Η Διαλεκτική του Διαβόλου

Λίγα χρόνια πριν πεθάνει το 1999, ο Alexander von Üxküll-Gyllenband ζούσε ακριβώς κάτω από εμένα στη Βιέννη. Ήταν ο πρώτος ξάδερφος του Κlaus von Stauffenberg, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να δολοφονήσει τον Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944.

Περιστασιακά έπινα απογευματινό τσάϊ μαζί του στο λιτό διαμέρισμά του και μιλούσαμε για ιστορία και παγκόσμιες υποθέσεις. Ο πατέρας του (που ονομαζόταν επίσης Alexander von Üxküll-Gyllenband) συμμετείχε στη συνωμοσία του Ιουλίου του 1944 και εκτελέστηκε επίσης.

Πάντα με εντυπωσίαζε η ποιότητα των τρόπων του Alexander. Είχε έναν εξαιρετικά ευγενικό και αβρό τρόπο και μιλούσε πάντα στη γυναίκα του με ευγενικό τρόπο.

Κατά τη διάρκεια των ετών της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919 έως 1933) η γερμανική αριστοκρατία φοβόταν την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, και ΔΙΚΑΙΩΣ.

Καταλάβαιναν ότι αν ένα κομμουνιστικό κόμμα σοβιετικού τύπου ερχόταν ποτέ στην εξουσία στη Γερμανία, θα έκαναν τρομερά πράγματα, όπως ακριβώς έκαναν στα Γκουλάγκ του Στάλιν.

Πολλοί Γερμανοί αριστοκράτες υποστήριξαν αρχικά τον Χίτλερ, τον οποίο θεωρούσαν πρόθυμο να στείλει τους κομμουνιστές να μαζέψουν τα πράγματά τους.

Την ίδια στιγμή, πολλοί αριστοκράτες αντιλαμβάνονταν τον Χίτλερ πολύ φωνακλά, πομπώδη και μελοδραματικό. Όταν ο Πρόεδρος Paul von Hindenburg τον συνάντησε για πρώτη φορά στις 10 Οκτωβρίου 1931, η φλυαρία του Χίτλερ εκνεύρισε τον Hindenburg και μετά τη συνάντηση, είπε στον καγκελάριο Kurt von Schleicher:

Dieser böhmische Gefreite wolle Reichskanzler werden? Niemals! Höchstens Postminister.

(Μτφρ.: Αυτός ο Βοημός δεκανέας θέλει να γίνει Καγκελάριος; Ποτέ! Το πολύ  Υπουργός Ταχυδρομείων.)

Φαίνεται ότι ο Hindenburg είχε αρχικά την εντύπωση ότι ο Χίτλερ καταγόταν από τη Βοημία (τώρα Τσεχία) και όχι από την Αυστρία.

Αναφέρω τη γερμανική αριστοκρατία και τον Χίτλερ γιατί είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα στην πρόσφατη ιστορία ενός λαού που μειώνει τα πρότυπά του ως απάντηση στους φρικτούς ανθρώπους που πολεμούσε.

Η αριστοκρατία μισούσε τους κομμουνιστές, τους οποίους θεωρούσε κακόβουλους και ύπουλους. Ως εκ τούτου, ΧΑΜΗΛΩΣΑΝ τα ΠΡΟΤΥΠΑ τους για να υποστηρίξουν τον Χίτλερ με το ωφελιμιστικό σκεπτικό ότι θα του απαλλάξει από την κομμουνιστική απειλή.

Δεν σταμάτησαν να σκέφτονται —μέχρι που ήταν πολύ αργά— ότι στον αγώνα τους ενάντια στα τέρατα, υποστήριξαν ένα τέρας που τελικά έγινε και ο αφέντης τους.

Όπως το έθεσε περίφημα ο Νίτσε:

Wer mit Ungeheuern kämpft, mag zusehn, dass er nicht dabei zum Ungeheuer wird.

(Μτφρ.: Αυτός που παλεύει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μην γίνει τέρας.)

Η διαλεκτική του διαβόλου περιλαμβάνει το να επιτρέπει κανείς στον εαυτό του να ενοχλείται τόσο πολύ από το τερατούργημα των ανταγωνιστών του που μπαίνει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τερατώδη όργανα και μεθόδους για να τους πολεμήσει.

Η άρνηση συμμετοχής σε αυτή τη διαλεκτική του διαβόλου είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή ενός πολιτισμένου ανθρώπου και μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

Ένας κύριος (σ.σ. και μία κυρία, εξίσου) δεν χαμηλώνει ποτέ τα δικά του πρότυπα και δεν σκληραίνει τους τρόπους του μόνο και μόνο επειδή είναι υποχρεωμένος να παλεύει με τρομερούς ανθρώπους.

11 Οκτωβρίου 1798, επιστολή προς την Πολιτοφυλακή της Μασαχουσέτης, ο John Adams έγραψε:

Επειδή δεν έχουμε Κυβέρνηση οπλισμένη με Δύναμη ικανή να παλέψει με ανθρώπινα Πάθη αχαλίνωτα από την ηθική και τη Θρησκεία. Η φιλαργυρία, η φιλοδοξία, η εκδίκηση ή η γενναιότητα, θα έσπαγαν τα ισχυρότερα λουριά του Συντάγματός μας όπως μια φάλαινα περνά μέσα από ένα δίχτυ. Το Σύνταγμά μας φτιάχτηκε μόνο για έναν ηθικό και θρησκευόμενο λαό. Είναι εντελώς ανεπαρκής για την κυβέρνηση οποιουδήποτε άλλου.

Μερικές φορές φοβάμαι ότι ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΧΑΘΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ που δεν μπορούμε πλέον να κυβερνηθούμε από το Σύνταγμά μας που περιορίζει την εξουσία του κράτους.