Ακόμη και οι ποδοσφαιριστές στο Παγκόσμιο Κύπελλο, γυμνασμένοι κορυφαίοι αθλητές, χρειάζονται τώρα «διαλείμματα ενυδάτωσης» – δηλαδή διαλείμματα για ποτό στη μέση κάθε ημιχρόνου, σύμφωνα με τη FIFA.

Στην τρέχουσα «Εβδομάδα Δράσης για το Κλίμα του Λονδίνου» με 75.000 συμμετέχοντες, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες μίλησε για μια «παγκόσμια κρίση ζέστης» και είπε ότι το Λονδίνο «βράζει».

Επειδή έξω έχει 32 βαθμούς, το Υπουργείο Παιδείας στέλνει ενημερωτικά δελτία στα σχολεία στα οποία δίνονται έξυπνες συμβουλές όπως η παραμονή στη σκιά και η ενυδάτωση και αποθαρρύνονται οι υπαίθριες αθλητικές εκδηλώσεις. Στα νηπιαγωγεία, οι κορυφαίοι αξιωματούχοι μεταδίδουν πανικό, λέγοντας ότι τα παιδιά δεν επιτρέπεται πλέον να βγαίνουν έξω (παρά τους σκιερούς κήπους), αλλά πρέπει να μένουν σε σκοτεινά, αποπνικτικά δωμάτια.

Εκτιμώμενοι «θάνατοι που σχετίζονται με τη ζέστη» αντί για πραγματικούς θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη

Πάνω στην ώρα για τις αρχές του καλοκαιριού, τα στατιστικά στοιχεία για τους θανάτους από τη ζέστη του περασμένου έτους παρουσιάστηκαν με ενθουσιασμό σε όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Υπήρχαν 449 στην Αυστρία το 2025 (989 το 2024, παρεμπιπτόντως). Γαρνίρεται, φυσικά, με τις συνηθισμένες μπανάλ συμβουλές.

Αν κοιτάξετε το ενημερωτικό δελτίο του AGES, στις πληροφορίες του οποίου βασίζονται οι αναφορές των μέσων ενημέρωσης, μπορείτε να δείτε ότι οι «θάνατοι από θερμότητα» δεν είναι σε καμμία περίπτωση πραγματικές περιπτώσεις θερμοπληξίας ή παρόμοια, αλλά ότι είναι εκτιμήσεις. Γίνεται λόγος για «θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη».

Τώρα είναι πράγματι αλήθεια ότι ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι συχνά πίνουν πολύ λίγο και αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο σε υψηλές θερμοκρασίες, ή ότι οι σοβαρά άρρωστοι επιβαρύνονται επιπλέον από τη ζέστη.

Ωστόσο, πολλοί από τους υποτιθέμενους θανάτους από ζέστη πιθανότατα πέθαναν «σε» ζέστη και όχι «από» ζέστη. Το όλο θέμα θυμίζει έντονα την προπαγάνδα φόβου στο καθεστώς Corona, όταν δεν υπήρχε σχεδόν καμμία διάκριση μεταξύ «από» και «με» κορωνοϊό.

Απλώς ένα κανονικό καλοκαίρι

Υπάρχουν ουσιαστικά δύο ομάδες ανθρώπων που υποφέρουν πραγματικά από τις υψηλές θερμοκρασίες. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που κάνουν σωματική εργασία στον καυτό ήλιο, όπως οι εργάτες οικοδομών στην οδοποιία.

Από την άλλη, άρρωστοι που δεν μπορούν να φύγουν από ζεστά διαμερίσματα. Οι λύσεις είναι επιθυμητές εδώ. Ωστόσο, δεν πρόκειται για νέα φαινόμενα λόγω μιας «κλιματικής κρίσης», αλλά για προβλήματα που ανέκαθεν υπήρχαν.

Υπήρχαν ανέκαθεν καλοκαιρινές μέρες μεταξύ 30 και 35 βαθμών στη σκιά στην Κεντρική Ευρώπη και μεμονωμένες ημέρες όταν ο υδράργυρος ξεπερνούσε αυτές τις θερμοκρασίες.

Φυσικά, το καλοκαίρι δεν είναι το ίδιο κάθε χρόνο. Άλλοτε είναι πιο ζεστό, άλλοτε πιο βροχερό. Γρήγορα ειπώθηκε ότι δεν υπήρχαν πια «πραγματικά καλοκαίρια».

Ενώ οι φανατικοί του κλίματος και τα θύματά τους, κυρίως άνθρωποι με δουλειές γραφείου ούτως ή άλλως, πανικοβάλλονται, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια πιο φυσιολογική πρόσβαση στον καιρό. Πολλοί από εμάς θα θυμόμαστε ακόμα πώς παίζαμε ποδόσφαιρο ή βόλεϊ όλο το απόγευμα στην εξωτερική πισίνα ως έφηβοι και νεαροί ενήλικες, που διακόπτονταν από περιστασιακή δροσιά στο νερό.

Και η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Τουρκία εξακολουθούν να είναι οι πιο δημοφιλείς προορισμοί διακοπών για τους Κεντροευρωπαίους. Δεν δραπετεύουναπό τη ζέστη προς τα βόρεια, αλλά κατευθύνονται εκεί που κάνει ζέστη και αναμένεται σταθερός καλοκαιρινός καιρός.

Γεγονότα κατά της κλιματικής υστερίας

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την ιστορία γνωρίζουν ότι ακόμη και πριν από την κακή εκβιομηχάνιση και το πολύ κακό CO2, υπήρχαν πολύ διαφορετικές φάσεις θερμοκρασίας στον πλανήτη μας. Κατά τη διάρκεια μερικών αιώνων, το κλίμα ήταν θερμότερο ή ψυχρότερο κατά καιρούς.

Ενώ υπήρξε μια συγκριτικά ψυχρή φάση στη μετάβαση από την αρχαιότητα στον Μεσαίωνα (περίπου 500), ήταν τέσσερις βαθμούς Κελσίου θερμότερη στον Ύστερο Μεσαίωνα από ό,τι σήμερα (όπου η επικρατούσα τάση παρουσιάζει μια πιθανή αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 βαθμούς ως ολική καταστροφή). Οι Βίκινγκς μπορούσαν να καλλιεργούν καλλιέργειες στη Γροιλανδία, δηλαδή «λιβάδια».

Γύρω στο 1700, από την άλλη πλευρά, ήταν πολύ πιο κρύο από σήμερα, μιλάμε για μια «μικρή εποχή των παγετώνων» – εκείνη την εποχή, για παράδειγμα, ληστρικές περίπολοι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μπόρεσαν να διασχίσουν το παγωμένο Mur κοντά στο Graz με βαριά καλυμμένα άλογα. Και από το 1850, την αρχή της σχετικής εκβιομηχάνισης, η θερμοκρασία έχει αυξηθεί μόλις κατά 0,7 βαθμούς.

Το 1132, τα ποτάμια στην Κεντρική Ευρώπη στέγνωσαν, η κοίτη του ποταμού άνοιξε και έγινε σκληρή σαν πέτρα. Ακόμη και ο Ρήνος ήταν μόνο μια στάλα στην Αλσατία. Το 1846, η θερμοκρασία στο Παρίσι έφτασε τους 51,7 βαθμούς.

Η λίμνη Neusiedl αποξηράνθηκε εντελώς μεταξύ 1865 και 1870/1871. Ο πυθμένας της λίμνης ήταν σε μεγάλο βαθμό επικαλυμμένος και το ρύζι καλλιεργούνταν στα λασπωμένα υπολείμματα. Κατασκευάστηκαν δρόμοι μέσα από τον πυθμένα της λίμνης μεταξύ των απέναντι κοινοτήτων.

Ο κλιματικός πανικός έχει μικρή επίδραση

Είναι ήδη σαφές ότι ο κλιματικός πανικός δεν πιάνει στον επιθυμητό βαθμό σημαντικά τμήματα του πληθυσμού της Δυτικής Ευρώπης.

Φυσικά, οι πράσινες ακαδημαϊκές μεσαίες τάξεις τρώνε αμάσητη κάθε εντολή των κυβερνώντων και την ξερνούν ξανά ηθικά ενθουσιασμένες.

Και σε κρατικούς θεσμούς όπως τα σχολεία, εκτελούν «μέτρα» επικηρύσσοντας του καλοκαίρι.

Αλλά πολλοί εργαζόμενοι και μικρές επιχειρήσεις είναι δύσπιστοι. Μετά την εμπειρία τους με το καθεστώς κορωνοϊού, πολλοί από αυτούς έχουν αναπτύξει μια υγιή δυσπιστία για την προπαγάνδα και τα σχέδια των «ελίτ» που έχουν ευθυγραμμιστεί.

Επιπλέον, η κινδυνολογία δεν επηρεάζει το ζήτημα του κλίματος στον ίδιο βαθμό όπως σε μια «δολοφονική πανδημία», η υποτιθέμενη «απειλή» δεν μπορεί να ξεπλυθεί στον εγκέφαλο τόσο άμεσα.

Και τέλος, πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει οι ίδιοι ζεστά καλοκαίρια, πλημμύρες ή καταιγίδες πριν από δεκαετίες – και αρκετοί γνωρίζουν για θερμότερες και ψυχρότερες εποχές στην ιστορία.

Κατά συνέπεια, η κινδυνολογία για τη ζέστη και το κλίμα δεν βρίσκει απήχηση.

Το καλοκαιρινό τραγούδι της Ida

Όσοι γνωρίζουν το "Michel von Lönneberga" της Astrid Lindgren ίσως γνωρίζουν και το "Ida's Summer Song". Εκεί λέει:

«Τώρα το καλοκαίρι έρχεται επιτέλους ξανά, ο ήλιος λάμπει καυτός στον ουρανό.
Τα λουλούδια ανθίζουν πολύχρωμα στο λιβάδι, το χειμώνα όλα ήταν λευκά.
Νομίζω ότι το καλοκαίρι είναι ζωγράφος, βάφει τα πάντα κάθε χρόνο. Ανοιχτό
πράσινο, ροζ κόκκινο, βιολετί μωβ και μπλε του αραβοσίτου θα είναι.
Τώρα το νερό πιτσιλίζει τόσο χαρούμενα, που ήταν σιωπηλό και άκαμπτο μέχρι τον Μάϊο.
Νομίζω ότι το νερό είναι χαρούμενο που ο πάγος, το χιόνι και ο χειμώνας τελείωσαν.
Νομίζω ότι το καλοκαίρι μπορεί να κάνει μαγικά, ο κόσμος έχει ένα νέο πρόσωπο,
γιατί πού ήταν οι πεταλούδες και το μπλε "μη με λησμόνει";
Το χειμώνα υπάρχει επίσης διασκέδαση και χαρά, μόνο οι φράουλες δυστυχώς δεν είναι πλέον διαθέσιμες.
Αλλά οι φράουλες έχουν τόσο υπέροχη γεύση, γι' αυτό αγαπώ τόσο πολύ το καλοκαίρι.
Νομίζω ότι το καλοκαίρι είναι ζωγράφος και ζαχαροπλάστης,
από πού αλλού προέρχονται όλα τα μούρα τόσο κόκκινα και τόσο γλυκά κάθε Μάϊο».