Άγιος Γέροντας Ιάκωβος εν Βίτση Ζαγορίου ( Βαλοδήμος ) : – Θα έλθει ο καιρός, που ο ένας δέν θά θέλει νά δεί τόν άλλον!….
Ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος ο ασκητής της Ηπείρου, άφησε σημαντικές πνευματικές παρακαταθήκες και προφητικές νουθεσίες.
«Θα έρθει καιρός που ο ένας δεν θα θέλει να δει τον άλλον», έλεγε καλώντας τους πιστούς σε εξομολόγηση, μετάνοια και ζωή κοντά στον Θεό.
Ανάμεσα στις φωτισμένες μορφές της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας ξεχωρίζει ο Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας ταπεινός ασκητής που άφησε βαθύ πνευματικό αποτύπωμα στην Ήπειρο και ιδιαίτερα στα χωριά του Ζαγορίου.
Η ζωή του ήταν αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον Θεό, στην προσευχή, στην ιεραποστολή και στη διακονία των ανθρώπων που αναζητούσαν παρηγοριά και καθοδήγηση.
Ο Γέροντας έζησε μακριά από τις κοσμικές επιδιώξεις, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της άσκησης, της αυταπάρνησης και της συνεχούς πνευματικής εγρήγορσης.
Αντιμετώπιζε τις δυσκολίες ως ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας και θεωρούσε ότι μέσα από τις δοκιμασίες ο άνθρωπος πλησιάζει περισσότερο τον Θεό.
Όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο απλό, προσιτό και γεμάτο αγάπη.
Τα λόγια του ήταν κατανοητά ακόμη και στους πιο απλούς ανθρώπους, ενώ οι συμβουλές του είχαν πάντοτε ως κέντρο την πίστη, τη μετάνοια και την ταπείνωση.
Κατά τις περιοδείες του στα χωριά της περιοχής, συγκέντρωνε γύρω του πλήθος πιστών.
Ζούσε λιτά, έτρωγε ελάχιστα και μοίραζε ό,τι είχε σε όσους αντιμετώπιζαν ανάγκες.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι αναφορές του για το μέλλον και την πνευματική κατάσταση της κοινωνίας.
Σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή, προειδοποιούσε ότι θα έρθουν χρόνια κατά τα οποία οι ανθρώπινες σχέσεις θα δοκιμαστούν έντονα.
Χαρακτηριστικά έλεγε:
Το μεγάλο ποτάμι δεν ήρθε ακόμη, πίσω είναι».
Η φράση αυτή έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς αρκετοί θεωρούν ότι περιγράφει τη σύγχρονη εποχή της αποξένωσης, της μοναξιάς και της διάσπασης των ανθρώπινων δεσμών.
Παράλληλα υπεδείκνυε και τη λύση, καλώντας τους ανθρώπους να ενισχύσουν τη σχέση τους με τον Θεό μέσα από την εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, συχνά τόνιζε ότι οι άνθρωποι μπορεί να αποκτήσουν κάθε υλικό αγαθό, αλλά να αδυνατούν να βρουν πραγματική χαρά.
Στα δύσκολα χρόνια της φτώχειας και των κοινωνικών αναταραχών, ο Γέροντας Ιάκωβος στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους έμπρακτα.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν πολλοί ζητούσαν να ακούσουν τη θέση του για τις συγκρούσεις της εποχής, απέφευγε να ταυτιστεί με παρατάξεις και πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Προσπαθούσε να διατηρεί τον πνευματικό του ρόλο, υπενθυμίζοντας ότι η αποστολή του ήταν να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τις διαιρέσεις του κόσμου.
Η ταπείνωση χαρακτήριζε κάθε πτυχή της ζωής του. Ακόμη και στα άμφια που φορούσε προτιμούσε την απλότητα από την πολυτέλεια.
Η μνήμη του παραμένει ζωντανή στις τοπικές κοινωνίες της Ηπείρου, ενώ οι διδαχές και οι συμβουλές του συνεχίζουν να μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Το μήνυμα του Γέροντα Ιακώβου παραμένει επίκαιρο: σε εποχές αβεβαιότητας, σύγχυσης και κοινωνικών εντάσεων, η πίστη, η μετάνοια, η αγάπη προς τον συνάνθρωπο και η πνευματική εγρήγορση αποτελούν τα σταθερά θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί ο άνθρωπος.
Η μνήμη του τιμάται στις 15 Φεβρουαρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του, και είναι εκτός των άλλων προστάτης των ανέργων.
Να έχουμε την ευλογία του!
Την Ευχη Του να έχουμε!