Αναβιώνοντας τον ιπποτισμό: Πώς να μεγαλώσετε έναν ‘τζέντλεμαν’ στον 21ο αιώνα
Μια περιποιημένη εμφάνιση μπορεί να κάνει έναν άντρα να φαίνεται ευγενικός, αλλά οι αληθινές ιδιότητες του τζέντλεμαν ξεκινούν από μέσα: με αρετές όπως η σεμνότητα, η υπομονή και το θάρρος.
Ο κύριος της παλιάς σχολής φοράει κοστούμι και ανοίγει πόρτες, αλλά πίσω από αυτές τις ευγένειες κρύβεται μια βαθύτερη δέσμευση στην αρετή, την υπευθυνότητα και την εξυπηρετικότητα.
Αν ρωτήσετε έναν άνδρα έφηβο: «Τι είναι ένας 'τζέντλεμαν';», οι απαντήσεις μάλλον θα πάνε προς τη γνωστή κατεύθυνση. "Αυτός είναι ένας ηλικιωμένος άνδρας που φοράει κοστούμι και έχει μαζί του ένα μπαστούνι." – "Είναι ένας άντρας που κρατά την πόρτα ανοιχτή για τις κυρίες." – "Είναι κάποιος με καλούς τρόπους." Κάποιοι μπορεί απλώς να σηκώσουν τους ώμους τους και να απαντήσουν με «δεν ξέρω».
Εν τω μεταξύ, πολλοί ενήλικες θρηνούν για το τέλος του 'τζέντλεμαν'. Ή στην καλύτερη περίπτωση, το θεωρούν είδος υπό εξαφάνιση. Ως απόδειξη αναφέρουν την αγενή συμπεριφορά και τις συμβουλές ορισμένων influencers της «Μανόσφαιρας» στα social media.
Επισημαίνουν επίσης την έλλειψη τρόπων στο τραπέζι που μπορεί να παρατηρηθεί σε τόσα πολλά εστιατόρια. Και επισημαίνουν τα παράπονα πολλών γυναικών που αναζητούν αγάπη, σχέσεις και γάμο.
Οι έφηβοι αποκαλύπτουν την άγνοιά τους. Οι επικριτές εκθέτουν τα προβλήματα. Αλλά σπάνια προσφέρουν μια θεραπεία για την αμαυρωμένη θέση του κυρίου στον 21ο αιώνα.
Η θεραπεία και στις δύο περιπτώσεις είναι η εκπαίδευση. Κανένα αγόρι δεν γεννιέται 'τζέντλεμαν'. Πρέπει να του δείξεις τι σημαίνει αυτό.
Πρόκειται για πολύ περισσότερα από το να κρατάς την πόρτα ανοιχτή για μια ηλικιωμένη κυρία σε ένα καφέ. Πρέπει να του εξηγήσεις γιατί αυτή η συμπεριφορά τον κάνει καλύτερο άνθρωπο και τον κόσμο καλύτερο.
Οι τρόποι κάνουν τους άντρες
«Η ευγένεια είναι τόσο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός κυρίου όσο και το θάρρος».
Αυτή η παρατήρηση, που αποδίδεται στον Πρόεδρο Θίοντορ Ρούσβελτ, καλύπτει περισσότερα από όσα φαίνονται στο μάτι.
Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι είναι τα εξωτερικά σημάδια του ιπποτισμού, ενώ κάτω από την επιφάνεια αυτής της ευπρέπειας κρύβονται οι αρετές.
Ας εξετάσουμε πρώτα αυτά τα εξωτερικά σημάδια.
Είτε περιηγούμαστε σε βιβλία όπως το "As a Gentleman Would Say" είτε σε ιστότοπους όπως το "The Art of Manliness, βρίσκουμε πάντα τις ίδιες βασικές συμβουλές για την ευγένεια στην καθημερινή ζωή. Πολλές από αυτές τις συμβουλές είναι στην πραγματικότητα παρόμοιες με αυτές που βρέθηκαν στα βιβλία πριν από έναν αιώνα.
Για παράδειγμα, ο Brett και η Kate McKay του The Art of Manliness μας παραπέμπουν στο Hill's Manual of Social and Business Forms. Ένα τμήμα του έργου, που δημοσιεύτηκε το 1880, έχει τίτλο «Οι αταξινόμητοι νόμοι της εθιμοτυπίας» (The Unwritten Rules of Etiquette).
Ενώ ο χρόνος έχει ξεπεράσει την αναγκαιότητα ορισμένων από αυτούς τους κανόνες, πολλοί από αυτούς είναι συνεπείς με τους σημερινούς βασικούς κανόνες για τη συμπεριφορά ενός κυρίου. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα: «Να προσφέρετε πάντα σε ένα άρρωστο άτομο, έναν ηλικιωμένο ή μια κυρία το πιο άνετο και καλύτερο μέρος στο δωμάτιο» και «Να είστε πάντα στην ώρα σας για το συμφωνημένο ραντεβού».
Κάτι περισσότερο από απλούς τρόπους
Στο διαδικτυακό του άρθρο «Τι σημαίνει να είσαι κύριος σήμερα», ο Sven Raphael Schneider απαριθμεί έντεκα χαρακτηριστικά ευγενικών τρόπων. Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο μια περιποιημένη εμφάνιση και καλούς τρόπους, αλλά και παραδοσιακές συμπεριφορές.
Ένας κύριος, για παράδειγμα, «αντιμετωπίζει τους άλλους με σεβασμό» και «ξεκινά με το καλό στους ανθρώπους».
Διαβάζοντας αυτά τα άρθρα και συνοψίζοντας τους κανόνες και τις συστάσεις, φτάνει κανείς σε έναν γενικό ορισμό του 'τζέντλεμαν': Είναι κάποιος που προσπαθεί να κάνει τα πράγματα όσο το δυνατόν πιο άνετα για τους γύρω του χωρίς να τον εκμεταλλεύονται άλλοι. Τα παιδιά το μαθαίνουν αυτό όταν μαθαίνουν καλούς τρόπους στο σπίτι και τους εξασκούν στο σχολείο και με φίλους.
Αλλά αυτός είναι μόνο ένας ελλιπής ορισμός. Όπως ένα αυτοκίνητο με γυαλισμένο αμάξωμα και γυαλιστερά τζάμια είναι άχρηστο αν δεν ξεκινά ο κινητήρας, έτσι συμβαίνει και με τον κύριο. Οι τρόποι του σημαίνουν λίγα χωρίς χαρακτήρα. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά κάτω από το καπό.
Ο χειρότερος εχθρός του κυρίου
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον έγραψε μια επιστολή στον φίλο του Τόμας Λω το 1814 σχετικά με το θέμα της ηθικής. Έλεγε: «Η αγάπη για τον εαυτό δεν είναι επομένως μέρος της ηθικής. Στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς η ομόλογός της. Είναι ο μόνος αντίπαλος της αρετής. Μας οδηγεί συνεχώς να παραβιάζουμε τα ηθικά μας καθήκοντα προς τους άλλους μέσω της τάσης μας να επιβραβεύουμε τον εαυτό μας».
Η σημερινή πολιτιστική έμφαση στο άτομο, το προσωπικό συμφέρον και την αυτοανταμοιβή έρχεται συχνά σε βάρος της οικογένειας και της κοινότητας. Υπό το πρίσμα αυτό, τα λόγια του Τζέφερσον είναι πολύ πιο επίκαιρα σήμερα από ό,τι ήταν την εποχή που τα έγραψε. «Φρόντισε τον εαυτό σου» είναι το σύνθημα πολλών ανθρώπων στην εποχή μας.
Αν ο ακραίος εγωκεντρισμός είναι «ο μόνος αντίπαλος της αρετής», τότε όσοι θέλουν να μεγαλώσουν αγόρια για να γίνουν κύριοι έχουν τα χέρια τους γεμάτα. Η κοινωνία μας κατακλύζεται από 'influencers' – στο διαδίκτυο και αλλού – που υμνούν το 'εγώ' και το άτομο ως το υπέρτατο αγαθό.
Μια βαθύτερη ευγένεια
Ο Tim Goeglein και ο Craig Osten είναι οι συγγραφείς του πρόσφατα δημοσιευμένου βιβλίου «What Really Matters: Restoring a Legacy of Faith, Freedom, and Family». Στην εισαγωγή, ο Goeglein αναφέρεται στον ριζοσπαστικό ατομικισμό του συνθήματος «You do your thing» ως μια από τις μεγαλύτερες και πιο καταστροφικές δυνάμεις στη χώρα μας.
Αργότερα, στην ενότητα «Αποκατάσταση του Αμερικανού», βρίσκει το δοκίμιό του «The Gentleman Gap – What Is Wrong with America's Sons?». Η αποτυχία μας να μεγαλώσουμε τα αγόρια για να γίνουν κύριοι, γράφει, «μπορεί να αναχθεί στην έλλειψη εξαιρετικών ανδρικών προτύπων για να τα καθοδηγήσουν και να τα κατευθύνουν προς τη σωστή κατεύθυνση».
Η διδασκαλία ηθικών αξιών σε αγόρια και νέους άνδρες απαιτεί τη δέσμευση γονέων, συμβούλων και δασκάλων.
Φωτογραφία: Rachel Li
Σε συνέντευξή του στους Epoch Times, ο Goeglein ανέπτυξε αυτό το δοκίμιο. Πρώτα έκανε μια ερώτηση: «Τι κάνει η Εκκλησία για να διαμορφώσει νέους κυρίους;
Τι κάνουν τα σχολεία, είτε ιδιωτικά είτε δημόσια, για να σχηματίσουν νέους κυρίους;
Τι κάνει ο αθλητισμός και ο στίβος;
Τι κάνει η λαϊκή κουλτούρα;»
«Δεν είναι αρκετό», παρατήρησε ο Goeglein.
Για να αντιμετωπιστεί σοβαρά αυτή η αλλαγή, είπε, οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι μέντορες πρέπει να φέρουν τρία πράγματα στο τραπέζι: σκοπό, μια βαθιά προσωπική σχέση μεταξύ πατέρων και γιων και μια κοσμοθεωρία βασισμένη στην εκκλησία και την οικογένεια. Και οι τρεις είχαν παίξει ρόλο στο πώς αυτός και η σύζυγός του μεγάλωσαν τους δύο γιους τους. Συγκεκριμένα, τόνισε τον ρόλο του πατέρα στην ανατροφή των γιων του για να γίνουν κύριοι.
Οι κύριοι είναι επίσης καλοί πολίτες
«Χρησιμοποιούμε τη λέξη «γονεϊκότητα», η οποία νομίζω ότι είναι πολύ καλή. Ωστόσο, άρχισα να χρησιμοποιώ τους όρους «πατρότητα» και «μητρότητα» γιατί πιστεύω ότι οι πατέρες και οι μητέρες φέρνουν κάτι μοναδικό και διαφορετικό στη γονεϊκότητα και στην εποχή μας», είπε.
Ο Goeglein κάνει επίσης μια σημαντική σύνδεση μεταξύ του να είσαι κύριος και του να είσαι καλός πολίτης – μια σύνδεση που πολλοί σχολιαστές παραβλέπουν.
Στο βιβλίο του «Τι Πραγματικά Έχει Σημασία», έγραψε: «Για να διορθώσουμε αυτό που προβληματίζει τον Αμερικανό, πρέπει να δώσουμε στα αγόρια νόημα στη ζωή. Όταν οι νέοι βρίσκουν σκοπό στη ζωή, γίνονται πειθαρχημένοι και αποφασισμένοι. Συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους δεν ανήκει μόνο σε αυτούς.
Μαθαίνουν να αποτελούν παράδειγμα ανιδιοτέλειας και άνευ όρων αγάπης προς τους ανθρώπους γύρω τους. Γίνονται αυτό που ονομάζεται «καλός πολίτης». Γίνονται κύριοι».
Στη συνομιλία, ο Goeglein ανέλαβε τις σκέψεις του Jefferson.
«Οι ιδρυτές πατέρες και μητέρες πίστευαν ακράδαντα ότι αν ήθελες να απολαύσεις ελευθερία και ανεξαρτησία σε μια συνταγματική δημοκρατία, έπρεπε να καλλιεργήσεις ηθική αριστεία και αρετή», είπε.
«Κάποιος θα έπρεπε να προωθήσει την αρετή μεταξύ των πολιτών και των ηγετών. Και πιστεύω ότι αυτή η ηθική αριστεία είναι η κεντρική ιδιότητα που έχουν κοινό κυρίες και κύριοι.
«Οι ιδιότητες που χρειαζόμαστε και θέλουμε να ενσταλάξουμε σε αυτή τη γενιά είναι η αριστεία, η ακεραιότητα, η ειλικρίνεια, η πίστη, η ταπεινοφροσύνη, η υπομονή, η ευγνωμοσύνη και το θάρρος».
Τι μπορούμε να κάνουμε
Για να μεταδοθούν αυτές και άλλες αρετές, χρειάζεται η προσπάθεια γονέων και δασκάλων – όπως ακριβώς πριν από 250 χρόνια. Ενώ η κουλτούρα της εποχής ήταν πιο ευνοϊκή για μια τέτοια εκπαίδευση, τώρα έχουμε πολύ περισσότερους πόρους στη διάθεσή μας.
Βίντεο και άρθρα στο Διαδίκτυο, βιβλία σε δημόσιες βιβλιοθήκες και οι ηλικιωμένοι γύρω μας είναι ένας θησαυρός παραδειγμάτων ανδρών και γυναικών από την αμερικανική ιστορία. Ήξεραν τι σημαίνει θυσία και ευθύνη, και ζούσαν –και μερικές φορές πέθαιναν– στο όνομα των αρχαίων αρετών που κάνουν έναν καλό πολίτη και έναν κύριο.
Όταν εκπαιδεύουμε τους γιους μας μέσα από αυτές τις ιστορίες, τους διδάσκουμε τρόπους, τους παραδειγματίζουμε και ζούμε οι ίδιοι μια ενάρετη ζωή, συνδυάζουμε την εθιμοτυπία και την ηθική – τον ίδιο τον ορισμό του όρου «κύριος».