Η 30η Ιουνίου είναι η τελευταία ημέρα του μήνα Gay Pride στη Βιέννη.
Χαιρετίζω αυτό το τέλος με ανακούφιση.
John Leake
Όταν ήμουν προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, ένας από τους πιο διασκεδαστικούς φίλους μου ήταν καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, στη Βοστώνη. Αν και ήταν προφανώς ομοφυλόφιλος, ποτέ δεν προσδιόρισε ρητά τον εαυτό του ως τέτοιο. Στην πραγματικότητα, σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, επειδή ενδιαφερόταν τόσο πολύ για τόσα πολλά άλλα πράγματα – ιστορία, βιβλία, τέχνη, αρχιτεκτονική, ιστιοφόρα, πολύχρωμους και διασκεδαστικούς χαρακτήρες που είχε γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν νομίζω ότι έχω συναντήσει ποτέ έναν τόσο ελεύθερο άνθρωπο, εντελώς άνετο με τον εαυτό του.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο εβδομάδων, συχνά ήρθε στο μυαλό μου ο παλιός μου φίλος και αναρωτιόμουν τι θα σκεφτόταν για τον μήνα Gay Pride εδώ στη Βιέννη, με τις φανταχτερές παρελάσεις και τις σημαίες του ουράνιου τόξου και τα σύμβολα που κυματίζουν παντού και ακόμη και στολίζουν το θυσιαστήριο εκκλησιών. (!!!!!)
Όλοι μας, σε κάποια φάση της ζωής μας, ειδικά κατά την εφηβεία, νοιώθουμε την ανάγκη να διεκδικήσουμε την ταυτότητά μας παρουσία άλλων και να αναζητήσουμε την αναγνώριση και την επικύρωσή τους. Είναι μια πάρα πολύ ανθρώπινη παρόρμηση, αλλά το να ενδίδετε σε αυτήν είναι ανώριμο, κακόγουστο και ενοχλητικό.
Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες που ζουν στη Βιέννη και τις άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης είναι ελεύθεροι να περάσουν υπέροχα, να κάνουν παρέα με τους ομοφυλόφιλους φίλους τους και να πάνε σε γκέϋ κλαμπ και σάουνες.
Κυριολεκτικά κανείς που ζει σε κάποια από τις κομψές συνοικίες στις οποίες ζουν και συναθροίζονται δεν νοιάζεται ότι είναι ομοφυλόφιλος. Θα δυσκολευόταν κανείς πραγματικά τώρα να βρει τον μυθικό «ομοφοβικό» Kleinbürger (μικροαστό) που θα αντιταχθεί σε αυτούς και θα επιδιώξει να τους καταπιέσει.
Αν και κάποιος μπορεί να είναι δικαιολογημένος να υπερηφανεύεται για ένα προσωπικό επίτευγμα – ειδικά αν απαιτούσε σκληρή δουλειά, πειθαρχία και θυσίες – το να είναι κανείς περήφανος για την σεξουαλική του προτίμηση, είναι μία έκφραση ανούσιου ναρκισσισμού, και είναι απίθανο να οδηγήσει σε οποιαδήποτε προσωπική ανάπτυξη ή δημιουργικότητα.
One thought on “Ο ανούσιος ναρκισσισμός του μήνα Gay Pride”