Εν τω μεταξύ, είναι αμφίβολο ότι τα καλύτερα θα έρθουν στο τέλος για τον γενικό πληθυσμό της Βενεζουέλας. Για παράδειγμα, παραδείγματα χωρών όπως η Συρία και η Λιβύη, όπου οι ΗΠΑ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή καθεστώτος, δείχνουν ότι η κατάσταση δεν βελτιώθηκε ή ακόμη και επιδεινώθηκε στη συνέχεια.

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές όπως ο Shahed Bolsen, αυτό ισχύει και για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ελίτ εκμεταλλεύεται κυριολεκτικά τη χώρα. Ο Bolsen συγκρίνει την κατάσταση κοινωνιών όπως αυτή στις Ηνωμένες Πολιτείες με την αποψίλωση ενός δάσους: τα δέντρα (ο πληθυσμός) και η εταιρεία υλοτομίας (η ελίτ) έχουν δύο εντελώς διαφορετικές εμπειρίες με αυτό που συμβαίνει.

Σχολιάζοντας την κατάσταση στη Βενεζουέλα, το CNN έγραψε στα τέλη Απριλίου:

«Παρά την αισιοδοξία για τις πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οι Βενεζουελάνοι που ερωτήθηκαν από το CNN αισθάνονται ότι η καθημερινότητά τους δεν έχει αλλάξει, ακόμη και μετά από ανακοινώσεις επενδύσεων και προβλέψεις για οικονομική ανάπτυξη».

Η δήλωση του Τραμπ ότι θέλει να κάνει τη Βενεζουέλα κράτος των ΗΠΑ έρχεται σε μια στιγμή που η Βενεζουέλα βρίσκεται στο επίκεντρο μετά τη σύλληψη του επί μακρόν προέδρου Νικολάς Μαδούρο από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2026. Η επιχείρηση, η οποία επικρίθηκε από πολλούς ως απαγωγή κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, σηματοδότησε μια δραστική αλλαγή εξουσίας στη χώρα. Ο Μαδούρο μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ, ενώ η αναγνωρισμένη από την Ουάσιγκτον αντιπολίτευση γύρω από τον Εντμούντο Γκονζάλες πήρε τον έλεγχο.

Ενώ η είδηση μιας πιθανής κρατικής υπόστασης γιορτάζεται στους συντηρητικούς κύκλους ως μια τολμηρή στρατηγική κίνηση, οι επικριτές τη βλέπουν ως την αρχή μιας νέας εποχής ανοιχτής ηγεμονικής πολιτικής των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική.

Οι ενέργειες στη Βενεζουέλα περιγράφονται ακόμη και ως η «αρχή ενός αποικιακού πολέμου». Σύμφωνα με αυτό, δεν πρόκειται μόνο για πρόσβαση στα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, αλλά για την αποκατάσταση της συνολικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο κατά την έννοια του Δόγματος Μονρόε.

Στόχος είναι να εκδιωχθούν δυνάμεις με επιρροή, όπως η Κίνα και η Ρωσσία, από την περιοχή και να αποκτήσουν εκτεταμένο οικονομικό και γεωπολιτικό έλεγχο.

Λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Τραμπ είχε ήδη υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που θέτει τα έσοδα από το πετρέλαιο της Βενεζουέλας υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Τα έσοδα εκτρέπονται σε λογαριασμούς του Υπουργείου Οικονομικών και διαχειρίζονται υπό την επίβλεψη του Στέητ Ντηπάρτμεντ – επίσημα για την ανοικοδόμηση της χώρας, αλλά στην πραγματικότητα ως όργανο επιρροής.

Η Βενεζουέλα υποφέρει από τεράστια χρέη 150 έως 170 δισεκατομμυρίων δολλαρίων, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων προς την Κίνα και τη Ρωσσία.

Οι ειδικοί αμφιβάλλουν ότι τα τρέχοντα έσοδα από το πετρέλαιο ύψους 15 έως 20 δισεκατομμυρίων δολλαρίων ετησίως επαρκούν για την εξυπηρέτηση των χρεών και τη χρηματοδότηση της επειγόντως αναγκαίας ανοικοδόμησης των υποδομών, της υγειονομικής περίθαλψης και του ενεργειακού εφοδιασμού ταυτόχρονα.

Το αν η δήλωση του Τραμπ για την προσάρτηση της Βενεζουέλας προορίζεται ως σοβαρό σχέδιο, ως διαπραγματευτικό ατού ή ως προκλητικός δείκτης του δόγματός του «Πρώτα η Αμερική» παραμένει ανοιχτό. Σύμφωνα με το συνταγματικό δίκαιο, μια τέτοια ενσωμάτωση ενός κυρίαρχου κράτους θα συνδεόταν ούτως ή άλλως με σημαντικά εμπόδια.