Η Ιρλανδία προσθέτει αυτόματα ενήλικες στον κατάλογο δωρητών οργάνων

Στις 17 Ιουνίου τέθηκε σε ισχύ στην Ιρλανδία ο νόμος για τους ανθρώπινους ιστούς του 2024. «Σύμφωνα με αυτή τη νέα νομοθεσία, όλοι οι ενήλικες στην Ιρλανδία θεωρούνται δωρητές οργάνων όταν πεθαίνουν, εκτός εάν έχουν καταθέσει απόφαση να μην δωρίσουν στο Εθνικό Μητρώο Εξαίρεσης από τη Δωρεά Οργάνων ή ανήκουν σε μία από τις αποκλεισμένες ομάδες», ανακοίνωσε η Αρχή Υγείας (HSE).

Ο νέος νόμος, που ονομάστηκε «soft opt-out system for organ donation», προσθέτει αυτόματα κάθε Ιρλανδό πολίτη άνω των 18 ετών στον κατάλογο δωρητών οργάνων. Ένα ήπιο σύστημα opt-out σημαίνει ότι συνήθως ζητείται η γνώμη των μελών της οικογένειας πριν από τη δωρεά οργάνων, σε αντίθεση με ένα σκληρό σύστημα opt-out, όπου δεν ζητείται η γνώμη συγγενών ή ζητείται η γνώμη τους μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις, αν και αυτό συμβαίνει συχνά στην πράξη.

Με το ήπιο σύστημα opt-out, η Ιρλανδία ακολουθεί το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών όπως η Ελβετία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Κροατία, η Φινλανδία και η Ρωσία. Σε χώρες όπως η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ισπανία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία και η Πολωνία, υπάρχει ακόμη και ένα σκληρό σύστημα εξαίρεσης. Στη Γερμανία, από την άλλη πλευρά, απαιτείται ρητή συγκατάθεση.

Σε κάθε περίπτωση, η ιστοσελίδα HSE αναφέρει: «Τα όργανα ενός ατόμου μπορούν να δωριστούν μετά από θάνατο εγκεφαλικού στελέχους ή καρδιακό θάνατο. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης». Υπάρχει σημαντική διαμάχη μεταξύ των ηθικολόγων σχετικά με αυτή την προσέγγιση, επικρίνει την πύλη LifeSiteNews, η οποία έχει επιστήσει την προσοχή στον νέο ιρλανδικό νόμο. Σε ορισμένα μέρη των ΗΠΑ, οι γιατροί έχουν ήδη απενεργοποιήσει τα μέτρα διατήρησης της ζωής για την αφαίρεση οργάνων – αν και οι ασθενείς έχουν δείξει σημάδια βελτίωσης της συνείδησης.

Το είχαν κάνει αυτό κατ’ εντολή μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. οργανισμούς δωρεάς οργάνων. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, ωστόσο, οι γιατροί θα έπρεπε να σταματήσουν τη διαδικασία πριν ξεκινήσει, καθώς οι ασθενείς ξαφνικά ανάρρωσαν. Επιπλέον, ομοσπονδιακές έρευνες έχουν δείξει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν επιτράπηκε στους γιατρούς να αφαιρέσουν τα όργανα των ασθενών λόγω σημείων υψηλού επιπέδου συνείδησης.

Η ιρλανδική πύλη μέσων ενημέρωσης Gript επέκρινε επίσης αυτόν τον νόμο στα μέσα Ιουλίου. Αυτή η κρατική καταναγκαστική πολιτική προσποιείται τη συναίνεση του αποθανόντος και πρέπει να αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό. Ιδίως ενόψει των επανειλημμένων περιπτώσεων ιατρικών παραπτωμάτων στην Ιρλανδία.

Ενώ η δωρεά οργάνων είναι αναμφίβολα ένα κοινωνικό αγαθό για τα ιατρικά ευάλωτα άτομα στην κοινωνία μας, συνεχίζει ο Ggript, εάν αφαιρεθεί από τα χέρια του μεμονωμένου πολίτη και επιβληθεί από την κρατική πολιτική, μπορεί να οδηγήσει σε δημόσια αντίδραση. Η κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο την αύξηση του αριθμού των εγγεγραμμένων δωρητών οργάνων, αλλά οι καταναγκαστικές πολιτικές μπορούν να οδηγήσουν τα άτομα να επιλέξουν να μην δωρίσουν όργανα για να εκφράσουν την πολιτική τους δυσαρέσκεια.

Οι ηθικές ανησυχίες και συνέπειες που θα μπορούσε να φέρει μαζί του ένας τέτοιος νόμος έχουν επίσης αντιμετωπιστεί από τον γιατρό Angelo Bottone του Ινστιτούτου Iona, μιας συντηρητικής ιρλανδικής δεξαμενής σκέψης. Έχει επισημάνει το φάσμα της «ευθανασίας δωρεάς οργάνων», η οποία εφαρμόζεται ήδη σε χώρες όπως η Ολλανδία και το Βέλγιο. Σε αυτές τις χώρες, οι γιατροί συζητούν τώρα την αφαίρεση οργάνων πριν οι ασθενείς με ευθανασία κηρυχθούν νεκροί «προκειμένου να διατηρηθεί η βιωσιμότητα των οργάνων».

Ως εκ τούτου, προτείνουν την αφαίρεση των οργάνων υπό γενική αναισθησία πριν ο ασθενής κηρυχθεί νεκρός, διατηρώντας έτσι την κυκλοφορία του αίματος και την παροχή οξυγόνου στα όργανα μέχρι τη στιγμή της εξαγωγής. Αυτή η μέθοδος, κατά τη γνώμη τους, θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα και την ποσότητα των διαθέσιμων οργάνων για μεταμοσχεύσεις.

Η ευθανασία είναι επί του παρόντος ένα θέμα που συζητείται έντονα στην Ιρλανδία, σύμφωνα με το LifeSiteNews. Στην πραγματικότητα, το κοινοβούλιο έλαβε υπόψη μια έκθεση πέρυσι που ζητούσε τη νομιμοποίηση της «ευθανασίας» υπό ορισμένες συνθήκες. Η ευθανασία δεν είναι ακόμη νόμιμη, αλλά οι ακτιβιστές της ευθανασίας και οι πολιτικοί σύμμαχοι πιέζουν για αυτό, και αν πάρετε την ανάπτυξη της ιρλανδικής κοινωνικής πολιτικής κατά την τελευταία δεκαετία ως οδηγό, κηρύττουν ανοιχτές πόρτες.

«Η Ιρλανδία δεν πρέπει να ακολουθήσει αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Ο συνδυασμός ενός χαλαρού συστήματος εξαίρεσης για τη δωρεά οργάνων και της πιθανής νομιμοποίησης της ευθανασίας είναι μια συνταγή για κατάχρηση και ηθική πίεση. Ένα τέτοιο σύστημα ανοίγει την πόρτα στην εκμετάλλευση ιδίως των ευάλωτων ασθενών. Πρέπει να υπερασπιστούμε τις βασικές αρχές της ιατρικής δεοντολογίας: ότι η ζωή έχει μια εγγενή αξιοπρέπεια και ότι οι γιατροί δεν πρέπει ποτέ να γίνουν παράγοντες θανάτου», τονίζει ο Bottone.

Το συμπέρασμά του αξίζει να ληφθεί υπόψη, λέει το LifeSiteNews: «Αν δεν το κάνουμε, διατρέχουμε τον κίνδυνο να μετατρέψουμε το φάρμακο σε έναν ψυχρό υπολογισμό χρησιμότητας, στον οποίο οι σοβαρά άρρωστοι άνθρωποι αξιολογούνται όλο και περισσότερο ανάλογα με τη χρησιμότητα των μερών του σώματός τους».

Οι πολίτες δεν μπορούν να εμπιστευθούν τις ζωές τους σε κυβερνήσεις που υποστηρίζουν μια κουλτούρα θανάτου.