Η Ε.Ε. απαιτεί περισσότερη εξουσία στην πολιτική υγείας (ΔΙΑΔΩΣΤΕ – ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε δύο νέες στρατηγικές στο πλαίσιο του θεματολογίου της «για μια ανθεκτική Ένωση», εστιάζοντας στη δημιουργία στρατηγικών αποθεμάτων και ιατρικών αντιμέτρων για την ενίσχυση της «ετοιμότητας για την αντιμετώπιση κρίσεων» και της «υγειονομικής ασφάλειας». Βασίζονται στις συστάσεις της έκθεσης Niinistö. 

Η L’Indipendente επικρίνει ότι αυτό γίνεται «με τη συνήθη τεχνοκρατική ρητορική του ‘η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία’». Η ιταλική εφημερίδα σχολιάζει:

«Πίσω από το καθησυχαστικό λεξιλόγιο της διακυβέρνησης και της επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας, της «ανθεκτικότητας», των «συντονισμένων στρατηγικών» και των «πρωτοβουλιών αλληλεγγύης» βρίσκεται ένα γραφειοκρατικό σύστημα κεντρικής διοίκησης.

Αυτό φαίνεται να θέλει να αποκρυσταλλώσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως καθημερινή πρακτική, κανονικοποιώντας ένα παράδειγμα ασφάλειας και βιοδιαχείρισης που τώρα αγνοεί τις πραγματικές απειλές, προκειμένου να διατηρηθεί μια μόνιμη κατάσταση κινητοποίησης βασισμένη στη θεωρία του σοκ».

Πιο συγκεκριμένα, η στρατηγική δημιουργίας αποθεμάτων προβλέπει τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικτύου για την παρακολούθηση και τη διαχείριση βασικών αγαθών όπως τρόφιμα, νερό, φάρμακα και καύσιμα. Τα μέτρα αποσκοπούν στη διασφάλιση της προμήθειας βασικών αγαθών «ανά πάσα στιγμή».

Για τον σκοπό αυτό, τα αποθέματα σε επίπεδο Ε.Ε. πρόκειται να επεκταθούν «για να καλυφθούν τα κενά σε βασικά αγαθά, υποστηριζόμενα από πρωτοβουλίες όπως το rescEU για ιατρικό εξοπλισμό, καταλύματα, γεννήτριες και άλλα».

Αποσκοπεί επίσης στη βελτίωση των «μεταφορών και της υλικοτεχνικής υποστήριξης για ταχεία αντιμετώπιση κρίσεων» και στη βελτίωση των πολιτικο-στρατιωτικών, δημόσιων-ιδιωτικών και διεθνών εταιρικών σχέσεων «προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η χρήση των πόρων αποτελεσματικά και έγκαιρα». Το L’Indipendente εξηγεί:

«Επιφανειακά, αυτό δεν είναι τίποτα ασυνήθιστο: η λογική της δημιουργίας αποθεμάτων μπορεί να φαίνεται λογική, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η κρίση χρησιμοποιείται ως συνεχής δικαιολογία για τη συγκέντρωση εξουσίας, τη συγκέντρωση αποφάσεων και τον αποκλεισμό της εθνικής αυτονομίας».

Με τη δεύτερη πρωτοβουλία, η Ε.Ε. επιθυμεί να δρομολογήσει μια σειρά «ιατρικών αντιμέτρων»:

• Προώθηση εμβολίων γρίπης επόμενης γενιάς
• Νέα αντιβιοτικά για την καταπολέμηση της μικροβιακής αντοχής
• αντιιικά φάρμακα κατά των ασθενειών που μεταδίδονται με φορείς
• Βελτίωση της πρόσβασης στον έλεγχο διασφαλίσεων κατά των χημικών, βιολογικών, ραδιολογικών και πυρηνικών κινδύνων

Αποσκοπεί επίσης στην ενίσχυση της παγκόσμιας και διατομεακής συνεργασίας, στην κατάρτιση ενωσιακού καταλόγου ιατρικών αντιμέτρων προτεραιότητας και στη βελτίωση της πρόσβασης και της διάδοσης φαρμάκων μέσω κοινής προμήθειας.

Η Επιτροπή ανακοινώνει επίσης την επιτάχυνση του προγράμματος HERA Invest —ενός χρηματοδοτικού μέσου της Ε.Ε. που στηρίζει τις εταιρείες βιοτεχνολογίας στην ανάπτυξη ιατρικών αντιμέτρων— και τη διασφάλιση «κλιμακούμενης παραγωγής μέσω της πάντα θερμής δυναμικότητας του EU-FAB και της νέας εταιρικής σχέσης RAMP UP». Το L’Indipendente εξηγεί:

Στην πράξη, αυτό θεσμοθετεί ένα βιοβιομηχανικό σύμπλεγμα που τρέφεται και παράγει λύσεις σε προβλήματα που έχει βοηθήσει να προκληθούν ή να επιδεινωθούν, προκειμένου να τρομάξει την κοινή γνώμη και να νομιμοποιήσει δρακόντεια μέτρα.

Οι στόχοι; Οι συνήθεις απειλές: από αναπνευστικούς ιούς και ιούς επαφής με πανδημικό κίνδυνο όπως ο Covid-19, έως ζωονόσους όπως η γρίπη των πτηνών, έως αναδυόμενες και επανεμφανιζόμενες ασθένειες όπως ο Έμπολα και η διαβόητη «Ασθένεια Χ», μια πλασματική οντότητα που δημιουργήθηκε από τον Π.Ο.Υ. για να δικαιολογήσει τη συνεχή παρακολούθηση της υγείας και την απεριόριστη επέκταση της βιοενέργειας.

Έχουμε να κάνουμε με ένα μοντέλλο διακυβέρνησης που εκμεταλλεύεται υποθετικούς κινδύνους για να διαμορφώσει την πραγματικότητα.

Δημιουργεί έναν αόρατο εχθρό – έναν ιό άγνωστο ακόμη – για να νομιμοποιήσει δισεκατομμύρια σε δαπάνες, περιορισμούς στα θεμελιώδη δικαιώματα και την πρόοδο ενός νέου λεβιάθαν στον τομέα της τεχνολογικής υγειονομικής περίθαλψης που μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα μείγμα Big Pharma, ΝΑΤΟ και Π.Ο.Υ..

Σύμφωνα με την εφημερίδα, με αυτές τις στρατηγικές, είναι αδύνατο να μην σκεφτούμε την Παγκόσμια «Συνθήκη για την Πανδημία» του Π.Ο.Υ., η οποία βρίσκεται ακόμη στα τελικά της στάδια.

Και οι δύο ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες θα ενταχθούν στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η οποία προβλέπει τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου παγκόσμιου συστήματος βιοεπιτήρησης που θα βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη, τις μαζικές δοκιμές και τη συλλογή βιομετρικών δεδομένων.

Και εδώ, επίσης, δεν γίνεται ποτέ ανοιχτή συζήτηση για δημοκρατική συναίνεση ή πολιτικά δικαιώματα, αλλά μόνο για «επεκτασιμότητα», «αποτελεσματικότητα» και «ανθεκτικότητα».

Είναι ακριβώς ο όρος «ανθεκτικότητα» που είναι το leitmotif που χρησιμοποιείται καταχρηστικά από την Hadja Lahbib, Επίτροπο για την Ισότητα και την Πρόληψη Κρίσεων.

Σχολιάζοντας τα νέα μέτρα της Ε.Ε., η Βελγίδα επίτροπος εξήγησε ότι «ενισχύοντας την ετοιμότητα και την ανθεκτικότητά μας», όχι μόνο θα εξασφαλιστούν «βασικές προμήθειες και ιατρικοί πόροι», αλλά «οι κοινότητές μας» θα είναι επίσης σε θέση να «αντιμετωπίσουν τις μελλοντικές προκλήσεις με αυτοπεποίθηση».

Η Lahbib έγινε διαβόητη όταν ηχογράφησε ένα βίντεο με τίτλο «Τι υπάρχει στην τσάντα μου; Survival Edition”, στην οποία έδειξε ποια αντικείμενα πρέπει πάντα να έχετε μαζί σας σε μια “κρίση” για να επιβιώσετε για τουλάχιστον 72 ώρες.

Το L’Indipendente συνοψίζει:

«Οι Βρυξέλλες επισημοποιούν τη μετάβαση από εξαίρεση σε κανόνα: η κατάσταση κρίσης δεν είναι πλέον η εξαίρεση, αλλά η νέα κανονικότητα, που τροφοδοτείται από τον φόβο, τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και την τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης.

Όπως κάθε αυταρχική αρχιτεκτονική που σέβεται τον εαυτό της, αυτή βασίζεται σε έναν απαραίτητο πυλώνα: τον φόβο.

Είναι ένα περαιτέρω στάδιο μιας ευρύτερης διαδικασίας: η κατασκευή μιας κανονιστικής, υλικοτεχνικής και ιδεολογικής υποδομής με στόχο τη συγκέντρωση της εξουσίας και την εδραίωση του προληπτικού ελέγχου επί του πληθυσμού, ο οποίος αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ιατρικά και όλο και λιγώτερο κυρίαρχος – στο πλαίσιο ενός καπιταλισμού έκτακτης ανάγκης που νομισματοποιεί την κρίση και θεσμοθετεί τον φόβο.

Ο τρόμος για την υγεία είναι το θεμελιώδες στοιχείο της νέας ευρωπαϊκής τάξης: ένας ευρέως διαδεδομένος και έντεχνα καλλιεργημένος φόβος που χρησιμεύει για να κρατήσει την εγρήγορση υψηλή και τη δημόσια συζήτηση χαμηλή.

Κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι καλή για να δικαιολογήσει νέες εξαιρέσεις, νέα ειδικά μέτρα, νέα μέσα ελέγχου».