Το στολίδι της γυναίκας είναι η συμπεριφορά και όχι τα χρυσαφικά: H Bίκυ Λέανδρος αρνήθηκε στην αρχηγό του ΑfD Άλις Βάϊντελ να παραστεί σε συναυλία της – μια επίσκεψη σε συναυλία γίνεται ζήτημα πεποίθησης (ή μάλλον έλλειψης κανόνων καλής συμπεριφοράς;)

Ένα άρθρο επισκεπτών από τον Thomas Rießinger

Η Βίκυ Λέανδρος είναι στο εβδομηκοστό τρίτο έτος της, αλλά εξακολουθεί να κάνει απτόητα περιστασιακές εμφανίσεις, για τις οποίες δεν την κατηγορώ. Τώρα η πριγκήπισσα Gloria von Thurn und Taxis είχε προσκαλέσει την τραγουδίστρια να εμφανιστεί στο φεστιβάλ του κάστρου της και η πρόσκληση έγινε δεκτή. Αλλά και άλλοι άνθρωποι έλαβαν πρόσκληση, αν και όχι ως μέρος του προγράμματος, αλλά ως απλοί θεατές και ακροατές. Μία από αυτές ήταν η Alice Weidel, πρόεδρος τόσο του κόμματος AfD όσο και της κοινοβουλευτικής της ομάδας.

Όπως μας αναφέρουν η εφημερίδα Bild και η Münchner Abendzeitung, η Λέανδρος «έμαθε μόλις το προηγούμενο βράδυ ότι είχε προσκληθεί και η ομοσπονδιακή εκπρόσωπος του AfD».

Τώρα θα έλεγε κανείς ότι δεν μπορούσε να με νοιάζει λιγώτερο, επειδή ήταν μία εκ των πολλών επισκεπτών και η ίδια δεν είχε καμμία σχέση με την πρόσκληση στη Weidel ούτως ή άλλως. Ωστόσο, δεν σκέφτονται έτσι στη Γερμανία, ειδικά μεταξύ των καλλιτεχνών.

«Η Alice Weidel δεν είναι ευπρόσδεκτη στη συναυλία μου», εξήγησε τηλεφωνικά στην πριγκίπισσα, χωρίς να καταλαβαίνει τη μοχθηρή παράδοση στην οποία έβαζε τον εαυτό της. Η πριγκίπισσα απέσυρε την πρόσκληση στη Weidel. Και η Λέανδρος εξήγησε στην εφημερίδα Bild: «Υποστηρίζω τη διαφορετικότητα, την ανοχή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνοποίηση. Ήρθα στη Γερμανία από την Αθήνα όταν ήμουν πέντε χρονών και με υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες. Έτσι ζω κι εγώ. Σέβομαι κάθε άνθρωπο και τον αφήνω να ζει με τρόπο που τον κάνει ευτυχισμένο».

Από πού να ξεκινήσει κανείς με αυτή τη δήλωση. Αναμφίβολα, δεν αντιπροσωπεύει τη διαφορετικότητα, την ανοχή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επειδή η ποικιλλομορφία δεν συνίσταται μόνο όταν εκτιμάς την κοινωνία ανθρώπων διαφορετικών εθνικοτήτων, αλλά αποκτά τη δική της αξία ακόμη περισσότερο όταν ανέχεσαι επίσης διαφορετικές πολιτικές απόψεις.

Η ανοχή δεν σημαίνει να ανέχεστε μόνο αυτό που θέλετε να ανεχτείτε – αυτό δεν είναι καθόλου ανοχή – αλλά σημαίνει κυρίως με όλα όσα δεν σας αρέσουν, αλλά τα ανέχεστε. Η κυρία Λέανδρος δεν κατάφερε να το κάνει αυτό, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απέχει πολύ από την ιδέα της ανεκτικότητας. Και το να δηλώνεις δημόσια ότι δεν θέλεις αυτό ή εκείνο το άτομο να είναι παρόν σε μια παράσταση δεν δείχνει ιδιαίτερο σεβασμό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των άλλων.

Θέλω να πιστεύω ότι κάποτε ήρθε στη Γερμανία από την Αθήνα και έγινε δεκτή με ανοιχτές αγκάλες. Δεν ήταν ούτε τόσο δύσκολο, αφού ο πατέρας της, αν πιστέψουμε τη Wikipedia, ήταν ένας επιτυχημένος τραγουδιστής και παραγωγός τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα, οπότε και στη δική του και επομένως και στην περίπτωσή της δεν ήταν σε καμμία περίπτωση το είδος της μετανάστευσης που απορρίπτεται σήμερα από το AfD – και όχι μόνο από την ίδια.

Αλλά τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πιο λάθος από τη φράση της Λέανδρου «Έτσι ζω κι εγώ». Όχι, δεν το κάνει. Η αρχή της ανοιχτής αγκαλιάς ισχύει μόνο για εκείνους που τους αρέσει ο αντίστοιχος ομόλογος, όλοι οι άλλοι είναι απρόσκλητοι και αποκλεισμένοι.

Οι ανοιχτές αγκάλες, προφανώς, γίνονται κατανοητές, όσο γίνονται αρεστοί στους κύκλους. Και σίγουρα η κυρία Λέναδρος δεν έχει «σεβασμό για κάθε άνθρωπο» και δεν τους αφήνει «να ζουν με τρόπο που τους κάνει ευτυχισμένους». Ο σεβασμός για κάθε άνθρωπο δυστυχώς περιλαμβάνει επίσης σεβασμό για την Alice Weidel, ως εκ τούτου δεν είναι ένδειξη σεβασμού να αφαιρούμε την πρόσκληση.

Επιπλέον, πως μπορεί να ξέρει η κυρία Λέανδρος αν δεν θα έκανε τη Weidel «χαρούμενη» να ακούσει τα τραγούδια της. Αφήνετε όλους να ζουν με τον τρόπο που τους κάνει ευτυχισμένους; Όχι, όχι όλους, αν είστε τραγουδίστρια μπορείτε να είστε επιλεκτική.

Όμως η ιστορία γίνεται χειρότερη. Δεν θέλει, λέει, όπως γράφει η εφημερίδα Bild, να πολιτικοποιηθεί η συναυλία της. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μίλησε στην εφημερίδα και προφανώς υποστήριξε πολιτικούς λόγους για το αίτημα της μη πρόσκλησης. 

Η παρουσία της Weidel πολιτικοποιεί, άρα γε, τη συναυλία της κυρίας Λέανδρος περισσότερο από, για παράδειγμα, εκείνη του Robert Habeck ή του Friedrich Merz;

Διότι για να το θέσω ευγενικά – η ίδια προκάλεσε την πολιτικοποίηση.

Η κυρία Λέανδρος θα έπρεπε να προσθέσει: «Η Alice Weidel είναι μια δημοκρατικά εκλεγμένη πολιτικός, αλλά δεν έχω τίποτα κοινό μαζί της». Έχει δικαίωμα στη γνώμη αυτή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν πιθανώς και μερικοί άλλοι άνθρωποι στο ακροατήριο με τους οποίους η κυρία Λέανδρος δεν έχει τίποτα κοινό πολιτικά.

Με το σκεπτικό αυτό η κυρία Λέανδρος θα έπρεπε να τους αρνηθεί την είσοδο στην συναυλία της, αλλά, φυσικά, θα έπρεπε ταυτόχρονα να δεχθεί ότι θα έχανε έτσι εισιτήρια. Η συνέπεια δεν φαίνεται να είναι πραγματικά μία από τα χαρακτηριστικά της.

Και η οικοδέσποινα, η πριγκήπισσα Gloria; Υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος δηλώσεων της πριγκίπισσας που θα έπρεπε να είχαν κάνει τη Βίκυ Λέανδρο να μην την προσκαλέσει επίσης, αλλά τότε θα έπρεπε να παραιτηθεί από την αμοιβή της.

Το 2023, «100 εκπρόσωποι της πολιτιστικής σκηνής του Ρέγκενσμπουργκ… σε ανοιχτή επιστολή καλούν σε μποϊκοτάζ του Φεστιβάλ του Κάστρου του Ρέγκενσμπουργκ, του οποίου η πριγκίπισσα Gloria von Thurn und Taxis είναι προστάτης, ειδικά λόγω της δεξιάς συντηρητικής ριζοσπαστικοποίησής της.

Εκείνη την εποχή η Λέανδρος σχολίασε για την προγκήπισσα: «Υπερασπίστηκε τον εαυτό της αναφερόμενος στην ελευθερία της έκφρασης». Εκείνη την εποχή ήξερε για τι μιλούσε, αλλά εν τω μεταξύ πιθανότατα το έχει ξεχάσει ή είναι της άποψης ότι η ελευθερία της έκφρασης ισχύει μόνο για τις πριγκίπισσες.

[…]

Ήταν ο Άρθουρ Σοπενχάουερ που έγραψε κάποτε: «Ο μοναδικός σκοπός του κράτους είναι να προστατεύει τα άτομα το ένα από το άλλο και το σύνολο από εξωτερικούς εχθρούς. Μερικοί Γερμανοί φιλόσοφοι αυτής της βρώμικης εποχής θα ήθελαν να το μετατρέψουν σε θεσμό ηθικής, εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης: στο βάθος κρύβεται ο σκοπός των Ιησουιτών να καταργήσουν την προσωπική ελευθερία και την ατομική ανάπτυξη του ατόμου, προκειμένου να το κάνουν έναν απλό τροχό μιας κινεζικής κρατικής και θρησκευτικής μηχανής.

[…]

ΠΗΓΗ: reitschuster.de