Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι ότι μάθαμε να ζούμε αρκετά μακριά από το Ευαγγέλιο, χωρίς να παύουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας χριστιανικό.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι ότι μάθαμε να ζούμε αρκετά μακριά από το Ευαγγέλιο, χωρίς να παύουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας χριστιανικό.
Και πολλές φορές έχουμε μάθει να «μασκαρεύουμε» ακόμη και τα πάθη μας με όμορφες λέξεις.
Την κατάκριση την λέμε «διάκριση».
Την μνησικακία «όρια».
Την υπερηφάνεια «αυτοεκτίμηση».
Την φιλαργυρία «οικονομική ασφάλεια».
Την αδιαφορία για τον άλλον «κοιτάζω τον εαυτό μου».
Και την ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο «αυτοσεβασμό».
Φυσικά, η αυτοεκτίμηση, τα όρια και η οικονομική ασφάλεια είναι υγιή και απαραίτητα. Το ερώτημα είναι μήπως κάποιες φορές χρησιμοποιούμε αυτές τις έννοιες για να μην αντικρίσουμε τα πραγματικά μας κίνητρα.
Γιατί το Ευαγγέλιο ζητά κάτι πολύ δυσκολότερο.
Να συγχωρούμε.
Να μην ανταποδίδουμε το κακό.
Να μην κατακρίνουμε.
Να δίνουμε χωρίς επίδειξη.
Να μην κάνουμε το χρήμα κέντρο της ζωής μας.
Να αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν έχουμε τίποτε να κερδίσουμε.
Και κυρίως να κοιτάζουμε πρώτα μέσα μας και μετά τον άλλον.
Μπορούμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία, να νηστεύουμε, να αγαπάμε τα μοναστήρια και τις εικόνες και παρ’ όλα αυτά να παραμένουμε σκληροί, μνησίκακοι, φιλάργυροι ή επικριτικοί.
Η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς μια ταυτότητα. Είναι μεταμόρφωση του ανθρώπου.
Η σημαντικότερη ερώτηση, λοιπόν, δεν είναι: «Πόσο έχει απομακρυνθεί ο κόσμος από το Ευαγγέλιο;»
Αλλά: «Πόσο Ευαγγέλιο υπάρχει πραγματικά στον τρόπο που ζω εγώ;»
Γιατί το Ευαγγέλιο δεν μας δόθηκε ως μεγεθυντικός φακός για να εξετάζουμε τους άλλους.
Μας δόθηκε πρώτα ως καθρέφτης για να βλέπουμε τον εαυτό μας.
Βοήθησέ ΘΕΕ μου νά βλέπουμε τό παλούκι στό δικό μας μάτι καί όχι τήν ακίδα στό μάτι του Αδελφού μας…!