Ὁ Κυρ-Παντελῆς ταξίδευε μὲ τὸ τραῖνο πρὸς Θεσσαλονίκη καὶ διάβαζε τὸ Ψαλτήριον.
Ἕνα παράξενον γεγονὸς ὅμως σημάδεψε τὸ ταξίδι του.
Καθὼς διάβαζε, μία κοπέλλα ποὺ καθόταν τρία-τέσσερα καθίσματα πιὸ μπροστά, ἄρχισε νὰ …διαμαρτύρεται καὶ νὰ φωνάζει!
Στὴν ἀρχὴ δὲν ἔδωσε σημασία καὶ πίστεψε πῶς κάποια παρεξήγησις ἔγινε μὲ τὸ διπλανὸ της.
Ὅταν ὅμως ὁ κυρ-Παντελῆς εἶδε, πῶς ὁ ἐλεγκτής-εἰσπράκτορας ἐρχόταν πρὸς τὸ μέρος του ἀπόρησε…
– Ἀγαπητὲ κύριε, μπορεῖτε νὰ σταματήσετε νὰ διαβάζετε αὐτὸ τὸ βιβλίο γιατί ἐνοχλεῖτε;
– Μὰ τὸ διαβάζω ἀπὸ μέσα μου! ἀπάντησε ἐκεῖνος φανερὰ ἀπορρημένος.
Πῶς εἶναι δυνατόν νὰ ἐνοχλεῖται ἡ κοπέλλα;
Ἔκπληκτοι καὶ ἀπορημένοι μαζί μὲ τὸν κυρ-Παντελῆ ἦταν καὶ οἱ ἄλλοι ἐπιβάτες.
Ἕνας μάλιστα ἐξ αὐτῶν φώναξε:
«Ἄν ἐνοχλεῖται ἡ κοπέλλα, νὰ ἀλλάξει βαγόνι»!
Πράγματι, ἡ ἄγνωστη κοπέλλα μετεφέρθη στὰ πίσω βαγόνια, μὴν ἀντέχοντας τὸ Ψαλτήριον, καὶ λέγει ὁ κυρ-Παντελῆς τοῖς συνεπιβάταις του.
– Μέχρι προχθὲς καὶ ἐγώ, μαζί μὲ ἐσᾶς ἀγνοοῦσα τὴ δύναμη τῶν Ψαλμῶν τοῦ προφήτη Δαυΐδ.
Τώρα, καὶ ἰδιαιτέρως μετὰ τὸ περιστατικὸ τοῦτο, ἕνα σας λέγω:
Τὸ Ψαλτήρι λειτουργεῖ ὡς ‘κόπανος’ ποὺ διώχνει τὰ ‘κακούδια’ (δαιμόνια) ἀπὸ πάνω μας καὶ ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας.
Ἔτσι ἔλεγε ἕνας ἅγιος ποὺ ἔζησε στὴ γειτονιά μας (ὁ τρελο-Γιάννης).
Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
” Ὁ τρελλο-Γιάννης”
(τόμος Β’)
Είναι όντως Μεγάλο” Ψυχοφάρμακο”…!