Αναφερθήκαμε στο ψηφιακό ευρώ της κεντρικής τράπεζας ενόψει της ψηφοφορίας (βλ. ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!! - Το «μη προγραμματιζόμενο» ψηφιακό ευρώ είναι μια απάτη: Το κρυφό σχέδιο πίσω από το ψηφιακό ευρώ - Εθνικοί Φύλακες).

Με αυτό, το χρήμα θα αποκτήσει ένα εντελώς νέο νόημα: Θα υπάρξουν και επιχειρήσεις που δεν μπορούν να πληρωθούν με κάθε «ευρώ». Δεσμευμένο με σκοπό και προγραμματιζόμενο: οι επικριτές προειδοποιούν για αυτό. Και το CBD Euro θα το καταστήσει επίσης δυνατό με κυκλικό τρόπο.

Η ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν επίσης επιτυχής. Ο βουλευτής Martin Sonneborn (Die Partei) σχολίασε σχετικά. Ακολουθεί η δήλωση ελαφρώς συντομευμένη και με τα κυριότερα σημεία:

1 ιστορική μέρα για το πορτοφόλι σας

Παρά τις ανησυχίες πολλών πολιτών σχετικά με την προστασία των δεδομένων και τον αυξημένο κρατικό έλεγχο, τον πατερναλισμό και τον έλεγχο, το σχέδιο για το ψηφιακό ευρώ προωθείται επίμονα (από διάφορους παράγοντες) εντός των δομών της Ε.Ε..

[..]

Στην ECON, την Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου εκπροσωπεί την Ομάδα S&&D, σας δείχνει την πιο επιτυχημένη γραφειοκρατική δέσμη της Ε.Ε. – σχετικά με το γεγονός ότι το ψηφιακό ευρώ έχει πλέον «υιοθετηθεί».

Το οποίο, αν κοιτάξετε πιο προσεκτικά, σημαίνει στην πραγματικότητα ότι ψήφισαν 43 από τα άτομα που εκπροσωπούνται εκεί (ως ευρωβουλευτές), τα οποία κατά ειρωνικό τρόπο έχουν την πρώτη εξουσία λήψης αποφάσεων για το μελλοντικό νομισματικό πλαίσιο ολόκληρης της Ε.Ε..

Φωνές που με τη σειρά τους ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν 450 εκατομμύρια πολίτες της Ε.Ε. και τα νομισματικά τους συμφέροντα κυριαρχίας μέσω ενός συστήματος μεταφοράς δημοκρατικών αρμοδιοτήτων (ως μαθητευόμενος μάγος όσο και παράλογα περίπλοκος). (Σύντομη έκδοση: 43 άτομα αποφασίζουν για 450 εκατομμύρια που δεν έχουν ερωτηθεί ποτέ γι' αυτό.)

Οι υποστηρικτές του, συμπεριλαμβανομένου του Lalucq, περιγράφουν το ψηφιακό ευρώ ως ορόσημο της ευρωπαϊκής κυριαρχίας που θα περιορίσει την υπερβολική και, πρέπει να προσθέσουμε, πλήρως αυτοεπιβαλλόμενη εξάρτησή μας από την τεχνολογία και τα τραπεζικά συστήματα των ΗΠΑ και θα επιτρέψει στην Ε.Ε. να αμυνθεί ενάντια στα «ανελεύθερα αρπακτικά» και τους τεχνολογικούς γίγαντες από τις ΗΠΑ.

Επιπλέον, υπάρχει μερική αποδυνάμωση των εμπορικών τραπεζών και των λεγόμενων παρόχων υπηρεσιών πληρωμών, κάτι που παραδεχόμαστε ότι κάθε άλλο παρά αντιπαθητικό είναι.

Ωστόσο, η ψηφιακή υποδομή εδραιώνει επίσης την πλήρη ιχνηλασιμότητα όλων των συναλλαγών και συνεπώς την απώλεια της οικονομικής ιδιωτικότητας, λένε οι επικριτές, οι οποίοι ερμηνεύουν την εισαγωγή της ως ένα αποφασιστικό βήμα προς ένα κράτος επιτήρησης στο οποίο η οικονομική, καταναλωτική και άλλη συμπεριφορά των πολιτών καταγράφεται, αποθηκεύεται και αναλύεται κεντρικά.

Στην πραγματικότητα, ο προγραμματισμός του θα άνοιγε έναν εντελώς νέο και πραγματικά δυστοπικό χώρο δυνατοτήτων (για τα μέσα πληρωμής), ο οποίος θα επέκτεινε τα εργαλεία κρατικής επιτήρησης, ελέγχου και ελέγχου σε σχεδόν ανυπολόγιστο βαθμό.

Επειδή το ψηφιακό ευρώ δεν θα είναι μόνο κεντρικό και ελεγχόμενο, αλλά (δυνητικά) προγραμματιζόμενο, ρυθμιζόμενο και γεωγραφικά εντοπισμένο. Η χρήση του θα συνδέεται (δυνητικά) με όρους, κανονισμούς, πολιτικούς στόχους.

Οι πιστώσεις θα μπορούσαν να παρέχονται με ημερομηνίες λήξης και ανώτατα όρια, ενώ ο κεντρικός έλεγχος μπορεί να περιορίσει την ατομική πρόσβαση εξ αποστάσεως ή να την καταστήσει αδύνατη απενεργοποιώντας την.

Παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου από την ΕΚΤ, υπάρχει ανησυχία ότι ένα ψηφιακό ευρώ θα μπορούσε να δεσμευτεί –δηλαδή να μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για ορισμένα αγαθά– γεγονός που θα επέτρεπε στο κράτος να ελέγχει ή να εμποδίζει τις αποφάσεις κατανάλωσης.

Αυτό όχι μόνο ανοίγει το δρόμο για περιορισμούς στην οικονομική κυριαρχία των πολιτών, αλλά και για σοβαρές καταπατήσεις της ελευθερίας της ιδιοκτησίας, συμπεριλαμβανομένης της σιωπηρής απαλλοτρίωσης, μέσω της δυνατότητας χρέωσης αρνητικών τόκων απευθείας στις ψηφιακές συμμετοχές, εάν είναι απαραίτητο.

Κατά τη γνώμη μας, αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια τεχνική ενημέρωση ή τον καθυστερημένο «εκσυγχρονισμό» που πλασάρεται το έργο, γιατί αναμφίβολα έχει τη δυνατότητα να αλλάξει βαθιά όχι μόνο την καθημερινότητα, την ιδιωτικότητα και την οικονομική ελευθερία εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών, αλλά κυρίως τη σχέση μεταξύ του ατόμου και του κράτους.

Ένα τέτοιο «χρήμα» θα έχανε αναπόφευκτα την πρωταρχική του λειτουργία ως ελεύθερα διαθέσιμο μέσο ανταλλαγής και ουδέτερο μέσο αποθήκευσης αξίας – και στην πραγματικότητα μόνο μετατοπίζοντας τη λειτουργική του ουσία στη σφαίρα της κρατικής εξουσίας ή ανοίγοντάς το στα χέρια των θεσμικών παραγόντων. 

Μόλις βρεθεί σε «λάθος» χέρια, η «σύγχρονη» δομή πάνω στην οποία εργάζονται ο Lalucq, η Lagarde και άλλοι θα γίνει αμέσως το εργαλείο ενδυνάμωσης για ολοκληρωτικό έλεγχο και κυριαρχία που βλέπουν σε αυτήν οι επικριτές της, η οποία δεν μπορεί πλέον να ελεγχθεί από τον πολίτη: μια προγραμματιζόμενη, υπό όρους, κοινωνικά αξιόπιστη μονάδα μέτρησης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αβίαστα για έλεγχο συμπεριφοράς και καταπίεση.

Αν μας ρωτάτε, θεωρούμε ότι ο κίνδυνος να τελειώσει αυτό το πράγμα (με το ψηφιακό ευρώ) τόσο διαβολικά όσο φοβούνται οι επικριτές του είναι πολύ μεγάλος (για λόγους) για να θεωρήσουμε καλή ιδέα ένα έργο που είναι επιρρεπές σε κατάχρηση σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιες συνέπειες.

Τελικά, το ζήτημα του ψηφιακού ευρώ είναι ένα ζήτημα εμπιστοσύνης στις κρατικές αρχές και στους θεσμούς της κοινότητας – και φυσικά ένα ζήτημα της ικανότητας διάκρισης μεταξύ της καλοήθειας και της κακίας τους.

Άλλωστε, αν οι πολίτες (ακόμα) πίστευαν στην ύπαρξη μιας καλοήθους (ευρωπαϊκής) μετα-δομής και στις καλές προθέσεις των αρχιτεκτόνων της, τότε η δημιουργία ενός ψηφιακού νομίσματος σίγουρα δεν θα αποτελούσε σημαντικό πρόβλημα. Αλλά το γεγονός ότι είναι σήμερα δείχνει πιο καθαρά από ο,τιδήποτε άλλο την κατάσταση των δημοκρατιών της Ευρώπης.

Για τον Ρουσσώ, η εμπιστοσύνη των πολιτών είναι η ιδανική κατάσταση του κοινωνικού συμβολαίου, το οποίο μπορεί να εδραιώσει μόνο τη νόμιμη εξουσία των θεσμών. Αυτή η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να επιτευχθεί ή να επιβληθεί με τη βία. Το κράτος πρέπει να το κερδίσει μέσω της αρετής και της διαφάνειας. Για τον Ρουσσώ, το τέλος της εμπιστοσύνης σηματοδοτεί τη βέβαιη κατάρρευση του κράτους.

Υ.Γ.: Στις αρχές Ιουλίου θα ψηφιστεί στην ολομέλεια το ψηφιακό ευρώ. Δεν θα την υπερψηφίσω. Μόνο και μόνο επειδή δεν θέλω να μείνω χωρίς χρήματα μπροστά σε έναν αυτόματο πωλητή τσίχλας στο μέλλον...