Ο μοναχικός αγώνας του πολίτη ενάντια στην ψηφιοποίηση

Η ψηφιοποίηση προχωρά αμείλικτα. Φαινομενικά.

Είτε πρόκειται για σούπερ μάρκετ χωρίς μετρητά με ταμεία αυτοεξυπηρέτησης, εφαρμογή, ηλεκτρονικά αρχεία ασθενών, αιτήσεις διαβατηρίου ή άλλες διοικητικές διαδικασίες: ό, τι είναι δυνατό ψηφιοποιείται επί του παρόντος.

Και όλα όσα ψηφιοποιούνται είναι – αργά ή γρήγορα – διαθέσιμα σε βδέλλες δεδομένων όπως η Palantir, μια εξέλιξη που δεν είναι θετική για ανθρώπους με κριτική σκέψη. Αντιθέτως – GDPR ή όχι – η Palantir γνωρίζει ήδη τα πάντα για εμάς που έχουμε αφήσει πίσω στο Διαδίκτυο ανά πάσα στιγμή.

Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται. Υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται να χρησιμοποιήσουν ένα έξυπνο τηλέφωνο και προτιμούν να έχουν έξυπνες συνομιλίες, που ακολουθούν πεισματικά τον αναλογικό τους δρόμο ή θέλουν να πάνε ακόμα κι αν πρόκειται να αναγκαστούν στον ψηφιακό κόσμο από τις αρχές.

Μίλησα με τον Udo (το όνομα έχει αλλάξει), τον οποίο γνώρισα κατά τη διάρκεια των γεγονότων στις 9.5.2023 στο Βερολίνο. Δεν είναι τόσο εύκολο να ενσωματωθεί στις ψηφιακές διαδικασίες του συστήματος.

Ο Udo γεννήθηκε στη ΛΔΓ το 1964 και εκπαιδεύτηκε ως bodybuilder. Το 1992 – λίγο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου – έγινε αυτοαπασχολούμενος στο εμπόριο οχημάτων και τα έβγαζε πέρα για πολλά χρόνια. Το 2008, ωστόσο, η επιχείρησή του κατέρρευσε λόγω της πριμοδότησης διάλυσης. Το εισόδημά του ήταν ελάχιστο, δεν μπορούσε πλέον να χρηματοδοτήσει το διαμέρισμά του και ως εκ τούτου πήγε στο κέντρο εργασίας. Έκτοτε, εξαρτάται από αυτή την οικονομική ενίσχυση, καθώς δεν είναι σε θέση να εκτελέσει πολλές δραστηριότητες για λόγους υγείας – σοβαρές αλλεργίες.

Πώς ξεκίνησε ο αγώνας σας με τις ψηφιακές φόρμες;

Όταν έπρεπε να υποβληθεί η αίτηση για τη συνέχιση της έγκρισης του επιδόματος του πολίτη, έλαβα μια επιστολή από το κέντρο εργασίας του Βερολίνου. Κανονικά λαμβάνω αμέσως τη νέα αίτηση. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν εκεί και μου γράφτηκε ότι δεν θα σταλεί. Υποτίθεται ότι πρέπει να τα κάνω όλα αυτά online τώρα, να δημιουργήσω έναν λογαριασμό στον ιστότοπό τους. Περιγράφηκε λεπτομερώς πώς λειτουργεί αυτό και κατέληγε με πολλά λόγια πόσο σπουδαίος είναι ο νέος κόσμος της ηλεκτρονικής φόρμας.

Στην επιστολή υπήρχε ένας κωδικός QR ώστε να μπορείτε να καλέσετε την υπηρεσία και την αναφορά στη νέα εφαρμογή κέντρου εργασίας. Αλλά επειδή δεν έχω υπολογιστή ή κινητό τηλέφωνο, είναι δύσκολο για μένα να το κάνω online.

Υπάρχουν επίσης ευαίσθητα δεδομένα, οπότε δεν θέλω να τα μεταφέρω σε Internet cafe ή οπουδήποτε αλλού. Αυτό πρέπει να παραμείνει εμπιστευτικό. Δεν ξέρω τίποτα γι ‘αυτό, εξαρτώμαι από την υποστήριξη τρίτων – και ότι με τέτοια προσωπικά δεδομένα – δεν το ήθελα αυτό.

Αλλά το έντυπο έλεγε: «Η ηλεκτρονική αίτηση είναι απολύτως απαραίτητη, ώστε να μπορείτε να συνεχίσετε να λαμβάνετε τα χρήματα των πολιτών χωρίς διακοπή». Και εξαρτώμαι από τα χρήματα.

Και τι συνέβη στη συνέχεια;

Προσπάθησα να αποκτήσω αυτή τη φόρμα με κάποιο τρόπο και πήγα στο κέντρο εργασίας. Δυστυχώς, ήταν κλειστό και με αντιμετώπισαν αρκετά αγενώς. Δεν ήθελαν καν να μου πουν αν και πότε θα το πάρω. Θα έπρεπε να κάνω αίτηση για ραντεβού, ήταν οι μόνες πληροφορίες που πήρα.

Στη συνέχεια προσπάθησα να βρω ραντεβού και υπέβαλα το αίτημα ραντεβού γραπτώς. Έτσι, έλαβαν μια ερώτηση ζητώντας ένα ραντεβού όπου θα μπορούσα να παραλάβω τη φόρμα. Εξάλλου, τα χρειάζομαι σε έντυπη μορφή για το αρχείο. Φυσικά, έκανα το όλο θέμα με το χέρι όπως πάντα, αφού δεν έχω υπολογιστή.

Τότε πήρα την υπόδειξη ότι υπάρχουν συνεργαζόμενες εταιρείες του κέντρου εργασίας που βοηθούν εδώ. Θα πρέπει να αναφερθώ εκεί και θα το αναλάμβαναν εκείνοι για λογαρισμό μου. Τρεις εταιρείες έχουν πιθανώς ανατεθεί για να βοηθήσουν ανθρώπους σαν εμένα. Έτσι πήγα σε μια τέτοια εταιρεία. Αυτή είναι μια από τις εταιρείες κατάρτισης που συνεργάζεται ήδη με το κέντρο εργασίας ούτως ή άλλως.

Δεδομένου ότι η εταιρεία βρίσκεται κοντά στο κέντρο εργασίας, πήγα εκεί και ρώτησα εκεί. Στη συνέχεια μου είπαν ότι είχαν μια φόρμα στον υπολογιστή τους, την οποία στη συνέχεια θα συμπλήρωναν μαζί μου εκεί στην οθόνη. Αλλά γι’ αυτό έπρεπε να φέρω κάποια πράγματα μαζί μου. Για παράδειγμα, τα τρία πιο πρόσφατα τραπεζικά statements, την τελευταία ειδοποίηση έγκρισης και πληροφορίες για όλα όσα έχουν αλλάξει. Όλα αυτά πρέπει να εισαχθούν στην ηλεκτρονική φόρμα.

Υπάρχουν λοιπόν ηλεκτρονικές φόρμες ακόμη και χωρίς προσωπικό λογαριασμό κέντρου εργασίας;

Πιθανώς. Μπορούν να το εισαγάγουν μαζί μου σε ένα αρχείο PDF, το οποίο στη συνέχεια εκτυπώνουν. Στη συνέχεια, θα το έπαιρνα – έτσι τελικά σε έντυπη μορφή – για να το παραδώσω στο κέντρο εργασίας.

Τότε είχα την ιδέα ότι με τη βοήθεια ενός φίλου θα έψαχνα στο Διαδίκτυο στη σελίδα του κέντρου εργασίας για να δω αν μπορεί να υπάρχει κάτι να βρεθεί εκεί και στη συνέχεια βρήκαμε τις φόρμες εκεί ως PDF σε κάποια σελίδα και τις εκτυπώσαμε. Ωστόσο, το Jobcenter δεν το αναφέρει σε πελάτες σαν εμένα στην επιστολή τους – υπήρχε μόνο η δυνατότητα της ηλεκτρονικής φόρμας στον προσωπικό λογαριασμό που δημιουργήθηκε για μένα.

Τώρα είμαι στη διαδικασία συλλογής όσων χρειάζομαι και ολοκλήρωσης της αίτησης.

Έτσι, ο συνεργάτης από το κέντρο εργασίας δεν δημιουργεί λογαριασμό, αλλά καταγράφει τα δεδομένα, τα εκτυπώνει – και παίρνει χρήματα για αυτήν την υπηρεσία;

Ναι. Μπορείτε να το εκτυπώσετε και η εφαρμογή μπορεί να πέσει στο γραμματοκιβώτιο όπως πριν, όπως συνήθιζα να κάνω. Αλλά δεν θα το στείλω ταχυδρομικώς, αλλά θα χρησιμοποιήσω το ραντεβού για να διευκρινίσω πώς να προχωρήσω, επειδή δεν έχω υπολογιστή.

Θα έπρεπε να αγοράσω έναν υπολογιστή πρώτα. Φυσικά, δεν έχω τα χρήματα για αυτό. Ακόμη και αν χρειαστεί, θα πρέπει να λειτουργήσει. Και δεν ξέρω αν τελικά κάνω μαθήματα υπολογιστών τώρα.

Γιατί τελικά;

Είχα ήδη ρωτήσει αν αυτό ήταν δυνατό. Αυτό ήταν ήδη το 2015. Αλλά τα μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών έπεσαν στο κενό, επειδή στο κέντρο εργασίας είχαν οργανώσει τόσα πολλά μαθήματα γλώσσας. Από τότε, τίποτα δεν έχει συμβεί.

Σας έχει κάνει το Jobcenter προσφορές εργασίας;

Ναι, φυσικά μου έκαναν προσφορές. Αλλά δεν υπήρχε ποτέ τίποτα που θα μπορούσα να κάνω με τους περιορισμούς της υγείας μου. Είχα ξεκινήσει τη δική μου επιχείρηση για να αποφύγω ακριβώς αυτά τα προβλήματα.

Υπήρχαν κάποια πράγματα που δοκίμασα, αλλά υπήρχαν πάντα προβλήματα με τη σοβαρή αλλεργία μου.

Όπως είπα, δεν έχω πάρει ακόμα το μάθημα του υπολογιστή. Και τώρα είμαι άνω των 60 ετών, οπότε το κέντρο εργασίας πιθανότατα δεν ενδιαφέρεται πια για το τι θα γίνει με μένα. Ας δούμε πώς συνεχίζεται η ψηφιοποίηση. Ίσως θα πάρω τα χρήματα για να αγοράσω τον υπολογιστή. Αλλά η λεγόμενη υπηρεσία από το κέντρο εργασίας δεν αξίζει πραγματικά να αναφερθεί.

Το κέντρο εργασίας απλά δεν στέλνει την αίτηση, δεν ενημερώνει τους πελάτες του ότι μπορούν να βρουν αυτή τη φόρμα online για εκτύπωση, αλλά de facto θέλει να τους αναγκάσει να δημιουργήσουν έναν ηλεκτρονικό λογαριασμό. Και δεν καταλαβαίνω καθόλου τον λόγο που αναθέτουν σε ξένες εταιρείες να συμπληρώσουν και να εκτυπώσουν.

Γιατί;

Στην πραγματικότητα, είναι δουλειά του κέντρου εργασίας να φροντίζει ανθρώπους σαν εμένα. Αλλά αυτή η προσέγγιση διανέμει ξανά χρήματα σε εξωτερικές εταιρείες, οι οποίες κερδίζουν ακόμη περισσότερα ως αποτέλεσμα. Ωστόσο, πρόκειται για χρήματα των φορολογουμένων, τα οποία πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ.

Είναι τόσο προφανές: θέλουν να αναγκάσουν τους ανθρώπους στον ψηφιακό κόσμο, είτε το θέλουν είτε όχι. Υπάρχουν σίγουρα πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι υπέροχο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Πώς το κάνουν οι άνθρωποι που στερούνται γλώσσας;

Πρέπει πάντα να υπάρχει μια άλλη επιλογή για άτομα που δεν μπορούν ή δεν θέλουν. Φυσικά, είμαστε εύκολοι στόχοι οι αλλοδαπούς ή εμείς οι δικαιούχοι του επιδόματος του πολίτη – λόγω της εξάρτησης. Αλλά όπως μπορείτε να δείτε, υπάρχουν ακόμα διέξοδοι. Απλά πρέπει να τις αναζητήσετε και να τις βρείτε.

Είστε λοιπόν ένας ψηφιακός αντιρρησίας;

Ναι. Πρόκειται για ψηφιακό έλεγχο και δεν μου χρειάζεται να τον έχω. Μέχρι το 2020, μπορούσα ακόμη και να ζήσω χωρίς λογαριασμό, έλαβα τα χρήματα μέσω επιταγής ταμείου και το ενοίκιο μεταφέρθηκε από το κέντρο εργασίας. Αλλά για να πάρω το εισιτήριό μου από ένα κέντρο εργασίας, έπρεπε να δημιουργήσω έναν λογαριασμό. Ακόμα και στη ΛΔΓ, είχα πιεστεί να δημιουργήσω έναν λογαριασμό – παρ’ όλο που δεν ήθελα. Μέχρι το 1986, οι πληρωμές σε μετρητά ήταν ακόμα δυνατές, τότε υπήρχε καταναγκασμός λογαριασμού. Γιατί; Ακόμα και τότε, η πορεία για ψηφιακό έλεγχο είχε είδη χαραχθεί, κάτι που είχα απορρίψει από τότε.