Πρέπει να κοιτάξετε πολύ προσεκτικά εδώ για να καταλάβετε τι είδους γεωπολιτικό παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή.

Λόγω της στάσης της Ισπανίας στη Γάζα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν επεκτείνει μαζικά τις σχέσεις τους με το Μαρόκο και τώρα υποστηρίζουν το Μαρόκο στη διαμάχη με την Ισπανία για τη Ceuta και τη Melilla.

Το αντάλλαγμα ήταν ότι το Μαρόκο ήταν το πρώτο αραβικό έθνος που έστειλε χερσαία στρατεύματα και αστυνομικές δυνάμεις στη Γάζα.

Από έγγραφο του Κογκρέσσου των ΗΠΑ:

Η ΟΚΕ διαπιστώνει ότι οι πόλεις της Ceuta και της Melilla, οι οποίες διοικούνται από την Ισπανία, βρίσκονται στο μαροκινό έδαφος και εξακολουθούν να υπόκεινται σε μαροκινές διεκδικήσεις.

Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει τις προσπάθειες του Υπουργού Εξωτερικών για την προώθηση της διπλωματικής συνεργασίας μεταξύ του Μαρόκου και της Ισπανίας σχετικά με το μελλοντικό καθεστώς της Ceuta και της Melilla.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών ενώνονται σιγά σιγά για να σχηματίσουν μια σαφή εικόνα: Η εμβάθυνση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ Ισραήλ και Μαρόκου – με τη μεσολάβηση και την ανταμοιβή των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ – πλήττει άμεσα τους ισπανικούς θύλακες της Ceuta και της Melilla.

Ενώ το Μαρόκο μετονομάζει επιδεικτικά έναν αυτοκινητόδρομο μήκους 1.055 χιλιομέτρων μέσω της Δυτικής Σαχάρας σε «Αυτοκινητόδρομο Donald J. Trump», ή τουλάχιστον τον έχει απεικονίσει ως τέτοιο, μια τεράστια μεταναστευτική πίεση κυλά προς τη Ceuta.

Διάφορα κανάλια Telegram και X-Posts (συμπεριλαμβανομένων των Monotti, DD Geopolitcs ή Media Guerliiaa Berlin) δίνουν μια εικόνα μιας συντονισμένης γεωπολιτικής επίθεσης.

Ο αυτοκινητόδρομος Τραμπ ως σύμβολο ανταμοιβής

Στα τέλη Ιουλίου 2026, ο Ντόναλντ Τραμπ διένειμε ένα βίντεο στο Truth Social που παρουσιάζει τον πρόσφατα διευρυμένο αυτοκινητόδρομο μεταξύ Tiznit και Dakhla ως τον «Αυτοκινητόδρομο του Προέδρου Donald J. Trump» και τον «Δρόμο της Ειρήνης προς την Ευημερία». Ο Τραμπ ευχαρίστησε ρητά τον βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ'.

Η διαδρομή διασχίζει το Guelmim, το Tan-Tan, το Laâyoune και το Boujdour μέχρι τη Dakhla, διασχίζοντας τη Δυτική Σαχάρα, η οποία ελέγχεται από το Μαρόκο. Παρέχονται λεπτομέρειες και ιστορικό, μεταξύ άλλων

Η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία. Το 2020, η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ αναγνώρισε τη μαροκινή κυριαρχία στη Δυτική Σαχάρα με αντάλλαγμα την προσχώρηση του Μαρόκου στις Συμφωνίες του Αβραάμ και την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ.

Το Ισραήλ ακολούθησε το παράδειγμά του το 2023 με τη δική του αναγνώριση. Ο δρόμος δεν είναι επομένως μόνο υποδομή για το σχεδιαζόμενο μεγάλο λιμάνι της Dakhla Atlantique και πρόσβαση στη Δυτική Αφρική, αλλά και ένα ορατό ευχαριστώ και ένα σήμα από τον στρατηγικό άξονα Ουάσιγκτον-Ραμπάτ-Ιερουσαλήμ.

Στρατιωτική και πολιτική εμπλοκή

Μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ, η συνεργασία μεταξύ Ισραήλ και Μαρόκου έχει εμβαθύνει μαζικά: κοινά στρατιωτικά σχέδια, αγορές όπλων (drones, πυραυλικά συστήματα), ασκήσεις και συνεργασία πληροφοριών.

Ήδη από την άνοιξη του 2026, ισραηλινά μέσα ενημέρωσης και αναλυτές συζήτησαν ανοιχτά πώς το Ισραήλ θα μπορούσε να υποστηρίξει διπλωματικά το Μαρόκο στις διεκδικήσεις του για τη Ceuta και τη Melilla – ως ανταμοιβή για την εξομάλυνση και ως μέσο άσκησης πίεσης στην Ισπανία, η οποία επέκρινε δριμύτατα το Ισραήλ για τη Γάζα και συγκρούστηκε με την Ουάσιγκτον για το θέμα του ΝΑΤΟ.

Ένας Ισραηλινός διπλωμάτης του ΟΗΕ, ο Danny Danon, επιτέθηκε πρόσφατα κατά μέτωπο στην Ισπανία, υπενθυμίζοντας τους «αποικιακούς θύλακες» στην Αφρική. Ισπανοί πολιτικοί και σχολιαστές το βλέπουν αυτό ως μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της τρέχουσας μεταναστευτικής κρίσης στη Ceuta ως τιμωρητική ενέργεια.

Η Ceuta υπό πίεση

Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεκάδες χιλιάδες διέσχισαν τα σύνορα στη Ceuta – αριθμοί 49.000 έως 60.000 κυκλοφορούν στις αναφορές. Οι τοπικές αρχές έκαναν λόγο για απόλυτη ανθρωπιστική και κοινωνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Σε κάθε περίπτωση, οι μαροκινές συνοριακές δυνάμεις δεν φαίνεται να έχουν σταματήσει την εισροή μακροπρόθεσμα. Για τους επικριτές, αυτό είναι ένα κλασσικό μέσο μεταναστευτικής διπλωματίας, το οποίο το Ραμπάτ χρησιμοποίησε ήδη το 2021. Αυτή τη φορά, υπάρχει επίσης η υποψία ότι η στενή συμμαχία με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ επηρεάζει το χρονοδιάγραμμα και τη σκληρότητα.

Η Ceuta κα η Melilla  αποτελούν κυρίαρχο έδαφος και τα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. για την Ισπανία. Για το Μαρόκο, είναι αποικιακά λείψανα σε αφρικανικό έδαφος. Η τρέχουσα κατάσταση δείχνει πώς συνδέονται οι εδαφικές διεκδικήσεις, οι μεταναστευτικές ροές και ο νέος ισραηλινομαροκινός άξονας.

Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ισπανίας σχετικά με τις άμεσες επαναπροωθήσεις

Η πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ισπανίας (Tribunal Supremo) της 29ης Ιουνίου 2026 (που δημοσιεύθηκε στις αρχές Ιουλίου 2026) αποσαφηνίζει τους κανόνες για την άμεση επαναπροώθηση μεταναστών στα σύνορα της Ceuta  και της Melilla.

Από το 2015, η ισπανική νομοθεσία για τους αλλοδαπούς (Ley de Extranjería) περιλαμβάνει μόνο έναν ειδικό κανονισμό για τη Ceuta και τη Melilla (το λεγόμενο Disposición adicional décima). Αυτό επιτρέπει τη λεγόμενη «devolución en caliente» (θερμή επιστροφή / άμεση απόρριψη χωρίς επίσημη διαδικασία, χωρίς έλεγχο ταυτότητας, χωρίς δικηγόρο και χωρίς έλεγχο ασύλου), αλλά μόνο υπό μία προϋπόθεση:

→ Το άτομο πρέπει να προσπαθήσει να ξεπεράσει τις φυσικές εγκαταστάσεις ασφάλειας των συνόρων («elementos de contención fronterizos») – δηλαδή τους ψηλούς συνοριακούς φράχτες.

Όποιος εισβάλλει στον φράχτη:

→ μπορεί να απελαθεί αμέσως πίσω στο Μαρόκο.

Όποιος κολυμπάει ή διασχίζει τη θάλασσα:

→ δεν μπορεί να απωθηθεί αμέσως. Πρέπει να κινηθεί επίσημη διαδικασία.

Ωστόσο, το δικαστήριο άφησε επίσης μια πίσω πόρτα ανοιχτή: Εάν η Ισπανία επρόκειτο να ανεγείρει φυσικά εμπόδια στη θάλασσα (π.χ. δίχτυα ή πλωτά φράγματα) στο μέλλον, η άμεση απόρριψη θα μπορούσε επίσης να εφαρμοστεί και εκεί.

Γεωπολιτικός υπολογισμός χωρίς τον οικοδεσπότη

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ πουλήθηκαν ως ειρηνευτικό έργο. Στην πράξη, αποδεικνύονται σκληρές επιχειρηματικές συμφωνίες:

αναγνώριση της Δυτικής Σαχάρας με αντάλλαγμα την εξομάλυνση με το Ισραήλ, έργα υποδομής και δημόσιο φόρο τιμής στον Τραμπ, στρατιωτική ολοκλήρωση και –σύμφωνα με την υποψία πολλών παρατηρητών– χρήση μεταναστευτικής πίεσης εναντίον μιας ευρωπαϊκής χώρας που ακολουθεί διαφορετική γραμμή στο ζήτημα της Γάζας και στο ΝΑΤΟ.

Το αν οι μαζικές διελεύσεις προς τη Ceuta  ελέγχονταν άμεσα δεν μπορεί να αποδειχθεί οριστικά από απόσταση. Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι κλιμακώνονται τη στιγμή που ο άξονας Ουάσιγκτον-Ραμπάτ-Ιερουσαλήμ επιδεικνύει τα κοινά του συμφέροντα και η Ισπανία είναι απομονωμένη.

Ο «δρόμος της ειρήνης» μέσω της Σαχάρας και η πίεση στους ισπανικούς θύλακες είναι μέρος της ίδιας γεωπολιτικής λογικής. Η Ευρώπη πρέπει να εξετάσει προσεκτικά ποιος παίζει ποια χαρτιά εδώ – και ποιος πληρώνει τον λογαριασμό στο τέλος.

Η πολιτική της Ισπανίας για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη

Τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Pedro Sánchez:

• Η Παλαιστίνη αναγνωρίστηκε
• υπενθύμισε τον Ισπανό πρέσβη στο Ισραήλ για την κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας και χαρακτήρισε το Ισραήλ «κράτος γενοκτονίας»
• Η Ισπανία τοποθετείται ως ηγέτης ενός ισραηλινού σκεπτικιστικού μπλοκ ευρωπαϊκών δυνάμεων
• εμπόδισε τη διέλευση αμερικανικών όπλων στο Ισραήλ μέσω των βάσεων του και αρνήθηκε στον συνασπισμό Έπσταϊν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει την αεροπορική βάση Μορόν και τη ναυτική βάση Ρότα για επιχειρήσεις κατά του Ιράν
• έκανε εκστρατεία για τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και τις αθλητικές ομοσπονδίες
• θέσπισε ένα συνολικό, μόνιμο εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ και απαγόρευσε τις εισαγωγές από τα κατεχόμενα εδάφη

Ο πολιτικός blogger και επιχειρηματίας Gerald Markel

Η εισβολή στη Ceuta περισσότερων από 50.000 «μεταναστών» που οργανώθηκε από τον Μαροκινό βασιλιά ή κράτος είναι μια επίθεση στον έλεγχο των Στενών του Γιβραλτάρ:

– μια επίθεση για την ανατροπή της κυβέρνησης Sánchez, η οποία είναι ρητός αντίπαλος των πολέμων του Νετανιάχου και του Τραμπ – μια δοκιμαστική διαδρομή για τη χρήση των μεταναστών ως όπλο σε έναν υβριδικό πόλεμο

Και πριν παρεξηγηθούμε, το γεγονός ότι αυτός ο ηλίθιος Sánchez δίνει χάρη σε ένα εκατομμύριο παράνομους μετανάστες δεν είναι μόνο έγκλημα κατά ολόκληρης της Ευρώπης, αλλά φυσικά και πρόσκληση προς τους ανθρώπους που χρησιμοποιούνται τώρα από το μαροκινό καθεστώς.

Χάος, ηλιθιότητα και παγκόσμια πολιτική - Ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μείγμα.

ΣΧΕΤΙΚΑ:

ΕΚΤΑΚΤΟ - CEUTA: Επίθεση στην εναπομείνασα αποικία της Ισπανίας - Ακόμη και οι σοσιαλιστές ζητούν την επέμβαση του στρατού - Εθνικοί Φύλακες