Ενώ οι άνδρες είναι πολύ πιο πιθανό να ψηφίσουν κόμματα που δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στα σύνορα, την εσωτερική ασφάλεια, την προσωπική ευθύνη και τις επιδόσεις, οι γυναίκες διατηρούν το αριστερό μπλοκ για το κράτος πρόνοιας και τη μεταναστευτική πολιτική σε υψηλό επίπεδο.

Ωστόσο, εδώ βρίσκεται η κεντρική αντίφαση. Οι γυναίκες ενισχύουν δυσανάλογα εκείνα τα κόμματα που συνεχίζουν να επεκτείνουν το κράτος πρόνοιας, να διατηρούν τη φορολογική επιβάρυνση σε υψηλά επίπεδα και να υπερασπίζονται μια μεταναστευτική πολιτική, τις συνέπειες της οποίας αισθάνονται ιδιαίτερα οι γυναίκες στη δημόσια σφαίρα.

Επιλέγουν την «ασφάλεια» (δηλαδή την αναδιανομή) από το κράτος και έτσι εμποδίζουν περισσότερους ανθρώπους να βρουν καλά αμειβόμενη εργασία και να απελευθερωθούν από τη φτώχεια.

Είναι ίσως πάνω απ' όλα αυτή η νοοτροπία «κάποιος να με φροντίσει», την οποία ακόμη και δεκαετίες φεμινιστικής κατήχησης δεν μπόρεσαν να σβήσουν, που συμβάλλει σε αυτό.

Αυτό που έκανε κάποτε ο σύζυγος, το κράτος υποτίθεται ότι το παραδίδει στη χειραφετημένη, ανεξάρτητη και ισχυρή γυναίκα του σήμερα. Επίσης, επειδή το προϋπάρχον οικογενειακό δίχτυ ασφαλείας (το οποίο μπορεί να βρεθεί ακόμα και σήμερα σε φτωχότερες χώρες χωρίς λειτουργικό κράτος πρόνοιας) δεν υπάρχει πλέον de facto.

Η συστηματική καταστροφή γάμων και οικογενειών και η σημαντική αύξηση του αριθμού των μονογονεϊκών οικογενειών (πάνω από το 84 τοις εκατό των οποίων είναι σήμερα γυναίκες) από 9,9 τοις εκατό το 1996 σε 13,2 τοις εκατό το 2019 σε 19,4 τοις εκατό όλων των οικογενειών με ανήλικα παιδιά λένε πολλά.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η εσωτερική ασφάλεια. Οι άνδρες τείνουν να είναι πιο επικριτικοί για την υποδοχή των μεταναστών από τις γυναίκες («Οι φτωχοί πρόσφυγες!»). Ωστόσο, όπως δείχνουν οι εξελίξεις μετά τη μεταναστευτική κρίση όσον αφορά την εγκληματικότητα των αλλοδαπών (και ιδιαίτερα κατά των γυναικών, για παράδειγμα σε ομαδικούς βιασμούς), η εκλογική συμπεριφορά πολλών γυναικών δεν εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα ασφάλειας.

Πόσες σεξουαλικές επιθέσεις, βιασμοί και δολοφονίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν δεν υπήρχε μια πολιτική ανοιχτών συνόρων. Ακόμα κι αν δεν είναι κάθε αιτών άσυλο αυτόματα σεξουαλικός εγκληματίας ή πολυεγκληματική «ιδιοφυΐα» – τα στατιστικά στοιχεία για την εγκληματικότητα λένε πολλά. Αλλά για να κατανοήσετε τέτοιες συνδέσεις, χρειάζεστε επίσης μια γενική κατανόηση της πολιτικής που υπερβαίνει το επίπεδο ενός μαθητή δημοτικού. Προφανώς, πολλοί άνθρωποι στη Γερμανία δεν το έχουν αυτό.

Η γνωστή ρήση «Μόνο τα πιο ανόητα μοσχάρια διαλέγουν τον χασάπη τους» μπορεί να ακούγεται σκληρό σε σχέση με την εκλογική συμπεριφορά των γυναικών, αλλά τελικά αυτό ακριβώς ισχύει - και δυστυχώς ξανά και ξανά όχι μόνο παροιμιωδώς, αλλά κυριολεκτικά.

Ψηφίζουν κυρίως εκείνα τα κόμματα που επιβαρύνουν μαζικά τις προσωπικές επιδόσεις μέσω υψηλών φόρων και δασμών και απλώς αναδιανέμουν τα χρήματα που κερδίζονται με κόπο – και ταυτόχρονα και εκείνα τα κόμματα (SPD, Πράσινοι, Αριστερά) που θέλουν να αφήσουν ακόμη περισσότερους Αφρικανούς και Δυτικοασιάτες στη χώρα, οι οποίοι σαφώς υπερεκπροσωπούνται στα σεξουαλικά εγκλήματα (βλ. ). Αυτό ακούγεται παράλογο, αλλά είναι αλήθεια.

Είναι λοιπόν σαφές ότι πολλοί άνθρωποι στη Γερμανία (και ιδιαίτερα πολλές γυναίκες) προφανώς δεν καταλαβαίνουν τελικά τις τεράστιες συνέπειες της εκλογικής τους συμπεριφοράς. Εκτός, φυσικά, από τους δράστες των απόψεων, οι οποίοι γνωρίζουν ακριβώς τι κάνουν και τι επιπτώσεις θα έχει τελικά αυτό στη Γερμανία και στον γερμανικό λαό. Αυτό καθιστά την πολιτική εκπαίδευση του γενικού πληθυσμού ακόμη πιο σημαντική. Γιατί χωρίς μια συνολική πολιτική ανατροπή – ειδικά μεταξύ των γυναικών – το μέλλον της χώρας φαίνεται ζοφερό.