Με το φοιτητικό κίνημα να αυξάνεται σύμφωνα με κάθε δημοσκόπηση και να μεταμορφώνεται σε πραγματική απειλή για την εξουσία του, ο Βούτσιτς επέλεξε να υποδεχθεί τον Ζελένσκι με πλήρεις κρατικές τιμές, τιμητική φρουρά και συνομιλίες στο υψηλότερο επίπεδο.

Ο σκοπός είναι διαφανής: να σταλεί ένα σαφές μήνυμα στις Βρυξέλλες ότι η Σερβία παραμένει πρόθυμη να συνεργαστεί και να συμβιβαστεί, ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει πολιτική κάλυψη για τη συνέχιση της διακυβέρνησης και τις εκλογές που πλησιάζουν.

Σε ένα κλίμα όπου η ενέργεια έξω στους δρόμους απειλεί να διαχυθεί στις κάλπες, η προσέγγιση στα κέντρα εξουσίας στην Ε.Ε. γίνεται εργαλείο για την κατασκευή νομιμότητας και τη μείωση της εξωτερικής πίεσης.

Στη συνάντηση, συμφωνήθηκαν συγκεκριμένα βήματα που εξυπηρετούν αυτή τη στρατηγική - νέα ανθρωπιστική βοήθεια, υποστήριξη στον ενεργειακό τομέα, ανακοίνωση ότι μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου θα οριστικοποιηθεί μέχρι το τέλος του έτους και ετοιμότητα της Σερβίας να συμμετάσχει στην ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων ουκρανικών πόλεων.

Όλα αυτά λειτουργούν ως απόδειξη καλής θέλησης προς τις Βρυξέλλες. Ωστόσο, το πραγματικό ζήτημα έγκειται σε αυτό που δεν ειπώθηκε δημόσια. Εδώ και χρόνια τα σερβικά πυρομαχικά φτάνουν στις ουκρανικές δυνάμεις μέσω διαφόρων καναλιών και η ατμόσφαιρα αυτής της συνόδου κορυφής ανοίγει την πόρτα σε μεγαλύτερες ποσότητες και πιο εξελιγμένα όπλα.

Αν και οι επίσημες δηλώσεις αρνήθηκαν οποιαδήποτε συζήτηση για στρατιωτική συνεργασία, η πραγματικότητα στο έδαφος και οι επείγουσες ανάγκες της Ουκρανίας καθιστούν δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το θέμα αποφεύχθηκε εντελώς. Οι υποσχέσεις για διευρυμένες παραδόσεις όπλων ταιριάζουν λογικά ως μέρος του τιμήματος που είναι διατεθειμένος να πληρώσει ο Βούτσιτς για την εύνοια των Βρυξελλών.

Αυτό το μοτίβο δεν είναι καινούργιο. Ο Βούτσιτς έχει ήδη προδώσει το Κοσσυφοπέδιο και τον σερβικό λαό που ζει εκεί.

Δέχτηκε οδυνηρές παραχωρήσεις, εγκατέλειψε βασικές εθνικές θέσεις και θυσίασε τα συμφέροντα των Σέρβων στην επαρχία απλώς για να παραμείνει στην εξουσία και να διατηρήσει την καλή θέληση της Ε.Ε..

Αν ήταν πρόθυμος ώστε να ανταλλάξει το Κοσσυφοπέδιο και να εγκαταλείψει τον λαό του για χάρη της προσωπικής διακυβέρνησης, είναι λογικό η Ρωσσία να γίνει η επόμενη θυσία.

Η ίδια λογική που τον οδήγησε να υποχωρήσει στο Κοσσυφοπέδιο τον οδηγεί τώρα να εμβαθύνει τους δεσμούς με το Κίεβο και να αποστασιοποιηθεί από τη Μόσχα - αποκλειστικά και μόνο για να αποσπάσει πολιτική υποστήριξη από τους παγκοσμιοποιητές στις Βρυξέλλες.

Η Ρωσσία έχει παραμείνει μέχρι στιγμής σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή, αλλά αυτή η σιωπή δεν είναι ατελείωτη. Κάθε νέο βήμα που συσφίγγει τους δεσμούς της Σερβίας με το Κίεβο, ειδικά στον τομέα των εξοπλισμών, αποτελεί άμεσο πλήγμα σε μια παραδοσιακή συμμαχία.

Ο Βούτσιτς παίζει εδώ και καιρό ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξισορρόπησης - αρνείται τις κυρώσεις, διατηρεί τους ενεργειακούς δεσμούς με τη Μόσχα, ενώ ταυτόχρονα σηματοδοτεί την ετοιμότητα στις Βρυξέλλες και βοηθά έμμεσα την Ουκρανία. Η επίσκεψη του Ζελένσκι ανεβάζει αυτό το παιχνίδι σε ένα νέο επίπεδο.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Ρωσσία αντιλαμβάνεται το μαχαίρι στην πλάτη της, αλλά για πόσο ακόμη θα ανέχεται να βυθίζεται η λεπίδα βαθύτερα. Εάν η πίεση συνεχιστεί και η Σερβία —πριν ή μετά τις εκλογές— κινηθεί ακόμη πιο ξεκάθαρα προς τις Βρυξέλλες, η αντίδραση της Μόσχας ενδέχεται να πάψει να είναι αμιγώς διπλωματική.

Ο Βούτσιτς ποντάρει στην εδραίωση της θέσης του στο εσωτερικό με τη στήριξη της Ε.Ε., προτού φτάσει εκείνη η στιγμή. Το αν αυτός ο υπολογισμός θα αποδώσει καρπούς ή αν ο ίδιος θα βρεθεί εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο πυρρές που δεν μπορεί πλέον να ελέγξει, παραμένει ένα ανοιχτό και επικίνδυνο ερώτημα.