«Σε εκείνο το έθνος που τελειοποιεί τη βιομηχανία του θανάτου και ξέρει πώς να πεθαίνει με ευγένεια, ο Θεός δίνει μια περήφανη ζωή σε αυτόν τον κόσμο και αιώνια εύνοια στη ζωή που πρόκειται να έρθει. Η ψευδαίσθηση που μας ταπείνωσε δεν συνίσταται σε τίποτα άλλο παρά στην αγάπη για την εγκόσμια ζωή και το μίσος για τον θάνατο». (Dunja Larise και Thomas Schmidinger: Μεταξύ θεοκρατίας και Ισλάμ – Εγχειρίδιο πολιτικού Ισλάμ. Βιέννη 2008)

Σε αυτό το κείμενο, ο Al-Banna διατύπωσε την κατανόησή του για την τζιχάντ, σύμφωνα με την οποία ο θάνατος για την πίστη παρουσιάζεται ως ο υψηλότερος στόχος και η «βιομηχανία» – δηλαδή ως η επιδιωκόμενη παραγωγή μαρτυρίου.

Και ο Al-Banna διατύπωσε επίσης τις συνοπτικές αρχές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας: «Ο Θεός είναι ο στόχος μας. Ο προφήτης είναι ο οδηγός μας. Το Κοράνι είναι το σύνταγμά μας. Η τζιχάντ είναι ο τρόπος μας. Ο θάνατος για τον Θεό είναι η ευγενέστερη επιθυμία μας». (Muhammad Murtaza: Η Αιγυπτιακή Μουσουλμανική Αδελφότητα – Ιστορία και Ιδεολογία. Βερολίνο 2011)

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί αυτές τις κατευθυντήριες αρχές ως σύνθημά της μέχρι σήμερα. Η υποταγή των μελών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε αυτούς τους στόχους αντιστοιχεί στην υποταγή τους στην ηγεσία της Αδελφότητας με απόλυτη υπακοή.

Πολιτικός αντίκτυπος

Ο Al-Banna εξακολουθεί να αποτελεί πρότυπο για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα παγκοσμίως, στο δίκτυό της σε περισσότερες από 70 χώρες. Εάν εμφανίζονται επανειλημμένα «μη βίαια» στην Αίγυπτο ή ακόμα και στη Δυτική Ευρώπη, αυτό πιθανότατα οφείλεται σε λόγους τακτικής ενόψει της τρέχουσας ισορροπίας δυνάμεων. Η «παλαιστινιακή» υποοργάνωσή της ήταν πάντα μαχητικά προσανατολισμένη. Και η Αλ Κάϊντα δημιουργήθηκε επίσης σημαντικά από πρώην μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Πάνω απ' όλα, ο al-Banna δεν επινόησε τις παρατηρήσεις του για το μαρτύριο για το Ισλάμ, αλλά δικαίως βασίζεται στον ιδρυτή της θρησκείας και πολέμαρχο Μωάμεθ. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο θάνατος για την ισλαμική πίστη σε έναν παράδεισο ανταμείβεται με τον υψηλότερο δυνατό τρόπο, συμπεριλαμβανομένων των «Huris» (όμορφα αγνά κορίτσια). Αυτό μπορεί να βρεθεί στο Κοράνι στις Σούρες 44, 55 και 56. Ο αριθμός των 72 παρθένων δεν αναφέρεται στο ίδιο το Κοράνι, αλλά στα «χαντίθ» (π.χ. στο Ατ-Τιρμίδι ή στον Ιμπν Χιμπάν).

Και οι ιδεολόγοι των σιιτών τζιχαντιστών βασίζονται στα ίδια θεμέλια με τον Μωάμεθ και καταλήγουν σε παρόμοια συμπεράσματα με τον al-Banna.

Αυτό φαίνεται, για παράδειγμα, από την ακόλουθη δήλωση του Ruholla Khomeini, ιδρυτή και μεγάλης ηγετικής φυσιογνωμίας της «Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν»:

«Το να χαρίζεις την ζωή στους άπιστους σημαίνει επιείκεια στις ολέθριες πράξεις τους. Το να τους σκοτώνεις είναι σαν να κόβεις ένα έλκος, όπως προστάζει ο Παντοδύναμος Αλλάχ.

Όσοι ακολουθούν το Κοράνι γνωρίζουν ότι πρέπει να εφαρμόζουμε τους Quissas (ποινικούς νόμους) και να σκοτώνουμε.

Οι πόλεμοι που διεξήγαγε ο προφήτης μας, η ειρήνη της ψυχής του, εναντίον των απίστων ήταν ένα δώρο από τον Θεό στην ανθρωπότητα. Πρέπει να διεξάγουμε πόλεμο σε όλο τον κόσμο μέχρι να σταματήσει κάθε διαφθορά, κάθε ανυπακοή στον ισλαμικό νόμο».

Αδύνατη η ειρηνική συνύπαρξη

Η ιδέα μιας ειρηνικής και ευημερούσας συνύπαρξης του ευρωπαϊκού πολιτιστικού χώρου με τον μουσουλμανικό, αρκεί και οι δύο πλευρές να αφήσουν η μία την άλλη ειρηνικά στα εδάφη τους με εθνοπλουραλιστικό τρόπο, είναι αφελής και αβάσιμη.

Το Ισλάμ είναι μόνο σε μικρό βαθμό μια θρησκεία με τη στενότερη έννοια και πάνω απ' όλα μια πολιτική ιδεολογία κυριαρχίας.

Ήδη στα βασικά ισλαμικά κείμενα, η θεμελιώδης διάκριση μεταξύ μουσουλμάνων ρατσιστών και κατώτερων «απίστων» διατυπώνεται, όπως και η εντολή να κατακτήσουμε ολόκληρο τον κόσμο για τον Αλλάχ (βλ. επίσης: «Το σύστημα της Τζιχάντ: Πώς λειτουργεί το Ισλάμ» του Manfred Kleine-Hartlage).

Με πολιτικές δυνάμεις και έναν πολιτιστικό χώρο που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο, η ειρηνική συνύπαρξη σε εθνο-πλουραλιστική βάση δεν είναι δυνατή. Αυτό μπορεί να είναι δυνατό με ορισμένες πολιτιστικές περιοχές που δεν είναι επιθετικά επεκτατικές, αλλά σίγουρα όχι με το Ισλάμ στην επικρατούσα ερμηνεία του. Οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές είναι πολύ σαφείς σχετικά με αυτό λόγω της εμπειρίας τους με το Ισλάμ.

Όποιος προτείνει μια ειρηνική συνύπαρξη της Ευρώπης με το ισλαμικό επεκτατικό και ολοκληρωτικό σύστημα διακυβέρνησης ως πραγματική προοπτική, δεν απέχει πολύ από τους αριστερούς-πράσινους πολυπολιτισμικούς στην αφέλειά τους.

Όποιος συνδέει έστω και ελάχιστα τον πόλεμο των τζιχαντιστών κατά του Ισραήλ ή την ισλαμοφασιστική δικτατορία των ιρανών μουλάδων με έναν αγώνα για ελευθερία, έχει φτάσει στον πολιτιστικό σχετικισμό και εργάζεται για τους εχθρούς των ευρωπαϊκών λαών.