"Το χαζο-καπελάκι"

Απομαγνητοφώνηση:

Αφηγήτρια: Τείνεις να γίνεσαι κάπως αόρατος καθώς μεγαλώνεις. Αλλά, πρόσφατα αγόρασα αυτό το χαζούλη καπελάκι. Έχει κάνει θαύματα στην αυτοπεποίθησή μου. Δεν είναι ακριβώς το χρώμα μου, αλλά, δόξα τω Θεώ, είναι άνετο.

Στο καφέ τις προάλλες..."γειά σας!", ο νεαρός πίσω από τον πάγκο ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ! Πραγματικά, με κοίταξε!

Δεν μπορούσα να το πιστέψω... Είπε, πάρτε ό,τι θέλετε! "Πάρτε, ότι θέλετε!".

"Θα ήθελα ένα για μαζί, παρακαλώ, αγαπητέ μου."

Υπάλληλος καφέ: "Απλώς πάρτε αυτό εδώ. Μόλις το έφτιαξα".

Αφηγήτρια: "Ω, μα τι γλυκό! Σας ευχαριστώ, αγαπητέ μου!"

Τί ωραίος άνθρωπος, τι ωραίος άνθρωπος!...Και λένε ότι ιπποτισμός πέθανε...

Και ο τρόπος που οι άνθρωποι κάνουν χώρο για μένα να περάσω στο πεζοδρόμιο. Τόσο διακριτικό!

Και κοιτάξτε αυτό!... (δείχνοντας το πανωφόρι που φοράει).

Η νεαρή στο κατάστημα επέμενε να το πάρω. Ωωω! "Πόσο κάνει αυτό το παλτό, αγαπητή μου;"

Πωλήτρια: "Είναι δικό σας! Είναι δικό σας! Δε θα το πω σε κανέναν. Είναι δικό σας!"

Αφηγήτρια: Είναι Burberry!!... Ω, και τι όμορφη οικογένεια που έχει!... (εννοώντας την πωλήτρια)

Πωλήτρια: "Αχ, σας παρακαλώ, έχω οικογένεια. Έχω παιδιά! Έχω δύο παιδιά!"

Αφηγήτρια: Δύο παιδιά! ...

Πωλήτρια: "Επιμένω! Είναι δικό σας! Με χρειάζονται!"

Αφηγήτρια: Μικρά πειραχτήρια...θα στοιχημάτιζα...

Είναι αυτό το χαζοκαπελάκι. Με κάνει τόσο προσιτή! Απλώς, έπρεπε να πω και στα κορίτσια για αυτό!

Φίλες: "Ω, τι τέλειο! Τι ωραίο! Ελάτε, πάμε!"

Αφηγήτρια: Προφανώς, είμαστε περιζήτητες. (σ.σ. Λογοπαίγνιο με τη λέξη 'wanted' μας καταζητούν)

Δεν είχα τέτοια ζήτηση από τα sixties.

Φίλη: "Πού πηγαίνουμε; Νομίζω, πρώτα για τσάϊ".

Αφηγήτρια: "Πρέπει να κάνω πρώτα μια γρήγορη στάση στην τράπεζα".

Φίλη: "Ωωω, αυτό θα ήταν καλό!!"