Άμβλωση – ένα θέμα ταμπού και μία καλή επιχείρηση για τη Big Pharma. Πολύ λίγες γυναίκες αποφασίζουν ελεύθερα

Αν θέλετε να μιλήσετε για την άμβλωση, υπάρχουν ακόμα πολλοί παραδοσιακοί «χειραφετητές» που θέλουν να απαγορεύσουν στους άνδρες να μιλήσουν επειδή υποτίθεται δεν έχουν λόγο εδώ.

Μετά τον κορωνοϊό το αργότερο, ωστόσο, το ρητό «η κοιλιά μου ανήκει σε μένα» είναι αρκετά κούφιο – γιατί στο μεταξύ, πολλοί από την πιο αριστερή σχολή σκέψης έχουν παραχωρήσει εδώ και καιρό στο κράτος και τη φαρμακοβιομηχανία τον πλήρη έλεγχο του σώματός τους.

Το γεγονός ότι ο αριθμός των αμβλώσεων, μετρούμενος σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αντιστοιχεί περίπου στον αριθμό των μεταναστών που υποτίθεται ότι η χώρα θα χρειαζόταν τόσο επειγόντως για να διατηρήσει την οικονομική της ισχύ, δεν συζητείται σχεδόν καθόλου δημόσια.

Ενώ από τη μία πλευρά η δολοφονία της αγέννητης ζωής διαδίδεται και κατά προτίμηση νομιμοποιείται μέχρι τη γέννηση και διαπράττεται σε βάρος του κράτους, ο πληθυσμός ανταλλάσσεται με ξένους. Όλα αυτά είναι η εντελώς ανοιχτή ατζέντα της πολιτικής αριστεράς.

Δεν μιλούν για τους αριθμούς. Το 1997 (!), ο Αυστριακός Ιατρικός Σύλλογος δημοσίευσε τον συγκλονιστικό αριθμό των 84.000 αμβλώσεων ετησίως.

Αυτός ο αριθμός πάει πολύ μακριά ακόμη και για τον ακτιβιστή υπέρ της ζωής Kirchmair, ο οποίος πιστεύει ότι «μόνο» 30.000 έως 40.000 αγέννητα μωρά σκοτώνονται ετησίως στην Αυστρία.

Σε κάθε περίπτωση, τα στοιχεία που προκύπτουν είναι τεράστια, σύμφωνα με τα οποία μεταξύ 1,5 και 4,2 εκατομμυρίων παιδιών θα είχαν υποστεί έκτρωση σε μόλις 50 χρόνια – αυτά τα στοιχεία είναι πολύ γνωστά από τη μείωση των γεννήσεων και τη μαζική μετανάστευση.

Στη χειρότερη περίπτωση, πρέπει να υποθέσουμε ότι είναι ακόμη περισσότερες, διότι το 1997 ήταν πολύ καιρό πριν, αφού οι αμβλώσεις έγιναν όλο και πιο προσιτές στην Αυστρία, πρέπει να υποθέσουμε μια περαιτέρω αύξηση.

Ένα άλλο επιχείρημα ανθρωποκτονίας κυρίως αριστερών υποστηρικτών των αμβλώσεων είναι η δήλωση ότι είναι κυρίως παιδιά θυμάτων βιασμού.

Φυσικά, σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, αυτό είναι θεμελιωδώς λάθος. Ο Kirchmair εκτιμά ότι το 0,5% των περιπτώσεων είναι τέτοιες. Στην πραγματικότητα, κατά μέσο όρο 1.000 βιασμοί αναφέρονται στην Αυστρία και οι αριθμοί αυξάνονται από το 2015. Ωστόσο, δεν είναι ρεαλιστικά ανάλογα με τα στοιχεία για τις αμβλώσεις.

Ο Kirchmair αγγίζει ορισμένα βασικά σημεία, τα οποία συνήθως αποκρύπτονται επαίσχυντα όταν πρόκειται για βιασμό. Υπάρχει ένα ακμάζον και επικερδές εμπόριο οργάνων – αν και πρέπει να σημειωθεί ότι τα όργανα μπορούν να αφαιρεθούν μόνο από ζωντανούς ανθρώπους.

Ομοίως, τα έμβρυα που έχουν αποβληθεί χρησιμοποιούνται για διάφορους κλάδους της «ιατρικής» – κυρίως για την παραγωγή εμβολίων.

Το Βατικανό δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα υπό τον Πάπα «Φραγκίσκο», ειδικά συνιστούσε τους εμβολιασμούς κατά του Covid. (βλ. Ιερόνυμο)

Εξίσου σχετική είναι η περίσταση του ποιοι είναι οι κερδοσκόποι αυτής της βιομηχανίας αμβλώσεων. Εδώ ο Kirchmair αναφέρει για άλλη μια φορά τον Bill Gates, του οποίου ο πατέρας λέγεται ότι είχε εμπλακεί βαθιά σε αυτή την επιχείρηση.

Στις ΗΠΑ, μια μεγάλη ΜΚΟ που ονομάζεται Planned Parenthood προπαγανδίζει αυτές τις αυθαίρετες μαζικές αμβλώσεις – η οποία λέγεται επίσης ότι εμπλέκεται άμεσα στην εμπορία οργάνων. Η υποψήφια για την προεδρία των ΗΠΑ Καμάλα Χάρρις («Δημοκρατικοί») είναι επίσης ένθερμος υποστηρικτής των αμβλώσεων και της μαζικής μετανάστευσης.

Ο ρόλος της Καθολικής Εκκλησίας στο σύνολό της είναι επαίσχυντος. Δεν υπάρχουν στοιχεία ενεργής δέσμευσης για το δικαίωμα των αγέννητων στη ζωή . Ο Kirchmair περιγράφει την επίσημη εκκλησία και τους επισκόπους ως ανειλικρινείς.

Ένα άλλο σημείο είναι το γεγονός ότι συχνά υποστηρίζεται ότι οι φιλελεύθεροι νόμοι για τις αμβλώσεις θα έδιναν στις γυναίκες μια επιλογή.

Ωστόσο, εδώ παραβλέπεται εντελώς το γεγονός ότι στην πράξη ασκούνται πολλές διαφορετικές πιέσεις στις γυναίκες: από την οικογένεια, από τον πατέρα του παιδιού, από τον εργοδότη και από άλλους. Η απόφαση σπάνια είναι πραγματικά ελεύθερη.

Στη συνέχεια, οι γυναίκες μένουν μόνες τους με τις συχνά τεράστιες ψυχολογικές συνέπειες και συχνά υποφέρουν από την βρεφοκτονία που διέπραξαν για το υπόλοιπο της ζωής τους.