Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Το Θ Α Υ Μ Α της Αγίας Κοινωνίας!
Από την στιγμή που μετέλαβα, μου ήρθε μια χαρά υπερβολική, ένας ενθουσιασμός.
Μετά την ακολουθία έφυγα στο δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρά και αγαλλίαση.
Τρέλλα!
Νοερώς έλεγα την ευχαριστία πηγαίνοντας για την καλύβα.
Με πάθος έτρεχα μες στο δάσος, πηδούσα από τη χαρά μου, άνοιγα σ’ έκταση τα χέρια μ’ ενθουσιασμό, δυνατά και φώναζα:
Δόξα Σοι ο Θεοοοός!
Δόξα Σοι ο Θεοοοός!.
Ναι, τα χέρια μου μείνανε ξερά, γίνανε κόκκαλο, ξύλο και ανοιγμένα ίσια σχημάτιζαν με το σώμα μου σταυρό.
Δηλαδή, αν με έβλεπες απ’ το πίσω μέρος, θα έβλεπες ένα σταυρό.
Το κεφάλι μου σηκωμένο προς τον ουρανό, το στέρνο ετέντωνε με τα χέρια να φύγει για τον ουρανό.
Το μέρος που είναι η καρδιά πήγαινε να πετάξει.
Αυτό που σας λέω είναι αλήθεια, το είχα πάθει.
Πόση ώρα ήμουν σ’αυτή την κατάσταση δεν ξέρω.
Όταν συνήλθα, έτσι όπως ήμουν, κατέβασα τα χεράκια μου και σιωπηλός με δάκρυα προχώρησα πάλι με βρεγμένα τα μάτια μου…