Δεξιές και συντηρητικές προσωπικότητες από τον Geert Wilders μέχρι τον Tommy Robinson έχουν επανειλημμένα επισημάνει το πλαίσιο αυτών των εγκλημάτων: την ιστορική εχθρότητα του Ισλάμ προς τη χριστιανική Δύση.

Αυτή η αποτρόπαια εχθρότητα μπορεί να βρεθεί σχεδόν σε κάθε σελίδα της έκθεσης του Lowe. Στη σελίδα 140 της έκθεσης, για παράδειγμα, λέει: «Τα στοιχεία στις δίκες εναντίον των συμμοριών έχουν επανειλημμένα δείξει ότι τα θύματα [μερικά από την ηλικία των 11 ετών] αναφέρονταν ως 'λευκές τσούλες', 'λευκά σκουπίδια' ή 'τσούλες kuffar'. Οι δράστες φώναζαν «Allahu Akbar» και καυχιόνταν για τη φυλετική τους ανωτερότητα».

Ωστόσο, όσον αφορά τα δημόσια αρχεία, η ρατσιστική επιδείνωση (τα λεγόμενα «εγκλήματα μίσους») δεν έχουν ποτέ επικαλεστεί οι εισαγγελείς ή οι δικαστές εναντίον αυτών των συμμοριών βιαστών κατά των λευκών. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συμβαίνει συνήθως όταν οι λευκοί εγκληματίες λογοδοτούν για διαφυλετικά εγκλήματα. Ως λευκός άνθρωπος, σχεδόν αυτόματα στιγματίζεστε ως ρατσιστής.

Κάτι περισσότερο από ένα σύγχρονο φαινόμενο

Η φρίκη των συμμοριών 'grooming' μπορεί να φαίνεται σαν ένα καθαρά σύγχρονο φαινόμενο – το μπάσταρδο παιδί που ουρλιάζει της ανεξέλεγκτης μαζικής μετανάστευσης και του δυτικού μίσους για τον εαυτό του. Αλλά είναι πολύ περισσότερο από αυτό.

Είναι η άμεση συνέχεια της ζοφερής ιστορίας του μουσουλμανικού δουλεμπορίου με τους Ευρωπαίους γενικά και τους Χριστιανούς ειδικότερα.

Ένα θέμα που σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται στο συνεχές δυτικό αυτομαστίγωμα για το σύγχρονο αυτό δουλεμπόριο – το οποίο, παρεμπιπτόντως, απαγορεύτηκε πριν από περισσότερους από δύο αιώνες ως αποτέλεσμα της πίεσης από τους χριστιανούς υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας. Στον ισλαμικό κόσμο, η δουλεία συνεχίστηκε και στον 20ο αιώνα. Η Μαυριτανία το κατάργησε επίσημα μόλις το 1981.

Οι Οθωμανοί εκτιμάται ότι απήγαγαν πάνω από ένα εκατομμύριο χριστιανά αγόρια από τις οικογένειές τους, τα προσηλύτισαν βίαια στο Ισλάμ και τα εκπαίδευσαν σε μια επίλεκτη δύναμη κρούσης (τους Γενίτσαρους) στο πλαίσιο του εξαιρετικά επίσημου συστήματος «συγκομιδής αγοριών» (Devşirme), ένα είδος φόρου αίματος.

Αυτό ήταν μέρος του συστήματος dhimmi, το οποίο υποβάθμιζε τους μη μουσουλμάνους όπως οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεδομένου ότι τα αγόρια μουσουλμάνων δεν επιτρεπόταν να υποδουλωθούν σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, χρησιμοποιήθηκαν παιδιά χριστιανών και εβραίων.

Μερικοί Χριστιανοί γονείς προσπαθούσαν απεγνωσμένα να κρύψουν τα μικρά τους στα δάση ή στα βουνά.

Ο αναγκαστικός προσηλυτισμός των παιδιών έδωσε αφορμή για τραυματικούς, πανάρχαιους λαϊκούς θρύλους για τα «κλεμμένα αγόρια». Οι περισσότεροι γονείς δεν είδαν ποτέ ξανά τους γιους τους. Αυτό το σύστημα διήρκεσε πάνω από τρεις αιώνες.

Ταυτόχρονα, όπως σημειώνει η ιστορικός Leslie Peirce στο βιβλίο της «Το Αυτοκρατορικό Χαρέμι», τα χριστιανά κορίτσια αποκόπηκαν από τις εκκλησίες τους για να υπηρετήσουν ως σκλάβες ή παλλακίδες.

1,2 εκατομμύρια Ευρωπαίοι σκλάβοι

Οι οθωμανικοί στρατοί και οι μουσουλμάνοι πειρατές απήγαγαν επίσης εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανές γυναίκες και κορίτσια από όλη την Ευρώπη και τις πούλησαν σε σκλαβοπάζαρα σε όλο τον ισλαμικό κόσμο.

Οι πιο όμορφες από αυτές συχνά εξαναγκάζονταν σε σεξουαλική σκλαβιά για υψηλόβαθμους Οθωμανούς αξιωματούχους ή φυλακίζονταν στο χαρέμι του σουλτάνου. Οι αναγκαστικοί προσηλυτισμοί στο Ισλάμ ήταν επίσης η ημερήσια διάταξη εδώ.

Ο Robert C. Davies εκτιμά στο βασικό του έργο «Χριστιανοί σκλάβοι, μουσουλμάνοι αφέντες» ότι περίπου 1,2 εκατομμύρια Ευρωπαίοι υποδουλώθηκαν από μουσουλμάνους. μεταξύ του ενός τρίτου και του μισού από αυτούς ήταν γυναίκες.

Ο αριθμός αυτός πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο των σημαντικά χαμηλότερων πληθυσμιακών ποσοστών εκείνη την εποχή.

Μια από τις πιο οδυνηρές αφηγήσεις του ευρωπαϊκού δουλεμπορίου είναι το βιβλίο του Giles Milton, White Gold. Περιγράφει λεπτομερώς τις δημοπρασίες χριστιανών σκλάβων στο Μαρόκο, το Αλγέρι, την Τύνιδα και την Τρίπολη, όπου «χιλιάδες κρατούμενοι παρήλαυναν πριν πουληθούν στον πλειοδότη.

Αυτοί οι δυστυχισμένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά ήρθαν από όλη την Ευρώπη – από την Ισλανδία και την Ελλάδα μέχρι τη Σουηδία και την Ισπανία. Πολλοί είχαν αιχμαλωτιστεί στη θάλασσα από τους διαβόητους κουρσάρους της Μπαρμπαριάς. Πολλοί περισσότεροι ξεριζώθηκαν απευθείας από τα σπίτια τους σε αιφνιδιαστικές επιθέσεις».

Οι δουλοκτήτες ζουν τώρα ανάμεσά μας

Οι ιστορικοί παραλληλισμοί στην «Έρευνα για τις συμμορίες βιασμών» του Rupert Lowe δεν μπορούν να παραβλεφθούν.

Στη σελίδα 155 λέει: «Οι συμμορίες λειτουργούσαν κάτω από έναν κώδικα φυλής που βασιζόταν στην τιμή και την ντροπή, ο οποίος αντιμετώπιζε τις μη Μουσουλμάνες, ιδιαίτερα τα λευκά κορίτσια της εργατικής τάξης, ως ιδιοκτησία διαθέσιμη για σεξουαλική χρήση.

Μετέφεραν τα θύματα μεταξύ διαφορετικών πόλεων, τα μοίραζαν σε αδέρφια και φίλους, εξανάγκαζαν τον προσηλυτισμό στο Ισλάμ, οι οποίοι ακολουθήθηκαν από μη καταχωρημένους θρησκευτικούς γάμους και δικαιολόγησαν την κακοποίηση αποκαλώντας τα κορίτσια «φρέσκο κρέας», «λευκά σκουπίδια» ή ηθικά κατώτερα».

Η διαφορά με το παρελθόν: Οι πειρατές δεν επιτίθενται πλέον σε ευρωπαϊκές πόλεις από τη θάλασσα – ζουν ήδη εκεί.

Τα εγκλήματά τους καλύπτονταν για δεκαετίες από ένα σύστημα γεμάτο αξιωματούχους που πίστευαν ότι ήταν χειρότερο να χαρακτηριστούν «ρατσιστές» ή «ισλαμοφοβικοί» παρά να πολεμήσουν αυτό που γινόταν σε χιλιάδες κορίτσια στην Ευρώπη.

Ο κυρίαρχος Τύπος αντιστάθηκε σθεναρά στο να κατονομάσει τη θρησκεία των λεγόμενων «ασιατικών» συμμοριών βιασμού.

Όπως σημειώνει η έκθεση του Rupert Lowe, ο Δρ Taj Harbey, ιμάμης της Ισλαμικής Εκκλησίας της Οξφόρδης, εκτιμά το ποσοστό των μελών συμμοριών που είναι μουσουλμάνοι σε περίπου 95%.

Πολλοί από τους δράστες πιστεύουν ότι τα δόγματα του Ισλάμ εγκρίνουν τις πράξεις τους. Κοιτάζοντας την ιστορία των ισλαμιστών δουλοκτητών και των Ευρωπαίων σκλάβων, αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη για κανέναν.

Η ισλαμική-θεολογική νομιμοποίηση

Το 2016, η Amanda Lindhout μίλησε στο Roy Thomson Hall στο Τορόντο. Η Lindhout απήχθη με τον φίλο της στη Σομαλία το 2008 και πέρασε 460 ημέρες σε αιχμαλωσία από ισλαμιστές.

Βιάστηκε, λιμοκτόνησε, βασανίστηκε και της πέρασαν χειροπέδες.

Μόλις δραπέτευσε, κατέφυγε σε ένα τοπικό τζαμί και ικέτευσε τους εκατοντάδες άνδρες που βρίσκονταν μέσα για βοήθεια.

Εκείνοι απλώς παρακολουθούσαν καθώς την έσερναν πίσω στο ύπαιθρο οι βασανιστές της από τους αστραγάλους της.

Οι απαγωγείς της είχαν δηλώσει προηγουμένως ότι η σεξουαλική κακοποίηση επικυρώθηκε βάσει του ισλαμικού νόμου, καθώς το Κοράνι επιτρέπει στους μουσουλμάνους άνδρες να κάνουν ό,τι θέλουν με «αυτούς που έχουν το δεξί τους χέρι».

Όταν τελικά η Lindhout απελευθερώθηκε και επέστρεψε στον Καναδά, επισκέφθηκε δύο τζαμιά στο Κάλγκαρι για να ρωτήσει αν αυτή η ερμηνεία του Κορανίου ήταν πραγματικά σωστή. «Και στα δύο τζαμιά, μου είπαν ότι αυτό που μου συνέβη ήταν λυπηρό, αλλά πράγματι επιτρεπτό σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο», είπε. Το κοινό στο Τορόντο σώπασε σε έκπληκτη σιωπή. Δεν υπήρξε κάλυψη από τον Τύπο αυτών των συγκλονιστικών δηλώσεων, αν και η ιστορία της Lindhout προσέλκυσε τεράστια προσοχή και τα απομνημονεύματά της ήταν μπεστ σέλλερ.

Στην Ευρώπη, ένα νέο κεφάλαιο γράφεται μπροστά στα μάτια μας στη σκοτεινή ιστορία της ισλαμικής κακοποίησης των Ευρωπαίων γυναικών – και στην ιστορία της ιστορικής εχθρότητας της Ευρώπης προς το Ισλάμ.

Το πολιτικό-μιντιακό κατεστημένο έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να προσποιηθεί ότι αυτή η ιστορία δεν συμβαίνει, παρά τις ταραχές, τις απαγορευμένες ζώνες, τα γκέτο που απελευθερώθηκαν από τους ντόπιους και την αυξανόμενη πολιτική αναταραχή.

Η ερευνητική έκθεση του Rupert Lowe τράβηξε το χαλί κάτω από αυτό το ψέμμα. Η πραγματικότητα δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί.