Το σύστημα καταγράφει τα ακόλουθα δεδομένα για κάθε μεμονωμένη διέλευση των συνόρων από υπηκόους τρίτων χωρών σε 29 ευρωπαϊκές χώρες: δακτυλικά αποτυπώματα, εικόνες προσώπου, πλήρη ταξιδιωτικά έγγραφα, καθώς και ημερομηνία και τόπο εισόδου και εξόδου. Έχουν ήδη καταγραφεί περισσότερες από 45 εκατομμύρια διελεύσεις των συνόρων.

Η Γερμανίδα βουλευτής της Bundestag Clara Bünger (Die Linke) το έθεσε με λίγα λόγια: «Οι ταξιδιώτες υπόκεινται σε απεριόριστη μαζική παρακολούθηση στο δρόμο για τις διακοπές τους.

Η Ε.Ε. συγχωνεύει τεράστιες βάσεις δεδομένων χωρίς εποπτεία και υπονομεύει τους συνταγματικούς περιορισμούς στη χρήση δεδομένων».

Το κλειδί είναι η διαλειτουργικότητα — αυτή η γραφειοκρατική μαγική λέξη που πραγματικά σημαίνει: Τα βιομετρικά σας δεδομένα, αφού καταγραφούν στο αεροδρόμιο, είναι πλέον διαθέσιμα για κάθε είδους σκοπούς. 

Το European Law Blog έκανε μια καταστροφική ανάλυση του συστήματος: «Μόλις συλλεχθούν βιομετρικά δεδομένα στα σύνορα για έναν δηλωμένο σκοπό, είναι μόνιμα διαθέσιμα μέσω συνδεδεμένων συστημάτων για σκοπούς που δεν ήταν ούτε η αρχική βάση συλλογής ούτε έχουν υποβληθεί ποτέ σε ανεξάρτητο έλεγχο αναγκαιότητας».

Αυτό δεν είναι σφάλμα. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό.

Η βάση δεδομένων του ΣΕΕ συνδέεται με το Σύστημα Πληροφοριών για τις Θεωρήσεις (VIS), με το ETIAS και, το μαντέψατε, με τις βάσεις δεδομένων επιβολής του νόμου μέσω της Κοινής Υπηρεσίας Αντιστοίχισης Βιομετρικών Δεδομένων (sBMS). Η Europol έχει πρόσβαση. Η γραμμή μεταξύ του ελέγχου της μετανάστευσης και της αστυνομικής έρευνας δεν ξεπερνιέται, εξαλείφεται.

Παρεμπιπτόντως, μιλώντας για βάσεις δεδομένων: Η μαζική επέκταση των κέντρων δεδομένων έχει να κάνει πρωτίστως με την ανάπτυξη αυτής της δομής παρακολούθησης. Το γεγονός ότι πρόκειται για την τεχνητή νοημοσύνη είναι μια τακτική συγκάλυψης.

Η κρίση της Θέουτα παρέχει τώρα τον τέλειο λόγο για τον οποίο όλα αυτά είναι «απαραίτητα»: 60.000 άνθρωποι σε 24 ώρες. Αυτό που περνάει απαρατήρητο μέσα στην υστερία που είναι πιθανό να προκληθεί είναι ότι το σύστημα σχεδιάστηκε, προωθήθηκε νομοθετικά και εφαρμόστηκε πολύ πριν από αυτήν την κρίση.

Η κρίση δικαιολογεί μόνο αναδρομικά αυτό που ήταν ήδη μια τελειωμένη συμφωνία.

ETIAS — Έλεγχος στάσης πριν από το ταξείδι

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών και Αδειοδότησης Ταξειδίων (ETIAS) είναι ακόμη πιο εκτεταμένο από το ΣΕΕ και έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το δεύτερο εξάμηνο του 2026. Στο μέλλον, οι πολίτες 59 χωρών χωρίς βίζα — συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας και του Καναδά — θα πρέπει να υποβάλουν αίτηση για ψηφιακή άδεια εισόδου πριν ταξιδέψουν.

Αυτό ακούγεται γραφειοκρατικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα προληπτικό σύστημα ελέγχου: Συμπληρώνουν μια ηλεκτρονική φόρμα, πληρώνουν ένα τέλος και ένας αλγόριθμος αποφασίζει αν τους επιτρέπεται να επιβιβαστούν καθόλου στο αεροπλάνο.

Κανένας συνοριακός υπάλληλος, καμμία δυνατότητα προσφυγής, καμμία ανθρώπινη διακριτική απόφαση. Η έκθεση Statewatch αποκαλύπτει: «Τα δεδομένα ενός αιτούντος διασταυρώνονται με ένα σύνολο «δεικτών κινδύνου»» — με αυτούς τους δείκτες να βασίζονται σε αυτοματοποιημένο προφίλ, τα κριτήρια των οποίων κανείς δεν γνωρίζει.

Και πάλι, χρειάζονται κέντρα δεδομένων. Το σύστημα συμβουλεύεται ευρωπαϊκές λίστες παρακολούθησης, συγκρίνει ταυτότητες με άλλες βάσεις δεδομένων και χρησιμοποιεί έναν αλγόριθμο «κανόνων ελέγχου» που επισημαίνει τους ανθρώπους ως πιθανούς κινδύνους. 

Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων (ΕΕΠΔ) έχει ήδη προειδοποιήσει ότι «η χρήση κανόνων ελέγχου για την κατάρτιση προφίλ των υποκειμένων των δεδομένων και τον αυτόματο εντοπισμό δυνητικά επικίνδυνων προσώπων» ενέχει σημαντικό κίνδυνο. 

«Η άρνηση εισόδου στον χώρο Σένγκεν μπορεί να έχει μια σειρά από αρνητικές συνέπειες για τα άτομα — περιορισμός της κυκλοφορίας, οικονομικός αντίκτυπος στα επαγγελματικά ταξείδια, προβλήματα υγείας εάν δεν μπορεί να ληφθεί ιατρική περίθαλψη στην Ε.Ε.».

Νομικά, το ETIAS είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμο. Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ήδη αποφανθεί στην απόφαση PNR (C-817/19) ότι η αδιάκριτη επεξεργασία όλων των δεδομένων των επιβατών χωρίς διαφοροποίηση βάσει κινδύνου παραβιάζει τις απαιτήσεις αναγκαιότητας του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε.. Το ETIAS κάνει ακριβώς αυτό — μόνο με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης και χωρίς δικαστικό έλεγχο.

Η σύνδεση με την κρίση της Θέουτα: Το επιχείρημα θα είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να ελέγχονται πριν από την άφιξή τους για να αποφευχθούν τέτοιες σκηνές. Πρόληψη αντί για αντίδραση.

Αυτό που ακούγεται σαν ένα λογικό μέτρο ασφαλείας είναι η είσοδος σε ένα σύστημα στο οποίο το κράτος αποφασίζει ποιος έχει το δικαίωμα να πατήσει το πόδι του σε ευρωπαϊκό έδαφος - με βάση μυστικούς αλγόριθμους που δεν υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο.

Το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο – Η «εργαλειοποίηση» ως μοχλός ισχύος

Το τρίτο στοιχείο αυτής της ανίερης τριάδας είναι το Σύμφωνο της Ε.Ε. για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 12 Ιουνίου 2026 — επτά εβδομάδες πριν από τη Θέουτα.

Το σύμφωνο περιέχει μια ειδική ρήτρα: τη λεγόμενη «εργαλειοποίηση» της μετανάστευσης. Εάν μια τρίτη χώρα χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές ροές ως μέσο άσκησης πολιτικής πίεσης, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. μπορούν να αναστείλουν τις κανονικές διαδικασίες ασύλου και να ενεργοποιήσουν έκτακτες εξουσίες.

Αυτό ακριβώς συνέβη στη Θέουτα. Το Μαρόκο έχει χαλαρώσει τους συνοριακούς ελέγχους - όπως έκανε το 2021 - προκειμένου να ασκήσει πολιτική πίεση. Εκείνη την εποχή, επρόκειτο για τη σύγκρουση στη Δυτική Σαχάρα, αυτή τη φορά, σύμφωνα με την ισπανική κυβέρνηση, για μια παρερμηνεία μιας απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ωστόσο, η ανάλυση στη The Federal διευκρινίζει: «Αυτό το είδος οργανωμένου κινήματος δεν συμβαίνει χωρίς τουλάχιστον παθητική συνεργασία από τις μαροκινές αρχές».

Το σύμφωνο δημιουργεί μια παράλογη δυναμική: το Μαρόκο ελέγχει τη βρύση. Εάν ανεβάσει τη ροή, η Ε.Ε. ενεργοποιεί τη ρήτρα «εργαλειοποίησης», αναστέλλει τα θεμελιώδη δικαιώματα και επεκτείνει περαιτέρω την υποδομή επιτήρησης.

Το Μαρόκο θα λάβει παραχωρήσεις και οικονομική βοήθεια σε αντάλλαγμα.

Η ΕΕ αποκτά τις βάσεις δεδομένων της. Και οι δύο πλευρές επωφελούνται - εις βάρος των ανθρώπων που πνίγονται στη Μεσόγειο και των πολιτών των οποίων οι πολιτικές ελευθερίες διαλύονται κομμάτι-κομμάτι.

Οι αλυσίδες — Γιατί τίποτα δεν αναιρείται ποτέ

Το υποκείμενο μοτίβο είναι πανομοιότυπο σε όλες τις περιπτώσεις:

1. Εμφανίζεται μια κρίση — Θέουτα 2021, Θέουτα 2026.

2. Θεσπίζονται επείγοντα μέτρα — ταχείες διαδικασίες, βιομετρική καταχώριση, αναστολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

3. Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης θα είναι μόνιμες υποδομές — ΣΕΕ, ETIAS, αναβάθμιση του Eurodac, σύμφωνο μετανάστευσης.

4. Οι μόνιμες υποδομές δεν μειώνουν την πιθανότητα της επόμενης κρίσης — σε ορισμένες περιπτώσεις, την αυξάνουν ακόμη και επειδή αυξάνεται ο μοχλός εκβιασμού για τρίτες χώρες.

5. Αλλά δεν θα αντιστραφεί ποτέ — γιατί ποιος θα ήθελε να «ανοίξει τα σύνορα»;

Κάθε κρίση δικαιολογεί περισσότερο έλεγχο, περισσότερη επιτήρηση, περισσότερες βάσεις δεδομένων. Αλλά καμμία φάση ηρεμίας δεν δικαιολογεί ποτέ τη διάλυση.

Ο πληθυσμός παίζει το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου. Όταν 60.000 άνθρωποι συρρέουν σε μια πόλη 83.000 κατοίκων, οι άνθρωποι φωνάζουν για σκληρότερη δράση.

Όταν η Ε.Ε. εισάγει στη συνέχεια βιομετρικές βάσεις δεδομένων, προληπτικούς ελέγχους συμπεριφορών και ρήτρες έκτακτης ανάγκης, επικροτούν.

Πανηγυρίζουν μέτρα που υποτίθεται ότι επηρεάζουν μόνο «τους μετανάστες» — και παραβλέπουν το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ μετανάστη και πολίτη σε ένα ψηφιακό σύστημα είναι μια απλή ρύθμιση παραμέτρων.

Το σενάριο του COVID — τα έχουμε ξαναδεί όλα

Οι παραλληλισμοί με την πανδημία του κορωνοϊού είναι αλάνθαστοι. Κωδικοί QR, πιστοποιητικά εμβολιασμού, ανέπαφες πληρωμές, έλεγχοι πρόσβασης σε σούπερ μάρκετ — όλα πωλούνται ως «προστασία της υγείας». Όποιος είχε αντίρρηση ήταν εγκληματίας, απειλή, εχθρός του λαού.

Μέσα σε λίγους μήνες, εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίοι εκπαιδεύτηκαν να αποδέχονται τα ψηφιακά διαπιστευτήρια ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή τους στην κοινωνική ζωή.

Τα πιστοποιητικά εμβολιασμού ήταν η δοκιμή για το πορτοφόλι ψηφιακής ταυτότητας της ΕΕ (eIDAS 2.0), το οποίο κάθε κράτος μέλος πρέπει να προσφέρει έως το τέλος του 2026 — ένα ψηφιακό πορτοφόλι που αποθηκεύει εκπαιδευτικά διαπιστευτήρια, ταξιδιωτικά έγγραφα, πληροφορίες πληρωμής και ποιος ξέρει τι άλλο.

Επίσημα «εθελοντική». Στην πράξη: χωρίς ψηφιακή ταυτότητα, δεν υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός, δεν υπάρχει εγγραφή στο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει πτήση.

Η μεταναστευτική κρίση χρησιμοποιείται τώρα για την εγκατάσταση του δεύτερου επιπέδου: της βιομετρικής επιτήρησης των συνόρων.

Ο COVID έχει καταγράψει τα δεδομένα υγείας. Η μεταναστευτική κρίση καταγράφει δεδομένα μετακίνησης.

Το ψηφιακό πορτοφόλι συνδυάζει και τα δύο.

Και η κατευθυντήρια γραμμή NIS2 διασφαλίζει ότι κάθε μεσαία εταιρεία σε 18 κρίσιμους τομείς τίθεται επίσης υπό εποπτεία κυβερνοασφάλειας — με υποχρεώσεις αναφοράς, απαιτήσεις διαχείρισης κινδύνου και προσωπική ευθύνη της διοίκησης.

Ποιος ελέγχει τους επιθεωρητές;

Ο πυρήνας του προβλήματος δεν είναι ότι προστατεύονται τα σύνορα. Το να έχεις σύνορα είναι νόμιμη κρατική κυριαρχία.

Ο πυρήνας του προβλήματος είναι ότι με το πρόσχημα της προστασίας των συνόρων, κατασκευάζεται μια υποδομή που δεν έχει καμμία σχέση με την προστασία των συνόρων, αλλά εξυπηρετεί την πλήρη καταγραφή, ταξινόμηση και έλεγχο των ανθρώπων.

Η βιομετρική βάση δεδομένων του ΣΕΕ καλύπτει κάθε υπήκοο τρίτης χώρας — αλλά η ίδια τεχνολογία, οι ίδιες διεπαφές, οι ίδιοι αλγόριθμοι μπορούν να επεκταθούν στους πολίτες της Ε.Ε. αύριο.

Το ETIAS αξιολογεί προληπτικά τους ανθρώπους σύμφωνα με μυστικά κριτήρια κινδύνου — η ίδια λογική μπορεί να εφαρμοστεί σε κοινωνικές παροχές, δανεισμό ή επαγγελματική αδειοδότηση.

Το σύμφωνο για τη μετανάστευση αναστέλλει τα θεμελιώδη δικαιώματα μέσω μιας ρήτρας έκτακτης ανάγκης — και οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως δείχνει η πρόσφατη ιστορία, είναι αυθαίρετα ευέλικτοι όροι.

Η Θέουτα δεν ήταν το έναυσμα για αυτή την εξέλιξη.

Οι νόμοι, οι βάσεις δεδομένων, οι αλγόριθμοι — όλα αποφασίστηκαν πολύ πριν ο πρώτος εισβολέας πατήσει το πόδι του στην παραλία του El Tarajal στις 30 Ιουλίου 2026.

Η Θέουτα ήταν ο επιταχυντής.

Ήταν η κρίση που χρειαζόταν για να πουλήσουν στον πληθυσμό αυτό που σε άλλη περίπτωση κανείς τους δεν περίμενε αν δεχθούν οι πολίτες από αυτόν χωρίς αντίδραση.

Το Μαρόκο ανοίγει τη βρύση. Η Ε.Ε. αυστηροποιεί τους νόμους. Και μεταξύ των δύο υπάρχουν 450 εκατομμύρια Ευρωπαίοι που χειροκροτούν - επειδή πιστεύουν ότι ο έλεγχος επηρεάζει μόνο τους άλλους.

Μέχρι να αλλάξουν οι παράμετροι. Χωρίς ψηφοφορία. Χωρίς λογοδοσία. Χωρίς να ερωτηθεί κανείς.