Το γεγονός ότι ο καταραμένος 'woke'-ισμός εξαπλώνεται όπως η Γαλλία υπό τον Ναπολέοντα δεν είναι κάτι καινούργιο. Επομένως, είναι ακόμη λιγώτερο περίεργο το γεγονός ότι η επιδημική παράνοια της 'woke' συναντάται επίσης στην τοπική εκδήλωση "Katholikentag" στο Würzburg.

Μέχρι τις 17 Μαΐου, η πρωτεύουσα της Κάτω Φραγκονίας είναι ο προορισμός εκατοντάδων χιλιάδων Καθολικών και άλλων ενδιαφερομένων. Στο σταθμό, ο μηχανοδηγός υποδέχεται ένα περίπτερο του Tagespost. Δυστυχώς όμως η ατμόσφαιρα δεν συνεχίζεται με τόσο αξιακό τρόπο και λίγο αργότερα ο επισκέπτης κοιτάζει ένα περίπτερο του Ιδρύματος Giordano Bruno. Το Ίδρυμα Giordano Bruno είναι αφιερωμένο στον πολιτικό αθεϊσμό.

Οι υπερμεγέθεις καρικατούρες από papier-mâché που θυμίζουν καρναβαλικές παρελάσεις γελοιοποιούν άσεμνα τον Καθολικισμό ή τον Χριστιανισμό γενικότερα. Μέρη αυτών των καρικατούρων από χαρτόνι είναι ακριβώς τα ίδια όπως πριν από χρόνια στο Συνέδριο της Προτεσταντικής Εκκλησίας στη Νυρεμβέργη. Αυτό σημαίνει ότι ο σύλλογος δεν έχει αναπτυχθεί περαιτέρω.

Με μια απύθμενη έλλειψη χιούμορ, ένας θλιβερός ηλικιωμένος κύριος, που ήταν επίσης παρών στη Νυρεμβέργη, υπερασπίζεται τον μαχητικό αθεϊσμό του. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι όσοι δεν πιστεύουν καθόλου στον Θεό μιλούν για τον Θεό όλη μέρα. Δόκτωρ Φρόϋντ, εσύ εδώ τί θα λέγατε;

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον γουοκισμό. Και φυσικά, η μαφία του ουράνιου τόξου δεν λείπει. Μια σκηνή LGBTQ υπογραμμίζει τον ισχυρισμό των Καθολικών να σύρουν τη σεξουαλικότητα από την ιδιωτική ζωή στη δημόσια σφαίρα. Ακόμα πιο ενοχλητική, όμως, είναι η διπλανή σκηνή. Εκεί, οι ενδιαφερόμενοι Καθολικοί μπορούν να μάθουν για τον σαδομαζοχισμό στον Χριστιανισμό.(!!!!!!!!!!!!!!!)

Ο καθένας μπορεί να ζήσει το φετίχ του όπως επιθυμεί, αλλά είναι απίστευτη επίθεση το γεγονός ότι αυτή η τριμηνιαία παράνοια και προσβολή έχει εξελιχθεί εδώ και αρκετά χρόνια σε ανείπωτο θράσος. Είναι, πλέον, της μόδας ο κάθε πικραμένος να μιλάει ανοιχτά και σε όλους για το φετίχ του. Το μόνο άτομο του οποίου το φετίχ με ενδιαφέρει είναι το άτομο με το οποίο είμαι σε σχέση. Νομίζω ότι αυτή η συνηθισμένη λογική μπορεί να ισχύει για όλους.

Ωστόσο, υπάρχουν και ενδιαφέρουσες και πνευματώδεις εκδηλώσεις στην περιοχή. Στο Μουσείο Lügenstein, η προαναφερθείσα Tagespost σας προσκαλεί να ακούσετε διαλέξεις των Sebastian Ostritsch, Bettina Röhl ή Michael Wolffsohn, για παράδειγμα.

Οι πολλές επισκοπές που συστήνονται, ή άλλες ενορίες όπως το Altötting, φαίνονται επίσης υπέροχα παλιομοδίτικες. Μυρίζει θυμίαμα, μερικές φορές ποπ κορν, αλλά πάνω από όλα θυμίαμα. 

Εδώ ακριβώς κλείνει ο κύκλος του γουοκισμού. Είτε πρόκειται για ακτιβιστές φύλου, είτε για ακτιβιστές του κλίματος είτε για ηθικολόγους της πολιτικής ταυτότητας – πρόκειται πάντα για το ίδιο μοτίβο: την ηθικοποίηση της καθημερινής ζωής και την πλήρη πολιτικοποίηση της ιδιωτικής σφαίρας.

Το "Katholikentag" υποτίθεται ότι ήταν ένας τόπος πίστης, πνευματικότητας και προβληματισμού. Αντ' αυτού, οι ίδιες ιδεολογικές επιρροές μιας αστικής ακτιβιστικής κουλτούρας που θέλει να μετατρέψει κάθε κοινωνικό γεγονός σε σκηνή για την αναταραχή της κάνουν την εμφάνισή τους ξανά και ξανά σε μία ειλικρινά βαρετή επανάληψη.

Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που το άρωμα του θυμιάματος μοιάζει σχεδόν σαν μια πράξη αντίστασης μεταξύ όλου του zeitgeist.

Στο τέλος, μια μικτή εικόνα παραμένει. Ο άγρυπνος παρατηρητής αναγνωρίζει εύκολα τη σαφή επιρροή του 'woke', το οποίο τώρα δεν αισχύνεται ούτε καν σε μεγάλες χριστιανικές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα, θα ήταν λάθος να απορρίψουμε το "Katholikentag" ως πλήρη αποτυχία.

Μεταξύ της μαφίας του ουράνιου τόξου, των πολιτικών ακτιβιστών και του ενοχλητικού αυτοστοχασμού, υπάρχουν ακόμα χώροι για γνήσια ευσέβεια, πνευματώδεις συζητήσεις και ευχάριστα παλιομοδίτικη έκφραση της χριστιανικής πίστης.

Ίσως αυτή ακριβώς είναι η πραγματική αξία του Würzburg: το Wokism είναι παντού – αλλά δεν έχει κατακτήσει ακόμη τα πάντα.