Μαχητικός Χριστιανισμός: Αποκατάσταση της Δυνάμεως των Ανδρών, σέ μία Θηλυκοποιημένη Εποχή….
Ακολουθούν αποσπάσματα από τη μετάφραση/προλογισμό που έκανα για το ResPublica.Gr ενός εξαίσιου και άκρως επίκαιρου κειμένου.
Πρόκειται για κριτική του Μάικ Σάμπο, που δημοσιεύθηκε στο American Reformer και αφορά το βιβλίο του Τσέις Ντέιβις «Μαχητικός Χριστιανισμός» (Offensive Christianity: Restoring the Strength of Men in a Feminized Age).
Αν και δεν έχω μελετήσει το βιβλίο του Ντέιβις στο σύνολό του – πέρα από εκτενή αποσπάσματα – φαίνεται ότι θέτει το ζήτημα σε πολύ σωστές βάσεις και το σπουδαιότερο: το κάνει χωρίς να ξεπέφτει σε κήρυγμα, ή σε ανούσιες ηθικολογίες, οι οποίες είναι και η μάστιγα της σύγχρονης θεολογίας, ειδικά στις μεταμοντέρνες εκφάνσεις της.
Πρέπει βέβαια να σημειωθεί κάτι.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι καί αυτή η συζήτηση έρχεται από τις ΗΠΑ της μεγάλης συντηρητικής στροφής, ενώ στην γουοκισμένη Ελλάδα ούτε μισός θεολόγος δεν θα τολμούσε να δημοσιεύσει τέτοιο βιβλίο.
Και είναι τραγικό γιατί εμείς οι Έλληνες και η Ορθοδοξία, λόγω γλώσσας, ιστορίας και Παράδοσης, βρισκόμαστε κυριολεκτικά στην πηγή αυτής της σοφίας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε πετάξει στα αζήτητα, από φόβο μήπως και δεν φανούμε αρκούντως «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» στους αποτυχημένους ευρωπαλιάτσους των οποίων τις παρακμιακές μανιέρες πιθηκίζουν άκριτα οι εγχώριες ψευδοελίτ, πολιτικές και μη, σε χορό με την πλαδαρή, γλυκανάλατη, θολοκουλτουριάρα και θηλυκοποιημένη διανόηση.
Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα – που σήμερα πολλά νέα αγόρια τρέμουν το φλερτ και αισθάνονται ευνουχισμένα από τις πολιτικές των θηλυκών προνομίων και της παρέκκλισης – σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ο μεγάλος Τσαρούχης στιλίτευε τον φαιδρό σουσουδισμό, και την ημιμάθεια των οικοφοβικών αστών της εποχής του.
-//-
«Δεν είναι μυστικό ότι η αρρενωπότητα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση σήμερα.
Η σωματική αδυναμία και ο καθιστικός τρόπος ζωής είναι ο κανόνας.
Μια κουλτούρα κατανάλωσης μάς έχει κυριεύσει και το νοικοκυριό έχει μετατραπεί από τόπο παραγωγικότητας, ουσιαστικά σε σταθμό επαναφόρτισης.
Πάρα πολλοί διαδικτυακοί influencers και κινήματα, σε όλες τις γωνιές του μεταρρυθμισμένου κόσμου, φαίνεται να ενθαρρύνουν περισσότερο το δράμα, αντί να παρέχουν σοφία και πρακτικές συμβουλές αυτοκυριαρχίας.
Η επίθεση σε χώρους που προορίζονται μόνο για άνδρες, ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για το έλλειμμα βαθιάς φιλίας μεταξύ των ανδρών, έχει επιδεινώσει το πρόβλημα.
Ενάντια σε αυτές τις πολιτισμικές τάσεις, ο Τσέις Ντέιβις έγραψε ένα εγχειρίδιο για άνδρες, με τίτλο «Μαχητικός Χριστιανισμός :
Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή».
Το βιβλίο διαγράφει μια πορεία που μπορούν να ακολουθήσουν οι άνδρες για να γίνουν αυτό που ο Θεός ήθελε να είναι. Δεν πρόκειται για μια οργισμένη έκκληση για περισσότερο «ανδρισμό» ή μια ελάχιστα συγκαλυμμένη έκκληση για ανδρογυνισμό, αντιθέτως ο Ντέιβις δείχνει με σαφήνεια τι είναι η αρρενωπότητα σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να συσσωρεύει περιφρόνηση και μίσος για τους άντρες.
Για τον Ντέιβις, η λέξη «μαχητικός» δεν σημαίνει αγένεια ή το είδος των υποτιμητικών προσβολών που θα βρείτε στα σχόλια μιας ανάρτησης στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Είναι ένα όραμα αρρενωπότητας που διαμορφώνει τον κόσμο υπό το πρίσμα της κτιστής τάξης.
Η λέξη «μαχητικός» απέχει πολύ από το να επιτρέψουμε στον Θεό αυτού του κόσμου και στους υπηρέτες του, σύμφωνα με τα ισχυρά λόγια του ΥΠΕΞ, Μάρκο Ρούμπιο: «να πάρουν εκδίκηση από τον κόσμο για την ανεπάρκειά τους επιδιώκοντας να καταστρέψουν όσους μπορούν».
Η έλλειψη αρρενωπότητας είναι μια από τις κεντρικές αιτίες που οι πυλώνες του δυτικού πολιτισμού καταρρέουν, τα έθνη χάνουν τη ζωντάνια και τη θέλησή τους για επιβίωση.
Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο «Γνωστικισμός του Φύλου» είναι η προεπιλεγμένη διδασκαλία της εποχής μας. Θέτει την ταυτότητα πάνω από τη βιολογία, ισοπεδώνοντας έτσι τις φυσικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Ακόμα και στην Εκκλησία, η Αγία Γραφή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να υποστηρίξει την ανδρογυνία, λες και ο ερχομός του Χριστού ως άνδρα ήταν ένα ατύχημα, αντί να υποδεικνύει την ίδια την ιεραρχία της δημιουργίας που Αυτός ήρθε να λυτρώσει.
[…] Σε μια σύντομη επισκόπηση, ο Ντέιβις επισημαίνει διδασκαλίες που έχουν διαβρώσει την αρρενωπότητα στη σύγχρονη ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του ρομαντισμού, του ευσεβισμού, του νιτσεϊσμού και, φυσικά, του φεμινισμού.
Ο σύγχρονος ευαγγελισμός αποτελεί επίσης αιτία για τη σύγχρονη δεινή κατάσταση της αρρενωπότητας.
Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο ευαγγελισμός μετατοπίστηκε από «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με την αυθεντία της Αγίας Γραφής» σε «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με τη διαχείριση των δημοσίων σχέσεων με τον άπιστο κόσμο».
Αλλά ο ειλικρινής, σαφής και καθαρός λόγος, κατ’ αρχήν δεν είναι αμαρτία – ειδικά σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από απειλές για τις νεότερες γενιές.
Απειλές που τα γλυκανάλατα λόγια και οι ειρωνικοί τόνοι, δεν θα μπορέσουν ποτέ να αντιμετωπίσουν.
[…] Η αμαρτία της θηλυπρέπειας
Στον αντίποδα της αρρενωπότητας βρίσκεται η θηλυπρέπεια, την οποία η Βίβλος διδάσκει ως ένα είδος μαλθακότητας που εστιάζει αδικαιολόγητα στην κομφορμιστική ζωή, της άνεσης και της πολυτέλειας.
Σε παλαιότερες μεταφράσεις της Α΄ προς Κορινθίους 6:9 , αναφέρεται ως μία από τις αμαρτίες που θα αφήσουν κάποιον έξω από τη Βασιλεία του Θεού.
Μέρος της θηλυπρέπειας είναι η υπερεστίαση στον εαυτό και η εγωπάθεια, μια τάση που είδε πολύ νωρίς ο Alexis de Tocqueville στα φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα.
Όπως μου είπε κάποτε ένας συνάδελφος, που γεννήθηκε σε μια πρώην σοβιετική χώρα-δορυφόρο, αυτό που προκάλεσε την οργή της Σοβιετικής Ένωσης, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν οι άνθρωποι που προσπαθούσαν να σχηματίσουν δίκτυα για σκοπούς διαφορετικούς από τα ζητήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Οι ιθύνοντες του κόμματος θεωρούσαν αυτό ως πιο σοβαρή απειλή ακόμη και από τις δημόσιες καταγγελίες του Στάλιν…»
[…] «Χρειαζόμαστε άνδρες μάχιμους, ικανούς με αυτοπεποίθηση και δυνατότητα αυτοάμυνας, οι οποίοι να είναι υποταγμένοι στον Χριστό».
Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να εγκαταλείπουν την εξουσία — θα πρέπει να κάνουν αυτό που κάνουν οι Χριστιανοί άνδρες εδώ και χιλιετίες: να την χρησιμοποιούν για να προστατεύουν τις οικογένειές τους, τις κοινότητές τους και τα έθνη τους και αυτό για τη δόξα του Χριστού.
Το σύνολο του κειμένου ΕΔΩ
Γνωριζετε μηπως εαν το βιβλιο ειναι μεταφρασμενο στα Ελληνικα??
Ευχαριστω πολυ
Περισσότερα θά βρείτε στόν κατωτέρω σύνδεσμο.
Άν τυχόν έχει μεταφρασθεί δέν τό γνωρίζουμε δυστυχώς.
https://www.respublica.gr/2026/07/post/offensive-christianity/
Χαίρετε!
Όχι, δεν είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά.
Σας ευχαριστω πολυ
Πάρα πολύ ΕΥΣΤΟΧΟΣ Τίτλος, ΕΥΓΕ του !!!!!!!!!
(θά κυκλοφορήσει καί στήν Ελλάδα μας μέ μετάφρασι ίσως;; )
(ξέχασα νά συστηθώ: Τσουμαροπούλου Α. Μαρία) , η …γράφουσα τό προηγούμενο σχόλιο)
Εξαιρετικό ΄άρθρο και σίγουρα ένα βιβλίο που κεντρίζει το ενδιαφέρον και θα πρέπει να διαβαστεί.
Θα ήθελα να σταθώ σε αυτή την φράση: “[…] η αρρενωπότητα σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να συσσωρεύει περιφρόνηση και μίσος για τους άντρες” και να εκφράσω μία σκέψη.
Έχω την αίσθηση ότι η επίθεση στην αρρενωπότητα των ανδρών της Δύσης μέσα από τις στοχευμένες ατζέντες του φεμινισμού αρχικά και πιο πρόσφατα της ‘woke’ ατζέντας, αλλά και της υπερπροβολής “ανδρών” οι οποίοι κακοποιούν (λεκτικά, ψυχικά, σωματικά, σεξουαλικά) γυναίκες, όσο και η χρήση του όρου “γυναικοκτονία” – με την οποία προσωπικά δεν συμφωνώ – δεν θα πρέπει να είναι διόλου τυχαία.
Ναι, οι κοινωνίες βασίζονται στον άνδρα και την γυναίκα, διότι ούτως ή άλλως αυτά τα δύο φύλα τις συνιστούν. Η γυναίκα συνεισφέρει τα μέγιστα ακόμη κι αν “απλώς” αφοσιωθεί να μεγαλώσει σωστούς πολίτες και υπερασπιστές της Πατρίδας.
Ωστόσο, ας μη γελιώμαστε, είναι οι άνδρες, κυρίως, που μέσα στους αιώνες έχτισαν αυτόν τον πολιτισμό, είναι οι άνδρες που κατασκεύασαν κτίρια, όπως ο Παρθενώνας, είναι οι άνδρες που λόγω της μυϊκής τους δύναμης εργάστηκαν σε τομείς που για τις γυναίκες θα ήταν καταστροφικό για το σώμα τους. Είναι οι άνδρες, οι οποίοι λόγω της ελευθερίας που έχαιραν, έκαναν εξευρενήσεις και σπουδαίες ανακαλύψεις. Και μέσα στα πολλά που έχει προσφέρει και συνεχίζει να το κάνει το ανδρικό φύλο, είναι οι άντρες, κυρίως, που σύρονται στους πολέμους για να προστατεύσουν Πατρίδα, εμάς τις γυναίκες, παιδιά και γονείς.
Μία αληθινή γυναίκα έχει την ικανότητα και την αρχοντιά αυτό να το αναγνωρίσει και να το τιμήσει.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να ασχοληθώ με άνδρες κακοποιητές, διότι δεν τους θεωρώ πραγματικούς άνδρες, παρά τιποτένια και άκρως συμπλεγματικά ανθρωπάρια, με προβληματική σεξουαλικότητα. Εδώ θα πρέπει, όμως, να συμπεριλάβουμε και την κακοποιητική γυναίκα, για την οποία περιέργως δεν γίνεται σχεδόν ποτέ λόγος, αν και έπρεπε.
Επιστρέφοντας, όμως, ατην αρχική μου σκέψη, η αποδυνάμωση και ακόμη χειρότερα, η απαξίωση του ανδρικού φύλου, θεωρώ ότι δεν είναι διόλου τυχαία, όπως διόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι αυτό παρατηρείται στις δυτικές κοινωνίες και μόνο.
Την ίδια ώρα, ένα άκρως προβληματικό, συμπλεγματικό και επικίνδυνο μοντέλλο ανδρός προσπαθεί ετσιθελικά και με βία να κυριαρχήσει και να πάρει την θέση του δυτικού άνδρα στην κοινωνία.
Οι ορδές των μουσουλμάνων που έχουν καταφθάσει και αλλοιώνουν τις κοινωνίες μας επιβάλλοντας τον ισλαμικό σκοταδισμό, την βία και την απαξίωση του πολιτισμού και των αξιών μας, έχουν συγκεκριμένη αποστολή: την αντικατάσταση του δυτικού άνδρα, την επακόλουθη βίαιη κατάληψη της κοινωνίας και την πλήρη αποδόμηση της Δύσης.
Αν αναλογιστεί κανείς, όλα τούτα, κρύβουν πίσω τους πολλή σκέψη και προσεκτικό σχεδιασμό.
Η δύναμή μας είναι να μεγαλώσουμε γιούς και κόρες που να τιμούν το φύλο τους και να τιμούν και να θαυμάζουν ο ένας τον άλλον για αυτά που τους προγραμμάτισε ο Θεός να μπορούν να προσφέρουν. Μεγαλώστε παιδιά με ήθος, με χαρά, χωρίς κόμπλεξ, με απλότητα, με ειλικρίνεια, χωρίς στερεότυπα επειδή ίσως οι ίδιοι κάνατε λάθος επιλογές. Μη μεταδίδετε το δηλητήριο της ζωής σας στα δικά σας παιδιά. Αυτά είναι τα μοναδικά μας όπλα απέναντι σε αυτό που ετοιμάστηκε για όλους μας.