Παπα-Ηλίας Υφαντής
Άκουσα, με κατάπληξη, βουλευτή και μάλιστα νομικό να ισχυρίζεται πως, όταν κάποιος ενεργεί νόμιμα δεν εγκληματεί.
Και με ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη είδα και άκουσα να καταχειροκροτείται απ’ τους ομοϊδεάτες του…
Ένας τέτοιος ισχυρισμός κινείται στα πλαίσια του παραλογισμού και του αμοραλισμού. Και, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, δεν οφείλεται σε κάποιο λάθος, αλλά αποτελεί συνειδητή επιλογή. Που αποσκοπεί στο να πείσει το πόπολο ότι όλα τα ευήθη και κακοήθη, που νομοθετήθηκαν μεταπολιτευτικά και ιδιαίτερα εδώ και μια 15ετία, σε βάρος μας, είναι ηθικά και δίκαια.
Και τα πολλαπλά καταστροφικά μνημόνια, που επικυρώθηκαν από παράγοντες της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης.
Και τα δολοφονικά εμβόλια, που επιφύλασσαν, για όσους δεν ήθελαν να αυτοκτονήσουν, το στίγμα του «αρνητή». Και ο υποχρεωτικός Προσωπικός Αριθμός (ΠΑ), που αποτελεί παγίδα, δεδομένου ότι προσωπικότητα και υποχρεωτικότητα δεν συνυπάρχουν.
Και ο σοδομονόμος, που προσβάλλει την ανθρώπινη φύση και υπονομεύει την οικογένεια, Ποιος ρωτάει τα κακόμοιρα παιδάκια, αν θέλουν να υιοθετούνται από ανώμαλα ζευγάρια; Και τόσα άλλα.
Γιατί, όσο κι αν ψάξει κάποιος δεν θα μπορέσει να βρει κάποια ατιμία, που να την παρέλειψαν σε βάρος μας. Όλα όσα κάνουν στρέφονται εναντίον της πίστης μας, της πατρίδας και του λαού μας. Ή μήπως δεν είναι ατιμία η σχετική με την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης νομική τους παρέμβαση;
Ή η παρέμβασή τους για την εκθρόνιση του Μητροπολίτη Πάφου!
Και, προκειμένου να εξαπατούν την ευπιστία του λαού, προβαίνουν σε κάποιες ευλαβικές,φαινομενικά, ενέργειες. Όπως, για παράδειγμα, η πολυσυζητημένη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Άγιο Όρος. Όπου, του επιδαψίλευσαν βασιλικές τιμές και του έψαλαν οι «καθοδηγούμενοι», σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό, και πολυχρονισμό.
Και του απέδωσαν την τιμητική προσφώνηση του «ευλαβέστατου». Που, αν μη τι άλλο δείχνει ότι αυτοί, που εμπνεύστηκαν όλα αυτά τα καμώματα, έχουν χάσει την αίσθηση του γελοίου. Δεδομένου ότι όλες οι ενέργειες του ανθρώπου αυτού δείχνουν ότι είναι, όχι ευλαβέστατος, αλλά επιβλαβέστατος, από κάθε άποψη.
Ένα παράδειγμα; Παρουσιάζεται ο κ. Μητσοτάκης ένθερμος υποστηρικτής της πολυπολιτισμικότητας. Και χαίρεται, λέει, να βλέπει στις Εθνικές μας γιορτές τα αλλοδαπάκια να συμπαρελαύνουν με τα ελληνάκια. Αλλά πίσω απ’ το προσωπείο αυτό υπάρχει η εκ διαμέτρου αντίθετη πραγματικότητα:
Ένας παπάς, ο παπα-Αντώνης της «Κιβωτού του Κόσμου», σπλαχνίστηκε τα παιδιά αυτά -ελληνάκια και αλλοδαπάκια- που ήταν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «ως πρόβατα ερριμμένα και μη έχοντα ποιμένα». Και τα περιμάζεψε.
Και τους έδωσε τροφή και στέγη και παιδεία. Και προορισμό στη ζωή τους. Και δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης.
Και ποια ήταν η αντιμετώπιση του παπά αυτού απ’ το μητσοτακικό καθεστώς; Διασύρθηκε και σύρθηκε στα δικαστήρια.
Γιατί; Γιατί η προσπάθειά του ήταν αγκάθι στην καρδιά τους. Διαφήμιζε την εκκλησία και αποκάλυπτε την ουρανομήκη δική τους υποκρισία. Κι ακόμη, γιατί, όπως φαίνεται, ήθελαν να βάλουν στο χέρι τα αξιόλογα οικονομικά της Κιβωτού.
Αλλά ας επιστρέψουμε στον ισχυρισμό του κ. Βουλευτή ότι οι νόμιμες ενέργειες δεν είναι εγκληματικές.
Συχνά οι νομιμόφρονες, για να κατηγορήσουν και να χλευάσουν κάποιους, επικαλούνται το ποινικό τους μητρώο. Σάμπως ο καθένας, που καταδικάζεται να είναι οπωσδήποτε και εγκληματίας.
Χωρίς να εξετάζεται, δηλαδή, το πόσο οι νόμοι εν ονόματι των οποίων παραπέμθηκε και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν, βρίσκονταν σε αρμονία ή σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και τη δικαιοσύνη.
Ή μήπως δεν αφθονούν τα παραδείγματα, κατά τα οποία φορείς της νομιμότητας υπήρξαν οι μεγαλύτεροι κακούργοι;
Οι πόλεμοι που σπέρνουν το θάνατο και τη δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπων εν ονόματι του νόμου δεν γίνονται; Ή μήπως εν ονόματι των νόμων δεν καταδικάζονται εκατομμύρια ανθρώπων σε θάνατο από την πείνα στις υπανάπτυκτες περιοχές του πλανήτη μας!…
Εκεί όμως που περισσότερο αποδεικνύεται η ανηθικότητα της νομιμότητας είναι ο τρόπος, που αντιμετωπίζει τους σοφούς και τους αγίους και γενικά τους ξεχωριστούς ανθρώπους της κάθε εποχής.
Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν καταδικάστηκε ο «απάντων ανθρώπων σοφώτατος Σωκράτης», απ’ την, ως υπόδειγμα, θεωρούμενη, αθηναϊκή δημοκρατία;
Ή μήπως δεν καταδικάστηκαν το ίδιο και οι ηρωικότερες και ευγενέστερες μορφές της εθνικής παλιγγενεσίας, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης. Αλλά και πρόσφατα, όπως όλα δείχνουν, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν δολοφονήθηκε! Επειδή διέθετε προσωπικότητα και φωνή, που δεν ήταν σε θέση ν’ αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί και εκκλησιαστικοί νάνοι.
‘Η μήπως τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων, που τιμούμε -και ο ίδιος ο Χριστός- δεν δολοφονήθηκαν εν ονόματι του νόμου! «Εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ», είπε για το Χριστό ο Πιλάτος. Αλλά οι αρχιερείς και η συμμωρία (συν+μωρία) τους κραύγαζαν: «Εμείς νόμον έχομεν και, κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν»!…
Είναι λυπηρό και οδυνηρό να σκέφτεται κανείς ότι κυβερνούν, κατά κανόνα, τον κόσμο μας κάποια ανθρωποειδή. Κι ακόμη λυπηρότερο και οδυνηρότερο να βλέπεις τα κοπάδια των λαών να σέρνονται ξωπίσω τους. Τη στιγμή που ολοένα και περισσότερο τους αλυσοδένουν με ληστρικούς νόμους, ώστε να μπορούν να τους καταδυναστεύουν και καταληστεύουν επ’ άπειρον.
Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι, κατά κανόνα, η κακουργία και η διαστροφή είναι νόμιμες, ενώ ο ηρωισμός, η σοφία και η αγιότητα παράνομες.
Μέτρο της νομιμότητας μας λέει ο Χριστός είναι ο άνθρωπος, Αν η νομιμότητα υπηρετεί τον άνθρωπο, είναι ηθική και δίκαιη. Αν τον υπονομεύει είναι από κακή, μέχρι εγκληματική. Όπως η νομιμότητα του τωρινού καθεστώτος.