Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ: Το τέλος του ΟΗΕ;

Το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ προκαλεί σάλο. Κάποιοι τον κοροϊδεύουν, κάποιοι τον θεωρούν απειλητικό, κάποιοι επικίνδυνο. Αρχηγοί κυβερνήσεων από όλο τον κόσμο έχουν ήδη συμφωνήσει, τρεις ευρωπαϊκές χώρες (Λευκορωσία, Ουγγαρία, Αλβανία), μεγάλα τμήματα του αραβικού κόσμου, πιθανότατα θα συμμετάσχουν και η Ρωσσία, καθώς και αρκετές χώρες BRICS, η Κίνα εξετάζει το ενδεχόμενο ένταξης – μέχρι στιγμής μόνο τα κράτη της Ε.Ε. την έχουν απορρίψει. Τα σχέδια του Συμβουλίου Ειρήνης υπερβαίνουν κατά πολύ τη Γάζα και την Παλαιστίνη, είναι η διευθέτηση διεθνών συγκρούσεων – και σύμφωνα με τον χάρτη, ρητά σε ανταγωνισμό με τα Ηνωμένα Έθνη.

Οι επιφυλάξεις για το Συμβούλιο Ειρήνης είναι απολύτως λογικές. Ο Τραμπ, ένας άνθρωπος της δυτικής ολιγαρχίας με αναμφισβήτητη τάση για μεγαλομανία, δεν πρόκειται μόνο να είναι «πρόεδρος του συμβουλίου», αλλά και να έχει αποφασιστική και αδιαμφισβήτητη εξουσία – μέχρι και την εκλογή του διαδόχου του.

Τα κράτη μπορούν ή πρέπει επίσης να αγοράσουν για να αποκτήσουν μόνιμη θέση. Ο Πούτιν έχει ήδη δηλώσει ότι το ρωσικό δισεκατομμύριο (ένα δισεκατομμύριο δολλάρια είναι «συνδρομή μέλους») θα προέλθει από παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.

Η (πολιτική) κριτική του Συμβουλίου Ειρήνης του Τραμπ και των επικριτών των ΗΠΑ αναφέρεται κυρίως στην Παλαιστίνη, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη, αφού από τον πόλεμο της Γάζας, με επικεφαλής τη μεταμοντέρνα (εμβολιασμένη) αριστερά, έχει περιοριστεί σε αυτό το θέμα.

Το ειρηνευτικό συμβούλιο θα «εξαφανίσει» την Παλαιστίνη και θα συνεχίσει τη «γενοκτονία», σύμφωνα με την κριτική. Αλλά το γεγονός ότι σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος – συμπεριλαμβανομένου του Κατάρ και της Τουρκίας, ως στενότεροι σύμμαχοι της Χαμάς μέσω της Μουσουλμανικής Αδελφότητας – θα συμμετάσχει στο Συμβούλιο αγνοεί αυτή την επιχειρηματολογία. Συχνά ο ΟΗΕ θρηνείται επίσης για την υπεράσπισή του με κάθε κόστος (όπως και το διεθνές δίκαιο).

Ωστόσο, ένας αποχαιρετισμός στον ΟΗΕ θα ήταν πολύ λιγώτερο λυπηρός από ό,τι νομίζουν πολλοί, καθώς η καθιέρωσή του έγκειται κυρίως στην πολιτική του lockdown – που συντονίζεται και προωθείται από την ειδική υπηρεσία του ΟΗΕ τον Π.Ο.Υ..

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε το 1945 για να διασφαλίσει την παγκόσμια ειρήνη και να αποτρέψει τους πολέμους – όχι για να σταματήσει την «κλιματική αλλαγή», να φέρει lockdown σε όλο τον κόσμο ή να διαδώσει μια «Ατζέντα 2030» σε όλο τον κόσμο. Ο ΟΗΕ δεν μπόρεσε να διασφαλίσει το βασικό του καθήκον για τη διασφάλιση της ειρήνης.

Η (σύγχρονη) σύγκρουση στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται από την ίδρυση του Ισραήλ (παρεμπιπτόντως, με εντολή του ΟΗΕ). Αυτό που έχει αναπτυχθεί είναι μια βιομηχανία συγκρούσεων (η πιο ξεκάθαρη έκφραση είναι η οργάνωση του ΟΗΕ UNRWA) και διαχείριση συγκρούσεων, το ζήτημα της επίλυσης των συγκρούσεων δεν τίθεται πλέον στον ΟΗΕ.

Η πρόσφατη ιστορία, φυσικά, φέρνει την Ουκρανία στο τραπέζι. Ένας πόλεμος στην Ευρώπη, για κάποιους ο πιο βάναυσος από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κλιμακώθηκε παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας, η καρδιά του ΟΗΕ, έχει παραλύσει από τα δικαιώματα βέτο των μεγάλων δυνάμεων. Η Ρωσσία και η Κίνα μπλοκάρουν μέτρα ενάντια στα συμφέροντά τους, ενώ οι ΗΠΑ και η Δύση ενεργούν παρόμοια.

Αντί να δημιουργήσει ειρήνη, ο ΟΗΕ συχνά χρησίμευσε μόνο ως φόρουμ για ρητορικές μάχες – και οδήγησε τον κόσμο πίσω στο χείλος του παγκόσμιου πολέμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Δεδομένων Συγκρούσεων της Ουψάλα, υπήρξαν πάνω από 250 ένοπλες συγκρούσεις από το 1946 και ο ΟΗΕ μπόρεσε να παρέμβει βιώσιμα μόνο σε λίγες περιπτώσεις.

Ταυτόχρονα, ο ΟΗΕ έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο πολιτικό παράγοντα, με μια ατζέντα που απέχει πολύ από την αρχική του εντολή. Η Ατζέντα του 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Με 17 στόχους που κυμαίνονται από την προστασία του κλίματος έως τη μείωση της φτώχειας, ο ΟΗΕ έχει ρίξει δισεκατομμύρια σε προγράμματα που δεν είναι μόνο αναποτελεσματικά. Εξυπηρετούν έναν ιδιωτικό «φιλανθρωπικό» μηχανισμό από τον οποίο οι δυτικοί ολιγάρχες κερδίζουν χρήματα και του οποίου οι πολιτικές – με μια πιο προσεκτική εξέταση είναι κάθε άλλο παρά ανθρώπινες και φιλικές προς το περιβάλλον – αλλά το αντίθετο. Ταυτόχρονα, αυτή η ατζέντα υπονομεύει ενεργά την εθνική κυριαρχία.

Και όταν μιλάμε για αυτόν τον ΟΗΕ, πρέπει να μιλάμε και για τον Π.Ο.Υ.. Η πολιτική του lockdown και ο ελιγμός του Covid – που πρέπει επίσης να εξεταστούν στο πλαίσιο της Ατζέντας 2030 – όχι μόνο οδήγησαν σε τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ζημιές, αλλά σκότωσαν και ανθρώπους με πολύ συγκεκριμένο τρόπο – σε έναν αριθμό που πιθανώς εξακολουθεί να είναι ακατανόητος. Αυτή η πολιτική έχει προωθηθεί και συνιστάται από τον Π.Ο.Υ.. Συνέστησε τον ριζικό περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – ο υπόλοιπος ΟΗΕ το επικρότησε αυτό.

Χωρίς να επαινέσουμε ή να επευφημήσουμε τις συμβουλές του Τραμπ, θα ήταν, άρα γε, λυπηρή η αποδυνάμωση του ΟΗΕ ενόψει αυτών των γεγονότων;

Το σχέδιο του Τραμπ – που πρέπει να ληφθεί με απόλυτη προσοχή – προτείνει τουλάχιστον ένα συμβούλιο που επικεντρώνεται αποκλειστικά στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Ο Μπιλλ Γκέητς και η βιομηχανία του κλίματος – και το WEF με το κεφάλαιό του (το οποίο, ως γνωστόν, έχει συμφωνία συνεργασίας με τον ΟΗΕ ως ιδιωτικός οργανισμός) παραμένει εκτός.

Το τι μπορεί να γίνει με το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ πρέπει και θα αξιολογηθεί σε άλλη σελίδα. Αλλά ο ΟΗΕ έχει αποτύχει – περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε ποτέ. Προωθεί μια μισάνθρωπη –και για πολλούς θανατηφόρα– ατζέντα που ύπουλα μεταμφιέζεται σε ανθρωπιστική. Έχει γίνει ένας κολοσσός που επενδύει περισσότερους πόρους σε συνόδους κορυφής για το κλίμα και εκστρατείες εμβολιασμού παρά σε πραγματική ειρηνευτική εργασία.

Δεν υπάρχει λόγος να τον θρηνήσουμε. Ωστόσο, ένας τέτοιος κολοσσός θα είναι δύσκολο να σκοτωθεί ούτως ή άλλως.