Δορυφορικές εικόνες αποκαλύπτουν το ύπουλο σχέδιο drone καμικάζι της Κίνας κατά της Ταϊβάν!

Η κομμουνιστική ηγεσία στο Πεκίνο αντλεί επί του παρόντος τα διδάγματά της από τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή για να προετοιμαστεί για εισβολή στην Ταϊβάν, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση.

Με τις ταχέως μεταβαλλόμενες συνθήκες στα σύγχρονα πεδία μάχης, οι στρατηγικές της τελευταίας χιλιετίας είναι σε μεγάλο βαθμό ξεπερασμένες. Αυτό οδηγεί τώρα στον Κινεζικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (PLA) να προσαρμοστεί ανάλογα.

Δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι το κομμουνιστικό καθεστώς στο Πεκίνο συγκεντρώνει μια γιγαντιαία αρμάδα παλιοσίδερων. Μοναδικός σκοπός τους είναι ο θάνατος και η καταστροφή στην Ταϊβάν.

Περισσότερα από 200 παροπλισμένα μαχητικά αεροσκάφη J-6 είναι έτοιμα σε έξι αεροπορικές βάσεις (πέντε από αυτά στο Φουτζιάν, ακριβώς απέναντι από την Ταϊβάν). Αυτό αποκαλύπτεται από μια νέα ανάλυση του Ινστιτούτου Mitchell για Αεροδιαστημικές Μελέτες.

Η ύπουλη τακτική του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού: Τα παλιά τζετ μετατρέπονται σε τηλεκατευθυνόμενα drones καμικάζι! Αυτά τα αεροσκάφη είναι γρήγορα 1,3 Mach, έχουν βεληνεκές έως και 700 χιλιόμετρα και μπορούν να συσκευαστούν με 250 κιλά εκρηκτικών. Αλλά το πραγματικό σχέδιο του Πεκίνου είναι ακόμη πιο διαβολικό. Πρόκειται πάνω απ’ όλα για μια γιγαντιαία παγίδα κόστους!

Η Ταϊβάν πρόκειται να αναγκαστεί να εκτοξεύσει τους αμαρτωλά ακριβούς αμυντικούς πυραύλους της σε φθηνά, μη επανδρωμένα παλιά αεροσκάφη.

Ένας πύραυλος Patriot (PAC-3) κοστίζει απίστευτα 3,7 εκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ και ακόμη και ένας εγχώριος πύραυλος Tien Kung-3 κοστίζει 620.000 δολλάρια.

Τα παλιά αεροσκάφη J-6 της Κίνας, από την άλλη πλευρά, κοστίζουν μια γελοία τιμή. Μεταξύ 1958 και 1986, το Πεκίνο κατασκεύασε πάνω από 4.500 από αυτά τα μηχανήματα. Μια σχεδόν ατελείωτη δεξαμενή ιπτάμενων βομβών που προορίζεται απλώς να συντρίψει την άμυνα της Ταϊβάν.

Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Jerome Brahy υπολογίζει: Εάν η Κίνα εκτοξεύσει 700 έως 1.000 από αυτά τα drones στην Ταϊβάν σε ένα πρώτο χτύπημα, η νησιωτική δημοκρατία θα χρειαζόταν έως και 2.000 πυραύλους για να τα αναχαιτίσει. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι η Ταϊβάν έχει μόνο 1.200 έως 1.800 τέτοιους πυραύλους αναχαίτισης.

Το αποτέλεσμα θα ήταν μια καταστροφή. Το ραντάρ δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ ενός παλιού drone J-6 και ενός σύγχρονου μαχητικού αεροσκάφους J-16. Εκατοντάδες αεροσκάφη καμικάζι θα έσπαγαν την αμυντική ασπίδα και θα έριχναν το θανατηφόρο φορτίο τους πάνω από την Ταϊβάν. Η άμυνα της Ταϊβάν θα κονιορτοποιηθεί μέσα σε μια μέρα.

Αλλά το παρανοϊκό σχέδιο της Κίνας έχει επίσης μια παγίδα – όπως δείχνει μια ματιά στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Εκεί, ο ρωσικός στρατός αιμορραγεί στρατιωτικά. Λόγω της έλλειψης σύγχρονων αρμάτων μάχης, η Μόσχα έπρεπε εδώ και καιρό να καταφύγει στα αρχαία T-54 και T-62 της σοβιετικής εποχής.

Τα αποθέματα λιώνουν, το υλικό είναι συχνά σε καταστροφική κατάσταση. Από τα σχεδόν 1.900 άρματα μάχης T-62 που ήταν κάποτε αποθηκευμένα, μόνο τα μισά έχουν απομείνει – και σκουριάζουν. Ο Σι Τζινπίνγκ θα μπορούσε επίσης να αντιμετωπίσει ακριβώς αυτή τη μοίρα. Κάποια στιγμή, ακόμη και η μεγαλύτερη μάντρα αδειάζει.

Η απάντηση στο πώς θα μπορούσε να επιβιώσει η Ταϊβάν βρίσκεται στην αποκέντρωση. Εάν η Ταϊβάν –όπως το Ιράν– βασίζεται σε μικρές, ανεξάρτητες μονάδες, το πρώτο χτύπημα της Κίνας θα μπορούσε να αποτύχει.

Οι διαταγές πρέπει να ανατεθούν σε κατώτερες βαθμίδες, έτσι ώστε τα στρατεύματα να συνεχίσουν να πολεμούν ακόμη και όταν το επίπεδο διοίκησης εξαλειφθεί.

Επιπλέον, η πολεμική μηχανή της Κίνας έχει μια τεράστια αδυναμία, όπως προειδοποιεί το Heritage Foundation: Η βιομηχανία όπλων είναι εξαιρετικά συγκεντρωτική, εξαρτώμενη από σταθερές σιδηροδρομικές γραμμές και εισαγόμενες πρώτες ύλες. Ένα στοχευμένο χτύπημα εναντίον αυτών των αλυσίδων εφοδιασμού και η προμήθεια drone του Πεκίνου καταρρέει.

Εάν το κομμουνιστικό καθεστώς στο Πεκίνο προσπαθήσει πραγματικά να πάρει την Ταϊβάν στο ρεύμα των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, ο στρατός της Ταϊβάν θα πρέπει να αντιδράσει με παρόμοιο τρόπο στους Ουκρανούς και τους Ιρανούς. Μόνο στοχευμένα χτυπήματα κατά των μεταφορών και της στρατιωτικής υποδομής της Κίνας θα μπορούσαν να ματαιώσουν τους στόχους του Πεκίνου. Αλλά το μικρό νησί έχει αρκετή επιρροή για αυτό;