Καναδοί γιατροί καυχιούνται ότι αισθάνονται «ενεργοποιημένοι» μετά την ευθανασία ασθενών

Το άρθρο της Elaina Plott Calabro στην έκδοση Σεπτεμβρίου του The Atlantic, με τίτλο «Ο Καναδάς αυτοκτονεί», αποκαλύπτει πόσο μακριά έχει φτάσει το σύστημα ευθανασίας του Καναδά.

Η έκθεση δείχνει πώς οι επαγγελματίες του ιατρικού τομέα περιγράφουν τώρα τη δολοφονία ασθενών ως το «πιο σημαντικό έργο» της σταδιοδρομίας τους.

Από την αρχή, αυτό που πουλήθηκε ως «συμπονετική επιλογή» για τους ασθενείς τελικού σταδίου έχει γίνει κάτι πολύ διαφορετικό.

Στο άρθρο, η Calabro σημειώνει:

«Είναι πολύ νωρίς για να ονομάσουμε την ευθανασία μια επιλογή τρόπου ζωής στον Καναδά, αλλά από την αρχή, έχει αποδειχθεί μια μελέτη περίπτωσης σε δυναμική.

«Το MAiD [Medical Assistance in Dying] ξεκίνησε ως μια πρακτική που περιοριζόταν σε βαριά άρρωστους ασθενείς που ήταν ήδη στο τέλος της ζωής τους.

«Ο νόμος στη συνέχεια επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει άτομα που υπέφεραν από σοβαρές ιατρικές παθήσεις αλλά δεν αντιμετώπιζαν επικείμενο θάνατο.

«Σε δύο χρόνια, το MAiD θα είναι διαθέσιμο σε όσους πάσχουν μόνο από ψυχικές ασθένειες.

«Το Κοινοβούλιο συνέστησε επίσης τη χορήγηση πρόσβασης σε ανηλίκους».

Οι συνέπειες είναι καταστροφικές.

Οι ασθενείς που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την περίθαλψη και την φροντίδα ωθούνται προς το θάνατο.

Σύμφωνα με το κοινωνικοποιημένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης του Καναδά, οι γιατροί βρίσκονται υπό πίεση να ωθήσουν τους ασθενείς σε θεραπείες χαμηλότερου κόστους, με το MAiD να είναι μια πολύ φθηνότερη επιλογή από την ακτινοθεραπεία ή τη μακροχρόνια φροντίδα.

Ωστόσο, οι γιατροί που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση φαίνεται τώρα να απολαμβάνουν την ευκαιρία να σκοτώσουν τους ασθενείς τους αντί να τους θεραπεύσουν.

Όπως αναφέρει η Calabro, οι γιατροί που έχουν αγκαλιάσει την ευθανασία δεν κρύβουν πλέον τον ζήλο τους για αυτήν.

Κάποιοι έχουν κάνει ευθανασία σε εκατοντάδες ασθενείς και είναι περήφανοι γι’ αυτό.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές συνεντεύξεις προέρχεται από τη Δρ Stefanie Green, γιατρό στο νησί του Βανκούβερ:

«Και στους δύο τομείς, εξήγησε, καθοδηγούσε έναν ασθενή μέσα από ένα «ουσιαστικά φυσικό γεγονός» – τη συναισθηματική και ιατρική χορογραφία «των πιο σημαντικών ημερών της ζωής του».

«Συνέχισε την αναλογία: “Σκέφτηκα, λοιπόν, το ένα είναι σαν να παραδίδεις ζωή στον κόσμο και το άλλο αισθάνεται σαν να μεταβαίνεις και να παραδίδεις ζωή”.

Και έτσι η Green δεν αναφέρεται στους θανάτους της MAiD μόνο ως «διατάξεις» – ο όρος για την ευθανασία που έχουν υιοθετήσει οι περισσότεροι κλινικοί γιατροί.

«Τις αποκαλεί επίσης “παραδόσεις”».

Εν τω μεταξύ, ο νευρολόγος Gord Gubitz περιγράφει την πράξη της θανάτωσης ασθενών ως «ενεργοποιητική»:

«Θεωρεί ότι η ευθανασία είναι «ενεργοποιητική» – το «πιο σημαντικό έργο» της καριέρας του.

«”Είναι μια χαρούμενη θλίψη, σωστά;” εξήγησε.

«Είναι πραγματικά λυπηρό που πονούσατε τόσο πολύ. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι η οικογένειά σας βασανίζεται από θλίψη. Αλλά είμαστε τόσο χαρούμενοι που πήρατε αυτό που θέλατε».

Και η γιατρός ευθανασίας του Βανκούβερ Ellen Wiebe έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο:

«Αγαπώ τη δουλειά μου, πάντα μου άρεσε να είμαι γιατρός και ξεγέννησα πάνω από 1.000 μωρά και φρόντισα οικογένειες, αλλά αυτή είναι η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει ποτέ τα τελευταία επτά χρόνια».

Αυτό έχει εξαπολύσει ο νόμος περί ευθανασίας του Καναδά.

Δεν είναι πλέον απλώς μια ιατρική διαδικασία, αλλά μια κουλτούρα όπου οι γιατροί και οι νοσηλευτές μιλούν με ενθουσιασμό για τη δολοφονία άλλων ανθρώπων.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή και δείχνει ότι δεν είστε ασφαλείς σε ένα σύστημα όπου οι επαγγελματίες υγείας παραδέχονται ότι είναι «ευτυχισμένοι» ή «αναζωογονοποιημένοι» σκοτώνοντας ανθρώπους.

Αυτό που ξεκίνησε ως υπόσχεση συμπόνιας έχει μεταμορφωθεί σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Σε αυτό το σύστημα, ο θάνατος κανονικοποιείται, χρηματίζεται, ακόμη και γιορτάζεται.