Η δική μας ερμηνεία:
Σαν κονόμα μου μυρίζει,
μια ιδέα με τριγυρίζει.
Θέλουνε να μας γελάσουν,
και ξανά να μας μπολιάσουν
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι.
Τζι κι αρχίζει η κονόμα,
Τζι, να! Κι άλλος μες στο χώμα,
Τζι πως θες να τους ξεφύγεις,
σαν τον βόθρο(*) όλο ανοίγεις;
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
Ετοιμάζουν κι άλλο μπόλι,
να μας “στείλουν” θέλουν όλοι.
Και εσύ και η αφεντιά σου,
μόνο κάθεσαι στ’ αυγά σου.
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
“Κοίταξε μην αντιδράσεις
το κεφάλι σου θα χάσεις!”
Σε ‘μαθαν που΄σαι κορόϊδο
Και θα γίνουμ’ πάλι ρόϊδο
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
Έμαθαν πως είσαι βλάκας
και σε έχουνε της φάπας
Ξέρουνε πόσο φοβάσαι
και από ψίχουλα εξαρτάσαι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
Θα σε κάνουν ό,τι θέλουν,
θα σου κλέβουνε το μέλλον,
τα παιδιά σου είναι χαμένα,
έτσι υποθηκευμένα.
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι.
Ξύπνα τώρα, μη κοιμάσαι,
πάψε πια ν’ αυταπατάσαι.
Θέλουνε να σε εξοντώσουν
και να σ’ αποτελειώσουν.
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
Το τραγούδι δεν τελειώνει,
όσο είμαστε στ’ αλώνι.
Δώσε τώρα σημασία,
για ν’ αλλάξει η Ιστορία.
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι
τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι-τζι
Με τις υγείες σας!
(*) τα βοθροκάναλα