Λίγο πριν από τις εκλογές, πρωτοσέλιδα από τη Λειψία έκαναν τον γύρο: Τέσσερεις μεγάλες συριακές οικογένειες με συνολικά έως και 1.000 μέλη έχουν καταλάβει την Κρατική Υπηρεσία Εγκληματολογικής Αστυνομίας και την αστυνομία στη Λειψία. Περίπου 130 άτομα από αυτό το περιβάλλον είναι στο αρχείο.

Μια ειδική ομάδα «φατριών» διεξάγει επιχειρήσεις κατά των βίαιων εγκλημάτων και των εγκλημάτων ιδιοκτησίας, της διακίνησης ναρκωτικών, του ξεπλύματος χρήματος και της απάτης κοινωνικής πρόνοιας.

Ο προαναφερθείς «πατριάρχης» είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός. Το κράτος του πληρώνει σχεδόν 100.000 ευρώ σε επιδόματα τέκνων ετησίως σε μια οικογένεια της οποίας ο πυρήνας είναι συστηματικά εμφανής με εγκλήματα και η οποία, σύμφωνα με περιφερειακό δικαστή, αντιπροσωπεύει μια «παράλληλη κοινωνία χωρίς καμμία προσπάθεια ένταξης».

Ταυτόχρονα, οι εγκληματίες επωφελούνται από το λεγόμενο κράτος δικαίου – με τη μορφή της οικογενειακής επανένωσης, του άρθρου 6 και της προστασίας των δεδομένων. Η ταυτότητα του πατριάρχη δεν πρέπει να αποκαλυφθεί (υποτίθεται ότι δεν είναι όλα τα μέλη των φυλών εγκληματίες, γι' αυτό και γίνεται επίκληση της προστασίας δεδομένων, σύμφωνα με την «Bild»).

Ωστόσο, αρκετοί από τους γιους του εμφανίζονται σε δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης και δικαστικά έγγραφα. Ο ένας, ο Bilal Α., ο οποίος εισήλθε παράνομα στη χώρα το 2015 και ανατέθηκε στον πατέρα του, ο οποίος είχε ήδη μεταναστεύσει στη Γερμανία, σκότωσε τέσσερεις ανθρώπους χωρίς δίπλωμα οδήγησης και δεν έδειξε καμμία μεταμέλεια.

Άλλοι (Mohamed A. και Rami A.) καταδικάστηκαν για ένοπλη διακίνηση ναρκωτικών ή ληστεία. Άλλες διαδικασίες εναντίον τέτοιων μελών της φατρίας διακόπτονται επειδή δεν εμφανίζονται μάρτυρες. Άλλα διακόπτονται για λόγους «διαδικαστικής οικονομίας». Ταυτόχρονα, οι συμφωνίες λαθρεμπορίου με πλαστές ταυτότητες βρίσκονται σε εξέλιξη. Αυτές οι δομές αναπτύσσονται επίσης με αυτόν τον τρόπο. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στη Λειψία.

CDU: Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα!

Πώς μπορεί αυτό να μεταφερθεί στον πολίτη; Στον οικογενειάρχη που δουλεύει σκληρά για το παιδί του, πληρώνει φόρους και νοιώθει σε κάθε γωνιά της καθημερινότητας ότι το σύστημα τον φτάνει στα όριά του;

Αυτή η υπόθεση παρέχει μια πολύ σαφή απάντηση στο ερώτημα εάν το κράτος πρόνοιας εξακολουθεί να εξυπηρετεί αυτούς που το χρηματοδοτούν ή εάν γίνεται ένα εργαλείο με το οποίο μπορούν να οικοδομηθούν και να βιωθούν παράλληλες δομές εξουσίας.

Τι είχε να πει το CDU για αυτό; «Φυσικά και είναι αφόρητο. Και είναι επίσης δύσκολο να δεχτούμε ότι το κράτος δικαίου σε πολλές περιπτώσεις, παρεμπιπτόντως και μέσω δικαστικών αποφάσεων, είναι αναποτελεσματικό σε αυτούς τους ανθρώπους», σχολίασε ο ευρωβουλευτής του CDU  Dennis Radtke.

Στην ίδια συνέντευξη, ωστόσο, δήλωσε επίσης ότι οι απελάσεις όλων των παράνομων δεν θα άλλαζαν ούτως ή άλλως το αστικό τοπίο και ότι οι γερμανικές πόλεις δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιες. Αυτό που περιγράφετε είναι πλήρης αυτοεγκατάλειψη», δήλωσε στη συνέχεια ο συντονιστής Markus Lanz. Ακόμη και ο δημοσιογράφος του συστημικού ÖRR τρομοκρατήθηκε από αυτές τις δηλώσεις. Αυτό έχει νόημα.

Ένας όρκος αποκάλυψης για την πολιτική, ο Ulf Poschardt σχολίασε αυτή την εμφάνιση και ρώτησε: Αν η πολιτική δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, γιατί να εκτιμάται, γιατί να έχει κανείς ακόμα οποιαδήποτε μορφή σεβασμού απέναντί της; Κατά τη γνώμη του, η Γερμανία βρίσκεται σε καθοδική ή και κατρακυλική πορεία, ανάλογα με την περιοχή. Πολιτικοί όπως ο Radtke λένε πρακτικά: Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα ούτως ή άλλως.

Η λύση είναι μία και αναπόφευκτη: Το κράτος πρόνοιας πρέπει να διαλυθεί και πρέπει να πραγματοποιηθούν εκατοντάδες χιλιάδες απελάσεις.

Δημοκρατία σημαίνει να παίρνεις στα σοβαρά αυτή τη βούληση του λαού και όχι να κάνεις κήρυγμα στον λαό και να του λες ότι αυτό δεν είναι δυνατό.

Ακριβώς αυτό είναι που οι άνθρωποι εμπιστεύονται το AfD να κάνει. Το CDU, από την άλλη πλευρά, είναι ακριβώς το κόμμα που έφερε αυτά τα παράπονα στη Γερμανία.

Σήμερα, θέλει να αφήσει τους πολίτες μόνους με τις συνέπειες με ένα ανασήκωμα των ώμων: «Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, τώρα είναι απλώς εδώ». Δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτή η στάση δεν πείθει τους ψηφοφόρους.