Οι δολοφονίες, δυστυχώς, έρχονται και φεύγουν αυτές τις μέρες. Η πραγματική τραγωδία του θανάτου του 18χρονου Nowak, ωστόσο, δεν είναι μόνο η ανάλγητη αδιαφορία των εμπλεκομένων, αλλά η ανταπόκριση της Βρετανίας, της άρχουσας τάξης της και πόσο χαμηλά έχουμε εκπέσει ως έθνος.

Μαζί με αμέτρητους άλλους, απαιτώ τη δημοσιοποίηση του υλικού της κάμερας σώματος των αστυνομικών που ήταν στο σημείο τη νύχτα που δολοφονήθηκε ο Henry Nowak. Δεν το λέω αυτό ελαφρά τη καρδία. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που θα προτιμούσα να μην δω. Και όμως, η κριτική που δέχτηκα εγώ (και αναμφίβολα άλλοι) επειδή απαίτησα το υλικό είναι αποκαλυπτική.

Μας αποκάλεσαν «Καλικάντζαρους» και «ρατσιστές», ότι δεν έχουμε «σεβασμό για την οικογένεια» (παρεμπιπτόντως, η οικογένεια έδωσε την άδειά της), αν και αυτά τα "μαργαριτάρια" απουσίαζαν αξιοσημείωτα από την φρενίτιδα των ζωντανών μεταδόσεων του θανάτου του Τζώρτζ Φλόϋντ. Υποθέτω ότι είσαι πραγματικά ασεβής μόνο όταν τα πλάνα της δολοφονίας δεν μπορούν να αποτιμηθούν;

Το γεγονός ότι η αστυνομία του Hampshire υπέκυψε τελικά στην πίεση του κοινού να δημοσιοποιήσει το βίντεο (ή έλαβε εντολή να το κάνει) είναι κάτι σαν νίκη. Αξίζει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι τα πλάνα είναι ελλιπή. Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν στα μέσα ενημέρωσης τα πρώτα τρία λεπτά μετά την άφιξη της αστυνομίας του Hampshire στο σημείο. Σταματά στο σημείο όπου οι αστυνομικοί συνειδητοποιούν ότι οι κόρες των ματιών του Nowak δεν ανταποκρίνονται στο φως του φακού. Αυτή η ίδια η επιλεκτική έκθεση εγείρει άβολα ερωτήματα: τι ακριβώς παραλείφθηκε (πιθανώς η χορήγηση ΚΑΡΠΑ) και γιατί;

Μαζί με την αστυνομία του Hampshire, είχαμε επίσης επιτέλους μια δήλωση από τον πομπώδη παιδαγωγό μας πρωθυπουργό, ο οποίος συνήθως υποφέρει λιγώτερο από σκηνικό τρόμο στο κήρυγμά του. Αντιμέτωπος με μια παρέμβαση από την Πρόεδρο της Βουλής Lindsay Hoyle, ο Starmer έβγαλε το πιο γενικό tweet που μπορούσε, αναφερόμενος σε τίποτα πιο συγκεκριμένο από τη «φρίκη του εγκλήματος με μαχαίρι». Η έκφραση ότι το χέρι του αναγκάστηκε να γράψει είναι ντροπή. Το ότι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να σκεφτεί είναι αηδιαστικό:

Αυτή είναι μια απαίσια, συγκλονιστική υπόθεση.

Τα αγαπημένα πρόσωπα του Henry έχουν βιώσει το τραύμα μιας μακράς δίκης και υπέμειναν τον δολοφόνο του Henry να φτιάχνει φρικτούς ισχυρισμούς για τον γιο τους που ήταν στοχαστικός, ευγενικός και βαθιά αγαπητός.

Είναι σωστό ότι το IOPC διερευνά την απάντηση της αστυνομίας σε... https://t.co/h7JAXXPMEQ

— Keir Starmer (@Keir_Starmer) Ιούνιος 1, 2026

Το ίδιο το υλικό είναι σχεδόν αφόρητο να το παρακολουθήσεις. Αποτυπώνει τις τελευταίες στιγμές του Nowak με τρομακτική διαύγεια. Κείτεται ακίνητος στο έδαφος, παρακαλώντας επανειλημμένα: «Με μαχαίρωσαν... Δεν μπορώ να αναπνεύσω». Ψέλλισε παραλλαγές του «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» περίπου εννέα φορές. Ωστόσο, ένας αξιωματικός απαντά με τρομερή περιφρόνηση: «Σε μαχαίρωσαν; Σε ποιό σημείο; … Δεν νομίζω ότι σε μαχαίρωσαν, φίλε».

Πιστεύω ότι έχουμε ηθικό καθήκον να γίνουμε μάρτυρες της πραγματικότητας αυτών των θεμάτων – ιδιαίτερα όσοι από εμάς σαν εμένα μιλάμε γι' αυτά. Το οφείλουμε στα θύματα. Το οφείλουμε στον Henry και στην κατεστραμμένη οικογένειά του. Οφείλουμε καθήκον στην αλήθεια. Και πάνω απ' όλα, οφείλουμε στα παιδιά μας να το αντιμετωπίσουμε αυτό χωρίς να πτοηθούμε.

Η θωράκιση του εαυτού μας από τα γεγονότα μας έφερε σε αυτό το σημείο. Για πάρα πολύ καιρό, οι βολικές αφηγήσεις σχετικά με τη «διαφορετικότητα», τη «συνοχή της κοινότητας» και την «απουσία στοιχείων αστυνόμευσης δύο επιπέδων» έχουν προτεραιότητα έναντι των σκληρών και αμείλικτων  αποδεικτικών στοιχείων.

Αυτό το βίντεο αφαιρεί τις ψευδαισθήσεις. Μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε τι είδους χώρα έχουμε καταντήσει.

Τα πλάνα: ένα καταδικαστικό ρεκόρ

Το βίντεο δίνει μια καταδικαστική εικόνα της αστυνομίας του Hamshire και εκθέτει πλήρως τη δήλωση που είχε εκδώσει προηγουμένως ο αναπληρωτής αρχηγός αστυφύλακας Robert France. Ο France ισχυρίστηκε ότι η αστυνομία αντιμετώπιζε μια «περίπλοκη κατάσταση» ότι η πληγή του Nowak (ενικός) ήταν «δύσκολο να βρεθεί» και ότι τους είπαν επανειλημμένα ψέμματα.

Στην πραγματικότητα, τα πρώτα λόγια του πατέρα του Digwa (του δολοφόνου) ήταν τόσο αληθινά όσο και ξεκάθαρα: «Συνεχίζει να τρεκλίζει. Απλώς προσπαθώ να τον κρατήσω όρθιο. Έχει ένα στόμα γεμάτο αίμα». Αυτό, σε συνδυασμό με τη δήλωση ενός εμφανώς άθικτου Digwa ότι ο Nowak ήταν «στον κάδο... πήδηξε πάνω από αυτούς τους φράχτες και τέτοια πράγματα... Έπεσε από εκεί. Γλίστρησε από εκεί», θα έπρεπε να ήταν περισσότερο από αρκετά στοιχεία για το ποιος χρειαζόταν αστυνομική/ιατρική βοήθεια.

Χωρίς να εντυπωσιάζεται από τον εμφανώς ακινητοποιημένο νεαρό, η προσοχή της αστυνομίας στρέφεται γρήγορα στον δολοφόνο και την οικογένειά του: «Έχει τραυματιστεί κανείς εκτός από αυτόν;» Ο Digwa ισχυρίζεται ότι το μάτι του είναι πρησμένο. Με άλλα λόγια, η αστυνομία γνώριζε ότι ο Nowak τραυματίστηκε από την αρχή, αλλά επέλεξε να μην ερευνήσει σωστά.

Ενώ ο Henry Nowak παρακαλούσε ότι χρειαζόταν ασθενοφόρο, σύρεται πρόχειρα έξω από την πλευρά του σπιτιού κατά μήκος του χαλικιού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δηλώνει επανειλημμένα: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω». Εντελώς αδιάφορος, ο αστυνομικός δίνει εντολή στον συνάδελφό του να «πιάσει το άλλο του χέρι». Ο Nowak φωνάζει αδύναμα: «Με μαχαίρωσαν», στο οποίο ο αστυνομικός απαντά με εμφανή δυσπιστία: «Σε μαχαίρωσαν; Σε ποιό σημείο; Δεν νομίζω ότι σε έχουν μαχαιρώσει, φίλε».

Ο Nowak βρίσκεται δεμένος με χειροπέδες και αφήνεται ξαπλωμένος μπρούμυτα στο χαλίκι, κάτι που προφανώς του προκαλεί πόνο καθώς φωνάζει. Και πάλι δηλώνει: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω». Ο αξιωματικός, χωρίς ίχνος συμπόνιας, λέει: «Βάλε το χέρι σου στη χειροπέδα, φίλε». Και πάλι, ο Nowak επαναλαμβάνει: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω».

«Λέει ότι τον μαχαίρωσαν», παρατηρεί ο δεύτερος αξιωματικός. «Πού νομίζεις ότι σε μαχαίρωσαν;» ρωτάει, με εμφανή περιφρόνηση, «στο πρόσωπο;!» Σαφώς, ο αξιωματικός πιστεύει ότι ο Nowak ήταν είτε μεθυσμένος, είτε λάθος, ηλίθιος ή το χειρότερο από όλα, απλά λευκός.

Μετά έρχεται η χειρότερη και πιο καταδικαστική ατάκα για μένα σε όλα τα τρία λεπτά: Η οικογένεια του δολοφόνου Digwa λέει κάτι που δεν ακούγεται (πιθανώς για το ότι ο Nowak δεν μαχαιρώθηκε), στο οποίο ο δεύτερος αξιωματικός απαντά: «Το ξέρω, αλλά πρέπει να ελέγξουμε, έτσι δεν είναι;!» Ας σταματήσουμε εδώ και ας αναλογιστούμε το νόημα αυτού. Καλούμενη σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με τον λόγο του ενός άνδρα εναντίον του άλλου: ο ένας άνδρας είναι εμφανώς αβλαβής, ενώ ο άλλος κείτεται ακινητοποιημένος σε μια λίμνη αίματος, η αστυνομικός θέλει να ξεκαθαρίσει ότι ξέρει ποιος είναι ο κακός - και αυτός ο κακός είναι ο λευκός τύπος.

Ο πρώτος αξιωματικός δίνει εντολή στον συνάδελφό του να «πάρει τα στοιχεία τους και θα τον κρατήσω κάτω». Ναι, φυσικά, ας βεβαιωθούμε ότι ο ετοιμοθάνατος δεν θα ξεφύγει από τη δική του σκηνή δολοφονίας. Ο Nowak εκλιπαρεί επανειλημμένα: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω!» Η αστυνομία τον τοποθετεί στο πλάι (καθώς δεν φαινόταν να του αρέσει να είναι μπρούμυτα για κάποιο λόγο) και συνεχίζει να ρωτά το όνομά του και να του διαβάζει τα δικαιώματά του καθώς ο 18χρονος χάνει τις αισθήσεις του.

«Οι κόρες των ματιών του δεν αντιδρούν καν», συνειδητοποιεί τελικά ένας άλλος συνάδελφος. Τρία λεπτά μέσα.

Αυτό το βίντεο είναι τόσο καταδικαστικό όσο δεν παίρνει. Καταδεικνύει εγκληματική αμέλεια εκ μέρους της αστυνομίας, η οποία είναι ανάλγητη σε σημείο πλήξης.

Αντικατοπτρίζει την πραγματική εγκληματικότητα εκ μέρους όλων των μελών της οικογένειας Digwa, τα οποία πρέπει να γνώριζαν την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων (η μητέρα του Digwa έχει καταδικαστεί για την απόρριψη του όπλου του φόνου) και πιθανώς ήλπιζαν ότι σε περίπτωση θανάτου του Nowak, η δικαστική υπόθεση θα ήταν ένα ξέπλυμα.

Το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να είσαι τώρα στη σύγχρονη Βρετανία, φαίνεται, είναι ένας γηγενής Βρετανός που ασχολείσαι με τις δουλειές σου.

Ο θάνατος του Henry Nowak είναι ό,τι ήθελαν να είναι ο George Floyd, ο Chris Kaba και ο Mark Duggan. Εκατομμύρια σε όλη τη Δύση θα είναι δικαίως εξοργισμένοι με τη δολοφονία του Henry. Και πολλά άλλα εκατομμύρια θα είναι έξαλλα - όχι λόγω της δολοφονίας, αλλά επειδή ο πρωταγωνιστικός ρόλος σπαταλήθηκε σε έναν λευκό.

Τι πρέπει να γίνει τώρα

Πολλά πράγματα πρέπει τώρα να συμβούν με τον επείγοντα χαρακτήρα που συνήθως επιφυλάσσει ο Starmer για τους λευκούς Βρετανούς που δημοσιεύουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

1. Μια πλήρης και διαφανής δημόσια έρευνα για τη δολοφονία του Henry Nowak. Όχι το συνηθισμένο ξέπλυμα από το Ανεξάρτητο Γραφείο Αστυνομικής Συμπεριφοράς, αλλά κάτι με δόντια υπό την προεδρία κάποιου εκτός της θεσμικής φούσκας. Κάθε δευτερόλεπτο των πλάνων, κάθε ραδιοφωνική μετάδοση, κάθε δήλωση από την οικογένεια Digwa πρέπει να εξετάζεται.
2. Οι εμπλεκόμενοι αξιωματικοί αξίζουν αυστηρή τιμωρία και δεν εννοώ απόλυση (καθώς καταλαβαίνω ότι ορισμένα μέλη έχουν ήδη παραιτηθεί από το σώμα). Μια ανούσια συγγνώμη από ανώτερους αξιωματικούς δεν είναι καθόλου καλή. Η λογοδοσία πρέπει να είναι πραγματική, με τα κορυφαία στελέχη να χάνουν τη δουλειά τους και τους εμπλεκόμενους αξιωματικούς να αντιμετωπίζουν ποινικές διώξεις.
3. Χρειαζόμαστε μια ριζική αναθεώρηση της αστυνόμευσης σε αυτή τη χώρα. Η καρκινική ιδεολογία της DEI πρέπει να καταργηθεί εντελώς. Πολλά ανώτερα μέλη των δυνάμεων ασφαλείας θα πρέπει να χάσουν τη δουλειά τους και πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη ότι η βρετανική αστυνομία υπηρετεί πραγματικά το κοινό χωρίς φόβο ή εύνοια.
4. Η μάστιγα του εγκλήματος με μαχαίρια πρέπει να αντιμετωπιστεί κατά μέτωπο: αυτό σημαίνει μια αδίστακτη εφαρμογή του ελέγχου και της έρευνας, ιδιαίτερα σε εκείνες τις γειτονιές όπου γνωρίζουμε ότι μεταφέρονται μαχαίρια. Δεν πρέπει να υπάρχουν εξαιρέσεις – θρησκευτικές ή φυλετικές.
5. Όλα τα μέλη της οικογένειας Digwa που αποδείχθηκαν συνένοχοι στα ψέμματα και την απόπειρα συγκάλυψης πρέπει να διωχθούν ποινικά. Η δικαιοσύνη το απαιτεί.
6. Και τέλος, όπως έχω υποστηρίξει πολλές φορές στο παρελθόν, έχει καθυστερήσει πολύ να επανεξετάσουμε τη θανατική ποινή στη Βρετανία για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα. Μια ισόβια κάθειρξη 21 ετών είναι μια παρωδία της δικαιοσύνης όταν μια γνήσια ισόβια κάθειρξη έχει επιβληθεί τόσο πρόθυμα στον Henry Nowak και, κατ' επέκταση, στην οικογένεια και τους φίλους του.

Η κληρονομιά του Henry

Ο Henry Nowak ήταν, κατά γενική ομολογία, ένας ευγενικός και στοχαστικός νεαρός άνδρας, ένας φοιτητής με όλη του τη ζωή μπροστά του.

Δεν του άξιζε να πεθάνει εκλιπαρώντας για οξυγόνο σε έναν δρόμο του Σαουθάμπτον, χωρίς να τον πιστεύουν όσοι ορκίστηκαν να τον προστατεύουν.

Η κληρονομιά του δεν πρέπει να είναι απλώς άλλη μια υποσημείωση στις αναρτήσεις των λιγώτερο συμπονετικών πολιτικών μας.

Δεν μπορούμε φυσικά να εξαλείψουμε τον φόνο – η ανθρώπινη φύση είναι αυτή που είναι. Αλλά μπορούμε τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε τις θεσμικές αποτυχίες και την πολιτιστική δειλία που βοήθησαν και υποκίνησαν τον θάνατο του Nowak και ενθάρρυναν τους ομοίους του Vickrum Digwa να πιστέψουν ότι η μαγική λέξη «Ρατσισμός» θα τον προστάτευε από την τιμωρία.

Οι γονείς του Henry μίλησαν για απάνθρωπη μεταχείριση και έλλειψη αξιοπρέπειας στις τελευταίες στιγμές του γιου τους.

Το λιγώτερο που μπορούμε να κάνουμε για να τιμήσουμε τη μνήμη του είναι να διασφαλίσουμε ότι αυτή η τραγωδία είναι ο καταλύτης για πραγματική, διαρκή αλλαγή.

Για τον Henry.

Για τα παιδιά μας.

Για την ίδια τη Βρετανία.

Τα πλάνα έχουν βγει. Το έχουμε δει. Δεν μπορούν να υπάρξουν άλλες δικαιολογίες.