Ένας ΑΓΙΟΣ μπορεί να α ν ά ψ ε ι ΧΙΛΙΑΔΕΣ καρδιές! Κι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, στέκει ΑΙΩΝΕΣ τώρα σάν Φ Λ Ο Γ Α αναμμένη… [ Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο ! ]

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!
«Χαίρετε»! «Εἰρήνη ὑμῖν»

Τῇ Ϛʹ (6ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῶν Ἱεροσολύμων, τοῦ ῾Αγίου Ὄρους τοῦ Ἄθωνος, τῆς Γεωργίας καὶ τῶν Σλαυϊκῶν χωρῶν ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μάρτυρος Πολυχρονίας, μητρός αὐτοῦ (23ῃ Ἀπριλίου) μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο.

Εἶτα τὸ τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
Η ομολογία που νικά τον κόσμο

«Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς»
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»
«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος»

Υπάρχουν μορφές μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν έσβησαν ποτέ από την καρδιά του λαού. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στέκει αιώνες τώρα σαν φλόγα αναμμένη μέσα στη Ρωμιοσύνη, μέσα στα χωριά, στα ξωκκλήσια, στα μοναστήρια, στα στρατόπεδα, στις μάνες που δίνουν το όνομά του στα παιδιά τους, στους ανθρώπους που μεγάλωσαν με την εικόνα του κρεμασμένη πάνω από το καντήλι του σπιτιού τους. Δεν είναι απλώς ένας δημοφιλής άγιος. Είναι το σύμβολο της ανδρείας που αγιάστηκε. Είναι η δύναμη που γονάτισε μπροστά στον Χριστό και γι’ αυτό έγινε ακατάβλητη.

Η γη της Καππαδοκίας, ποτισμένη από προσευχές και αίμα μαρτύρων, γέννησε τον μεγάλο αυτό αθλητή της πίστεως. Ανατράφηκε μέσα σε σπίτι χριστιανικό, με μητέρα ευσεβή και πατέρα που παρέδωσε τη ζωή του για τον Χριστό. Εκεί, μέσα στην απλότητα μιας ορθόδοξης οικογένειας, ριζώθηκε ο σπόρος της πίστεως. Και ό,τι φυτεύει μια μάνα με δάκρυ και προσευχή, δύσκολα το ξεριζώνει ο κόσμος. «Παίδευε παιδίον ἐν ὁδῷ αὐτοῦ, καὶ οὐ μὴ ἀποστῇ ἀπ’ αὐτῆς».

Ο Γεώργιος προικίστηκε με ανδρεία, σωματική ρώμη και ακλόνητο φρόνημα. Κατετάγη νέος στον ρωμαϊκό στρατό και γρήγορα διακρίθηκε για τη γενναιότητα και τη σύνεσή του. Οι μάχες τον ανέβασαν σε υψηλά αξιώματα. Έγινε ένας από τους σπουδαιότερους αξιωματικούς της αυτοκρατορίας. Κανείς όμως δεν γνώριζε το μεγάλο του μυστικό. Μέσα από τη λαμπρότητα της επίγειας δόξας έκρυβε έναν ταπεινό δούλο του Εσταυρωμένου.

Όταν όμως ο Διοκλητιανός εξαπέλυσε τον φοβερό διωγμό εναντίον των χριστιανών, ήρθε η ώρα της αλήθειας. Τότε φάνηκε ποιος αγαπούσε τον Χριστό περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Γεώργιος στάθηκε μπροστά στους ισχυρούς της γης και ομολόγησε χωρίς φόβο. «Εἶμαι Χριστιανός». Μια φράση μικρή στα ανθρώπινα μέτρα, μα βαρύτερη από θρόνους, αξιώματα και αυτοκρατορίες.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε το μαρτύριο. Σίδερα πυρακτωμένα, τροχοί βασανιστηρίων, πέτρες επάνω στο στήθος, φυλακίσεις, εξευτελισμοί, αίμα και πόνος. Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, ο Άγιος έμενε ακλόνητος σαν βράχος. Διότι εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, αρχίζει η χάρις του Θεού. Οι τύραννοι πίστεψαν πως μπορούν να λυγίσουν το σώμα και να νικήσουν την ψυχή. Μα η ψυχή που αγαπά αληθινά τον Χριστό γίνεται φωτιά που δεν σβήνει.

Όταν οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων και έκανε το σημείο του Σταυρού, τα είδωλα συνετρίβησαν. Η ψεύτικη δόξα του κόσμου κατέρρευσε μπροστά στην αλήθεια του Θεού. Και τότε πολλοί πίστεψαν. Ρωμαίοι στρατιώτες, αξιωματούχοι, ακόμη και η ίδια η Αλεξάνδρα, η σύζυγος του Διοκλητιανού, οδηγήθηκαν στην πίστη και στο μαρτύριο. Ένας άνθρωπος που ομολόγησε αληθινά τον Χριστό έγινε αιτία σωτηρίας για πλήθη ψυχών. Έτσι ενεργεί πάντοτε η ομολογία. Ένας άγιος μπορεί να ανάψει χιλιάδες καρδιές.

Τέλος, το ξίφος του δημίου έκοψε την τίμια κεφαλή του μάρτυρος. Το σώμα έπεσε στη γη, μα η ψυχή ανέβηκε θριαμβεύτρια στους ουρανούς. Οι αυτοκράτορες χάθηκαν, οι διώκτες ξεχάστηκαν, οι θρόνοι γκρεμίστηκαν, μα το όνομα του Αγίου Γεωργίου παραμένει ζωντανό στους αιώνες. Διότι «εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος».

Το μεγάλο μήνυμα της ζωής του δεν είναι μόνο το μαρτύριο αλλά η ομολογία. Ο άγιος δεν ήταν άγγελος. Ήταν άνθρωπος σαν όλους μας. Είχε σάρκα, αδυναμίες και δοκιμασίες. Αυτό που τον έκανε μέγα ήταν ότι δεν ντράπηκε τον Χριστό. Γι’ αυτό και οι Πατέρες λέγουν «Τιμή μάρτυρος μίμησις μάρτυρος». Δεν τιμούμε αληθινά έναν άγιο μόνο με κερί και θυμίαμα, αλλά όταν βαδίζουμε στα ίχνη του.

Στις ημέρες μας ο κόσμος θέλει χριστιανούς σιωπηλούς, φοβισμένους, χλιαρούς. Πολλοί πιστεύουν μέσα τους αλλά δεν τολμούν να ομολογήσουν. Φοβούνται το χαμόγελο του άλλου, την ειρωνεία, την απόρριψη. Κι όμως ο Χριστός ζητά καρδιά ανδρεία. Ζητά ανθρώπους που δεν θα Τον αρνηθούν μέσα στην καθημερινότητα.

Ομολογία είναι να κάνεις το σημείο του Σταυρού χωρίς ντροπή. Ομολογία είναι να υπερασπίζεσαι την πίστη όταν χλευάζεται. Ομολογία είναι να μη συμμετέχεις στη βλασφημία και στην ασέβεια. Ομολογία είναι να φωτίζεις με διάκριση και αγάπη εκείνους που αγνοούν την αλήθεια. Ομολογία είναι να μένεις όρθιος όταν όλοι γύρω σου γονατίζουν μπροστά στο πνεύμα του κόσμου.

Η εποχή μας δεν ζητά πάντοτε αίμα, ζητά όμως συνείδηση. Ζητά να μη χαθεί η ορθόδοξη ψυχή μέσα στη σύγχυση, στον φόβο και στην αποστασία. Ο Άγιος Γεώργιος μάς καλεί να θυμηθούμε πως χωρίς ομολογία η πίστη νεκρώνεται. Ο χριστιανός που δεν μαρτυρεί τον Χριστό με λόγο και ζωή μοιάζει με λυχνάρι σκεπασμένο.

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν τον μεγάλο Τροπαιοφόρο να δυναμώνει τον λαό μας, τις οικογένειες, τα παιδιά, τους στρατιώτες, τους μοναχούς και κάθε βασανισμένη ψυχή. Να μας δώσει καρδιά καθαρή, νου σταθερό και στόμα που να μην φοβάται την αλήθεια. Διότι οι καιροί αλλάζουν, αλλά ο Χριστός μένει «ὁ αὐτός χθές καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, να μας αναδείξει ομολογητές της αληθείας, φύλακες της πίστεως και ανθρώπους που δεν θα ντραπούν ποτέ το Άγιο Όνομά Του.
Ο Άγιος Γεώργιος δεν νίκησε με ξίφος αλλά με πίστη. Εκεί που ο κόσμος βλέπει τέλος, ο Θεός χαρίζει αιωνιότητα.

***

Το Λενιώ η Αιγύπτια κι ο Άη Γιώργης

Τό Λενιώ γεννήθηκε καί φτιάχτηκε στην ξακουστή Αλεξάνδρεια τής Αίγυπτου από έλληνες γονείς, αλλα στο νησί συνήθιζαν να δίνουν μαζί με τό όνομα καί τον τόπο της καταγωγής, για να ξεχωρίζη από τους συνονόματους (όπως π.χ. ο Γιάννης ο Χωριανός, που προερχόταν από το ίδιο νησί, αλλα από τα χωριά του Αετοκεφάλου). Μεγάλωσε στις εκκλησίες της ελληνικότατης Αλεξάνδρειας με όλες τις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, γι’ αυτό βγήκε όμορφη στην ψυχή καί λεπτή στους τρόπους.
Όμορφη σαν τις αραποπούλες τής Αίγυπτου καί αρχόντισσα σαν τις αβρές του Φαραώ.
Το τυχερό της ήτανε να ανταμώσει στην ζωή της τον μπαρμπ’-Αντώνη, που ήταν από τους αγαθούς νησιώτες ο αγαθότερος. Ο Αντώνης δούλευε σ’ ένα φούρνο της Αλεξάνδρειας. Κάποια φορά πού το Λενιώ πήγε ν’ αγοράσει ψωμί, τα βρήκε με τον Παριανό. Εύκολα δέχθηκε την συνάφεια μαζί του, αλλά δύσκολα χώνεψε το ν’ αφήσει την μεγάλη πόλη της Αλεξάνδρειας καί να περάση την ζωή της στο ξερονήσι του Αιγαίου, την Πάρο.
Για να την δελεάση ο Αντώνης, της μίλησε γιά περιβόλια και .γάντζωνες, πού είχε τάχατες στο νησί στην κατοχή του, κληρονομιά από τον πατέρα του. Με τα πολλά δέχθηκε και τον Άντώνη σύζυγο καί την Πάρο μόνιμη κατοικία της. Ξενιτεύτηκε το Λενιώ μια γιά πάντα, χωρίς ποτέ νά γυρίση στην ομορφη πόλη της, αν καί στο νησί δεν τα βρήκε καθόλου ρόδινα ο μπαρμπ’-Αντώνης την πήγε στην περιοχή Σταυρός, όπου βρισκόταν η κατοικία του καί τα υποστατικά του έψαχνε το Λενιώ να βρή τους κήπους καί τα περιβόλια πού της περιέγραφε ο Αντώνης.
– Που είναι, άνδρα μου, τα λεμόνια καί τα πορτοκάλια; Εδώ μόνον σχίνα καί φρύγανα έχει. Πού οι κήποι; Ούτε νερό να πιούμε δεν υπάρχει. Παρά τις δυσκολίες, την ανέχεια καί την φτώχεια, έμεινε πιστή σύζυγος τού Αντώνη καί μητέρα φιλόστοργος στα παιδιά πού της χάρισε ο Θεός. Ή βαθειά της πίστη της έδινε δύναμη να περάσει το πέλαγος της ζωής χωρίς άγχος καί γογγυσμό. Δόξαζε πάντα τον Θεό καί καθημερινά προσευχότανε στον τίμιο Σταυρό, τού οποίου ο ναός ήταν σχεδόν στην αυλή της. Δύο άνθρωποι πού σύχναζαν στην περιοχή εκείνη έβλεπαν το Λενιώ κάθε μεσημέρι να τρέχει με το θυμιατό στο χέρι πέρα από το σπίτι της καί να θυμιάζει στον αέρα τόσο γρήγορα, πού ήτανε σαν να πετούσε. Έφθανε σ’ ένα ερειπωμένο κτίσμα, σταματούσε, μετάνοιζε καί γύριζε πίσω.
Ό γερο-Δαμασκηνός, πού την είδε πολλές φορές, κάποια φορά έλαβε το θάρρος καί την ρώτησε:
– Τί θυμιατίζεις τρέχοντας προς τα πέρα και τί προσκυνάς σ’ εκείνο το ερείπιο;
– Αλήθεια λέγεις; Δεν βλέπεις τί θυμιάζω και τι προσκυνώ;
-’Όχι, κυρα-Λενιώ μου, τίποτες δεν βλέπω, μέχρι που σε θεωρώ παλαβή.
– Δαμασκηνέ μου, τον άγιο Γεώργιο θυμιάζω. Έρχεται κάθε μεσημέρι στο σπίτι μου, βάζω λιβάνι στο θυμιατό και τον πηγαίνω εως εκεί που με βλέπεις καί χάνεται από μπροστά μου. Μήπως ξεύρεις τί είναι αυτό το κτίριο;
– Οι παλιοί ομολογούσαν πώς είναι εκκλησάκι, Λενιώ μου, του αγίου Γεωργίου. Αληθινό είναι τό όραμα σου. Μακάρι να το θωρούσα κι εγώ, άλλ’ οι πολλές μου αμαρτίες δεν με αφήνουν να θεωρώ τα θαυμάσια του Θεού.
Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010. Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος.

***

π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου

Ο Ναός του χωριού του στο Κελλάκι [Λεμεσού] τιμάται στον Άγιο Γεώργιο. Έλεγε ο π. Αιμιλιανός για την σχέση του με τον Άγιο: «Ο άγιος Γεώργιος είναι ο “μάστρος μου” (προϊστάμενός μου). Με θέλει άγιο. Τον αισθάνομαι πάρα πολύ. Μιλάμε μαζί. Ο σύνδεσμός μας είναι πολύ δυνατός. Παντρεύτηκα, έκανα παιδί και, όμως, η σχέση μου, η αγάπη μου με τον άγιο Γεώργιο είναι μοναδική, το κάτι άλλο. Κάθε βράδυ τον ασπάζομαι, του βάζω μετάνοια και του λέω “την ευχή σου, άγιέ μου Γεώργιε”. Δεν τα καταφέρνω, δεν αντέχω να πάω ταξίδια (προσκυνήματα). Πριν φύγω πηγαίνω εκεί στην εικόνα του και γονατίζω και κλαίω και με δυσκολία τα καταφέρνω να φύγω και περιμένω πότε να επιστρέψω πίσω». Όταν κάποτε προσκύνησε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου στην Λύδα έψαλε με τόση κατάνυξη το απολυτίκιό του και πνευματικά αλλοιωμένος και φανερά συγκινημένος είπε προς όλους τους προσκυνητές: «Ζητείστε όλοι σας ό,τι θέλετε από τον άγιο Γεώργιο». Έζησε, όπως φαίνεται, έντονα την παρουσία του Αγίου.
Στον μεγάλο σεισμό, που έγινε στις 9 Οκτωβρίου του 1996, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Κελλάκι έπαθε μεγάλη ζημιά. Όταν γινόταν η επιδιόρθωση της Εκκλησίας, ο πατήρ είχε την όλη εποπτεία και ήταν συνεχώς στην Εκκλησία. Εξομολογούσε πάνω στον γυναικωνίτη, όπως πάντοτε, και είχε ανεβάσει επάνω όλες τις εικόνες, που υπήρχαν μέσα στον ναό, και επέβλεπε και τους μαστόρους, τους κερνούσε και τους περιποιόταν. Ο Γέροντας έδωσε το μισό χωράφι (οικόπεδο) για να ανοίξη τον δρόμο να έρχωνται αυτοκίνητα μέχρι τον ναό· παλιά μόνο γαϊδούρια ανέβαιναν (είναι λοφίσκος). Το αγόρασε και το άνοιξε με εκσκαφέα για να κάνη φαρδύ δρόμο γύρω από την Εκκλησία. Γι’ αυτό δεν έχουν μεγάλη αυλή στο σπίτι τους. Διηγείτο: «Για την επιδιόρθωση της Εκκλησίας πολλά λεφτά χρειάσθηκαν, πέρα από αυτά, που μας έδωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων, και δεν βγήκαμε να ζητήσωμε τίποτα. Τα κανόνισε ο Άγιος. Ο κόσμος προσέφερε, που έβλεπε ότι επιδιορθώνομε την Εκκλησία. Σε μία ημέρα έδωσαν, άλλος 100, 200, 300 λίρες».
Από το βιβλίο: Ο πατήρ Αιμιλιανός Δημοσθένους. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2024, σελ. 33.

Προσκύνημα στον πανάγιο Τάφο του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου στη Λύδδα
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/23/22159/

Ανεβαίνω στο άλογο του αϊ Γιώργη και με γυρίζει, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σας μεταφέρω εικόνες και φωτογραφίες από τους μυστηριώδεις κόσμους που με πάει…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/05/05/%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%8A-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5/

Εμείς, από παιδιά, έναν Τροπαιοφόρο είχαμε καρφιτσωμένο στο άσπρο μας φανελάκι, να μας φυλάει από τους ”δράκους”. Σαν ήλιο λαμπρό τον είχαμε πάνω στην καρδιά μας να μας φωτίζει το δρόμο της ζωής μας… να μας πλημμυρίζει με την παρουσία της αγάπης του…
https://iconandlight.wordpress.com/2023/04/22/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf-%ce%b5%ce%af%cf%87/

Άγιε μου Γιώργη βοηθά με ν’ ανέβω στ’ άλογό σου.! Να παίρνω από το θάρρος σου σαν είμαι στο πλευρό σου… Και στης Παράδεισος κοντά σα φτάσουμε την Πύλη.. Να πεις στον κλειδοκράτορα πως είμαστε δυό φίλοι!…
https://iconandlight.wordpress.com/2026/04/22/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%ce%b7%ce%b8%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%b2%cf%89-%cf%83%cf%84-%ce%ac/

«Αη μου Γιώργη καλέ μου γείτονα…» Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν…..».
https://iconandlight.wordpress.com/2025/04/22/%ce%b1%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ad-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd/

Γεώργιε Νικητά Τροπαιοφόρε! πάντες κλίνουμε γόνυ ενώπιόν σου, και δοξάζουμε το όνομά σου, διαφύλαξον ημάς και πρέσβευε υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Δεσπότου Χριστού, του Παντοδύναμου Σωτήρα μας!
https://iconandlight.wordpress.com/2024/11/02/%ce%b3%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ac-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%b5-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%bb/

Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/22/23208/

Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος | Ο Άγιος που νίκησε τον φόβο και έμεινε πιστός στον Χριστό
https://www.youtube.com/shorts/5SD-LZM6lTE

Η Αγία Πολυχρονία – Η Μητέρα του Αγίου Γεωργίου που Νίκησε τον Πόνο με Πίστη
https://www.youtube.com/shorts/WEYUcOG_8q0

Ο Άγιος Γεώργιος Αβλαβής από το Δηλητήριο
https://www.youtube.com/shorts/hznY2Cb80A0

Το Τέλος του Άγιου που Κράτησε την Πίστη του.
https://www.youtube.com/shorts/awHf162b5q0

Τάφος Αγίου Γεωργίου Λύδδα St George’s tomb Lod Israel
https://www.youtube.com/watch?v=NDftEwKNbXY

π.Ιγνάτιος Καζάκος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής των Ποιμένων
https://www.youtube.com/watch?v=CCrkTfmYUzcἮχος πλ. α’

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς
Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου
Ἦχος δ’ Αὐτόμελον

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Πολυχρονίας, μητρὸς Ἁγ. Γεωργίου
(ποίημα Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ζωὴν τὴν αἰώνιον ἐπιποθούσα σεμνή, φθαρτῶν κατεφρόνησας καὶ ἡδονῶν κοσμικῶν, Χριστὸν ἀγαπήσασα· ὅθεν Πολυχρονία, σὺν υἱῷ Γεωργίῳ, θείῳ Τροπαιοφόρῳ, μαρτυρίου μετέσχες· διὸ σὲ μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσι. (ποίημα Χ.Μ. Μπούσια)

Ἐκκλησίας ὡράϊσμα, ὥσπερ ὄρνις φιλόστοργος, πρὸς τὰς οὐρανίους μονὰς ἐπέτασας, τὰς χρυσοχρόους σου πτέρυγας, Μαρτύρων ἀρχέτυπον, καὶ ἐκεῖ σῷ νεοσσῷ, γηθομένη ὑπήντησας, τῷ στεῤῥόφρονι, Γεωργίῳ Χριστοῦ ἀρχιστρατήγῳ, ἀηττήτῳ ἐν ταῖς μάχαις, Πολυχρονία πανάριστε,

Ὑποθήκαις ταῖς θείαις σου, φιλομάρτυρα θέλησιν, σοῦ τοῦ θεοφόρου υἱοῦ ἐστήριξας, Πολυχρονία ὑπέρμαχε, τῆς πίστεως ἄριστε, καὶ πρὸ βήματος ἐχθροῦ, παρανόμου ἐθάῤῥυνας, τούτον θάνατον, τῆς ἀπίστου προκρῖναι πολιτείας, καὶ Χριστῷ προσενεχθῆναι, πανευσεβὲς ὁλοκάρπωμα.

Εἰς τὸν στίχον. Ἦχος πλ. Δ΄. Τί ὑμᾶς καλέσωμεν Ἅγιοι.

Τί σε ὀνομάσω ἀθλήτρια, καθαιρέτιν δυσσεβούντων, εὐσεβῶν ὑπογραμμόν, γαῖαν εὔκαρπον τὴν στάχυν, ἐκβλαστήσασα τερπνόν, τὸν θεῖον, στρατιώτην τοῦ Παντάνακτος, ἐν μάχαις, νίκης τρόπαια τὸν στήσαντα, σημειοφόρον Γεώργιον, Μεγαλομάρτυρα ἔνδοξον; Ἱκέτευε, τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπόστιχα Ἑσπέρας.
Δόξα… Ἦχος δ’
Τοῦ Στουδίτου

Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τῆς καρτερίας ἀδελφοί, πνευματικῶς εὐφημήσωμεν, Γεώργιον τὸν ἀοίδιμον Μάρτυρα, ὃν ὑπὲρ Χριστοῦ πυρούμενον, ἐχάλκευσαν κίνδυνοι, καὶ ἐστόμωσαν βάσανοι, καὶ ποικίλαι κολάσεις ἀνήλωσαν, σῶμα τὸ φύσει φθειρόμενον· ἐνίκα γὰρ ὁ πόθος τὴν φύσιν, διὰ θανάτου πείθων τὸν ἐραστήν, διαβῆναι πρός τὸν ποθούμενον, Χριστὸν τὸν Θεόν, καὶ Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Αἶνοι. Δόξα. Ἦχος δ΄.

Ἡ τοῦ Παρακλήτου χάρις ὅλην σὲ ἀνεκαίνισε, καὶ ναὸν εἰργάσατό σε γενναιότητος, Πολυχρονία Μαρτύρων ἀρχέτυπον, ὁρῶσα γὰρ ἐν τοῖς σκάμμασι, τὸ μαρτύριον τοῦ υἱοῦ σου Γεωργίου, ἠξιώθης λαβεῖν πρὸ ἐκείνου τὸ τῆς νίκης βραβεῖον, καὶ νῦν μετὰ αὐτοῦ συγχορεύουσα, καὶ εὐφραινομένη, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, καταπέμψαι ἐφ’ ἡμᾶς, Αὐτοῦ ἐλέη τὰ πλούσια.

Άη μου Γιώργη αφέντη μου
https://www.youtube.com/watch?v=NxsXjz7i-t0

Αγιωργίτικο · Κουκουλάρης Στάθης / Μαυροειδή Μάρθα
https://www.youtube.com/watch?v=-coaOy5h0KE

Άγιε μου Γιώργη – Χρόνης Αηδονίδης
https://www.youtube.com/watch?v=v_AjQBOTInY

Ένας άγιος μπορεί να ανάψει χιλιάδες καρδιές. Κι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στέκει αιώνες τώρα σαν φλόγα αναμμένη…