Παρά τις συνήθεις διακοπές, η Austen επέμεινε να γράφει αυτά που θα γίνονταν αριστουργήματα.
Ενώ καλλιτέχνες όπως ο Charles Dickens και ο Ludwig van Beethoven μπορούσαν να προγραμματίσουν τις μέρες τους και να βασίζονται σε άκαμπτες ρουτίνες, οι μέρες της Austen ήταν λιγότερο προβλέψιμες. Ωστόσο, παρήγαγε μια σημαντική λογοτεχνική παραγωγή υψηλής ποιότητας, αποδεικνύοντας ότι το άνθος των καλλιτεχνικών επιτευγμάτων μεγαλώνει ακόμη και σε αφιλόξενα περιβάλλοντα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι συγγραφείς βρίσκουν έναν τρόπο να γράψουν. Τα πράγματα που καίγονται μέσα τους για να εκφραστούν θα κάψουν μια τρύπα μέσα από τα στήθη τους, αν δεν το κάνουν.
Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, η Austen έκρυβε γρήγορα τα έγγραφά της όταν έφταναν οι επισκέπτες – κάτι που συχνά συνέβαινε.
Στο βιβλίο του “Daily Rituals: How Artists Work”, ο Mason Currey παρέθεσε τις αναμνήσεις του ανιψιού της Austen: “[Ήταν] υποκείμενη σε κάθε είδους περιστασιακές διακοπές. Ήταν προσεκτική ώστε η ενασχόλησή της με την συγγραφή να μην υποπέσει στην αντίληψη των υπηρετών ή επισκεπτών ή ατόμων πέρα από το δικό της οικογενειακό περιβάλλον.
«Έγραφε πάνω σε μικρά φύλλα χαρτιού που μπορούσαν εύκολα να απομακρυνθούν ή να καλυφθούν με ένα κομμάτι χαρτί. Υπήρχε, μεταξύ της μπροστινής πόρτας και των γραφείων, μια ταλαντευόμενη πόρτα που έτριζε όταν άνοιγε. Ωστόσο, είχε αντιταχθεί στην αποκατάσταση αυτής της μικρής ταλαιπωρίας, επειδή την ειδοποιούσε όταν ερχόταν κάποιος».
Όπως έγραψε ο Greg Buzwell στην ιστοσελίδα της Βρετανικής Βιβλιοθήκης: «Κατά τα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. … Απρεπείς παραλληλισμοί με την πορνεία προέκυψαν σχετικά με την έννοια των γυναικών που έγραφαν μυθιστορήματα τα οποία στη συνέχεια πωλούνταν σε όποιον ήταν πρόθυμος να πληρώσει. … Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα η ετικέτα «By a Lady» έγινε κοινό θέαμα στις σελίδες τίτλου.
«Αυτό έδειχνε όχι μόνο το φύλο του συγγραφέα, αλλά και ότι το βιβλίο ήταν από κάποιον μιας συγκεκριμένης τάξης και επομένως κατάλληλο για μελέτη από αξιοσέβαστες γυναίκες».
Πειραματίστηκε με μια λογοτεχνική τεχνική που ονομάζεται ελεύθερος έμμεσος λόγος, όπου η φωνή του αφηγητή αναμειγνύεται με τις φωνές και τις σκέψεις των χαρακτήρων έως ότου οι δύο είναι σχεδόν δυσδιάκριτες. Ήταν μία από τις πρώτες συγγραφείς που χρησιμοποίησαν εκτενώς την τεχνική στο έργο της.
Όποιες κι αν ήταν οι αδυναμίες που μπορεί να είχε ως προς τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις –και αμφιβάλλω αν ήταν σημαντικές με τα σύγχρονα πρότυπα– ήταν μια εξαιρετική παρατηρήτρια της ανθρώπινης φύσης.
Κανείς δεν θα μπορούσε να γράψει με τόση οξυδέρκεια για τις ανοησίες και το σθένος, την ύβρη και τον ηρωισμό της ανθρώπινης φύσης χωρίς να γνωρίζει καλά αυτή τη σχολή.
epochtimes.com
Πόσο όμορφα μας ταξιδεψες Μαριγώ μας στήν εποχή εκείνη που η νεαρή συγγραφέας προσπάθησε νά περάσει στό χαρτί τίς σκέψεις της καί τά σχέδιά της, περίοδο που σίγουρα δέν ήταν σύνηθες νά συγγράφει μία κοπέλλα.
Η έξοχη λοιπόν αυτή (γ λ υ κ α τ ζ ο ύ κιόλας!) συγγραφέας άφησε δυνατές παρακαταθήκες καί ευχαριστούμε από καρδιάς!
χμμ! σα να μου φαίνεται ότι μόλις εντόπισα και κάποιον άλλο “συνάδελφο γλυκατζή” της Ώστεν…
Λές να κάνω λάθος, Ιωάννη Καποδίστρια;; 🙂
:-))