Η διεφθαρμένη ουκρανική μυστική υπηρεσία: Πώς η SBU στρίμωξε έναν επιχειρηματία – Μία συγκλονιστική ιστορία που δεν αποτελεί εξαίρεση (Άρθρο για όσους βαρέθηκαν το κουτόχορτο)

Ο Ζελένσκι είχε αναλάβει τα καθήκοντά του εκείνη την εποχή με τη μεγάλη υπόσχεση να εξαλείψει τη διάχυτη διαφθορά με σιδερογροθιά, να τερματίσει τον νεποτισμό και να διώξει την ευνοιοκρατία από την ουκρανική πολιτική. Αλλά η πραγματικότητα που περιγράφει ο Vahanyan είναι αρκετά διαφορετική.

Κυριολεκτικά, ο επιχειρηματίας εξηγεί ότι αν και υπήρχε διαφθορά πριν από τον Ζελένσκι, δεκαπλασιάστηκε μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο πρόεδρος δεν έχει εφαρμόσει καμμία από τις ευγενείς υποσχέσεις, ούτε για τη χώρα ούτε για τους απλούς ανθρώπους, αντίθετα η διαφθορά έχει λάβει σχεδόν τεράστια έκταση υπό την ηγεσία του.

Ο Vahanyan βίωσε από πρώτο χέρι πώς έμοιαζε αυτή η έκταση στην πράξη όταν, λίγο μετά τις εκλογές, κλήθηκε –όπως πολλοί άλλοι επιχειρηματίες– στο κτίριο των κεντρικών γραφείων της SBU στην οδό Volodymyrska του Κιέβου.

Εκεί συνάντησε την απόλυτη κορυφή του ουκρανικού μηχανισμού ασφαλείας: τον Ivan Bakanov, τον τότε αρχηγό της SBU και στενό προσωπικό έμπιστο του Ζελένσκι από τις μέρες που ήταν μαζί στην εταιρεία παραγωγής Kvartal 95, καθώς και το δεξί του χέρι Andriy Naumov, επικεφαλής του Τμήματος Εσωτερικής Ασφάλειας, τον οποίο ο Vahanyan γνώριζε από το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα.

Σε αυτή την αξιομνημόνευτη συνάντηση, στον επιχειρηματία εξηγήθηκε ξεκάθαρα ότι στο εξής θα έπρεπε να παρέχει «οικονομική υποστήριξη» για να μπορέσει να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του χωρίς επίσημη παρέμβαση και τεχνητά δημιουργημένα εμπόδια.

Ο Vahanyan περιγράφει το γεγονός ότι ο επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας ενός πολιτισμένου έθνους δέχεται προσωπικά δωροδοκίες και εκβιάζει επιχειρηματίες ως απλώς σοκαριστικό.

Τα αιτήματα της SBU χαρακτηρίστηκαν αρχικά από κυνική ξεδιαντροπιά: Πρώτα, ο Vahanyan έπρεπε να πληρώσει για έπιπλα για το κτίριο της SBU, στη συνέχεια λίγο αργότερα έπιπλα για ιδιωτικά διαμερίσματα και τέλος ένα ολόκληρο διαμέρισμα για τον Andriy Naumov, καθώς και ακριβά πολιτικά και τεθωρακισμένα οχήματα που ήταν στη λίστα αγορών των αξιωματικών πληροφοριών.

Αλλά τα υλικά περιουσιακά στοιχεία ήταν μόνο η είσοδος σε ένα απύθμενο σπιράλ απληστίας. Σύντομα, τεράστια ποσά μετρητών έρρεαν απευθείας από τα κέρδη των εξαγωγών σιτηρών στις τσέπες των υψηλόβαθμων αξιωματούχων της SBU.

Ο Vahanyan αναφέρει μηνιαίες πληρωμές χρημάτων προστασίας που ανήλθαν σε εκατομμύρια, φτάνοντας έως και τα δέκα εκατομμύρια δολλάρια το μήνα στο αποκορύφωμά τους – αυτό αντιστοιχούσε σε περίπου 30 έως 50 τοις εκατό των συνολικών κερδών του.

Όποιος αντιτίθεται σε ένα τέτοιο μαφιόζικο σύστημα πληρώνει υψηλό τίμημα. Η προσωπική ιστορία του Vahanyan χαρακτηρίζεται από μαζικές επίσημες διώξεις, ανελέητο εκβιασμό, απόπειρες δολοφονίας και σκληρές απειλές κατά της οικογένειάς του. Η άνευ προηγουμένου πίεση κορυφώθηκε με την προσωρινή κράτηση και τελικά ανάγκασε τον επιχειρηματία να αναζητήσει καταφύγιο στη Βιέννη υπό αυστηρή προσωπική προστασία.

Προκειμένου να ρίξει φως σε αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο της ουκρανικής πολιτικής εξουσίας, η συντακτική ομάδα του «Απύθμενου Νερού» απευθύνθηκε επισήμως και γραπτώς τόσο το προεδρικό γραφείο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι όσο και το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας.

Σε λεπτομερείς έρευνες, ζήτησε διευκρινίσεις σχετικά με τις έρευνες που διεξήγαγε το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς (NABU) ή η Ειδική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς (SAP) σχετικά με το περιγραφόμενο σύστημα εκβιασμού και την κατάσταση αυτών των διαδικασιών σήμερα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ερώτημα εάν οι φωτογραφίες και τα βίντεο που παρείχε ο Vahanyan έχουν εξεταστεί επαρκώς και εάν έχουν ήδη κινηθεί επίσημες διαδικασίες εναντίον του Ivan Bakanov ή του Andriy Naumov.

Επιπλέον, το γραφείο του προέδρου πρέπει να απαντήσει στο εκρηκτικό ερώτημα εάν, όπως ισχυρίστηκε, ο Ζελένσκι τηλεφώνησε προσωπικά στον Vahanyan και υποσχέθηκε πλήρη έρευνα για τα περιστατικά – και τι έγινε τελικά με αυτή την υπόσχεση.

Οι περιγραφές του Vahanyan υποδηλώνουν ένα μαφιόζικο κράτος που έχει ουσιαστικά αποκτήσει δική του ζωή. Αυτό εγείρει το ερώτημα πώς, ακόμη και μετά από μια ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσσία, η οικονομία υποτίθεται ότι θα ξαναρχίσει, όταν ηγετικά μέλη του κρατικού μηχανισμού πλουτίζουν τόσο ξεδιάντροπα.

Επιπλέον, μπορεί να υποτεθεί ότι τεράστια ποσά από τα χρήματα της δυτικής βοήθειας ρέουν επίσης σε τέτοια σκοτεινά κανάλια.

Και αυτή η χώρα υποτίθεται ότι θα γίνει μέλος της Ε.Ε. σύμφωνα με τη βούληση των ευρωκρατών των Βρυξελλών;