Τι μας λέει η Φυσική προτού πολιτικοποιηθεί;

Ο πρώτος και ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής - που διατυπώθηκαν από τον Rudolf Clausius - είναι το ακίνητο θεμέλιο της θερμοδυναμικής.

Ο Μax Planck, νικητής του βραβείου Νόμπελ Φυσικής το 1918, γνώριζε ήδη τον πρώτο νόμο - την αρχή της διατήρησης της ενέργειας - από τα σχολικά του χρόνια. Έκανε τον δεύτερο νόμο αντικείμενο της διατριβής του.

Για να το θέσω απλά, αυτό λέει: Η θερμότητα ρέει πάντα από το ζεστό στο κρύο. Ποτέ το αντίστροφο.

Αυτό ακούγεται ασήμαντο, αλλά είναι ζωτικής σημασίας για τη συζήτηση για το κλίμα. Αυτό συμβαίνει επειδή το ατμοσφαιρικό φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν λειτουργεί σαν γυάλινη οροφή - η ατμόσφαιρα δεν «θερμαίνει» ενεργά τη Γη, αλλά επιβραδύνει μόνο τη νυχτερινή ψύξη.

Κάθε μόριο CO₂ που απορροφά ένα υπέρυθρο φωτόνιο απελευθερώνει αυτή την ενέργεια στα γύρω μόρια του αέρα (N₂, O₂) μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου μέσω συγκρούσεων — ή την εκπέμπει ξανά.

Και η επανεκπομπή λαμβάνει χώρα προς όλες τις κατευθύνσεις, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου, προς το διάστημα. Φυσικά, αυτό ισχύει σε ακόμη πιο σημαντικό βαθμό για τα μόρια του νερού.

Max Planck, Karl Schwarzschild και απορρόφηση υπερύθρων

Οι Max Planck και Karl Schwarzschild διερεύνησαν την υπέρυθρη απορρόφηση του CO₂ χρησιμοποιώντας την εξίσωση Schwarzschild, τη θεμελιώδη εξίσωση της ατμοσφαιρικής μεταφοράς ακτινοβολίας. Τα αποτελέσματα είναι φυσικά ξεκάθαρα:

• Στα 400 ppm CO₂, η θερμική ακτινοβολία που εκπέμπεται από την επιφάνεια της γης είναι περίπου 277 W/m².

• Στα 800 ppm CO₂ — διπλασιασμός — αυτή η τιμή πέφτει στα 274 W/m².

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα άθλιο δέλτα 3 W/m². Τρία watt ανά τετραγωνικό μέτρο. Με παγκόσμιο διπλασιασμό της περιεκτικότητας σε CO₂. Συγκριτικά, η ηλιακή ακτινοβολία ποικίλλει ανά περιοχή κατά εκατοντάδες W/m² — καθημερινά λόγω της συννεφιάς και μόνο.

Η λογαριθμική εξάρτηση του φαινομένου CO₂ είναι γνωστή εδώ και πάνω από έναν αιώνα: κάθε περαιτέρω διπλασιασμός φέρνει όλο και λιγώτερη πρόσθετη θέρμανση. Το πρώτο άλμα από 0 σε 20 ppm CO₂ δημιουργεί ήδη τη μερίδα του λέοντος στο αποτέλεσμα της απορρόφησης. Ό,τι ακολουθεί είναι οριακή ανάπτυξη στις πλευρές των ζωνών απορρόφησης.

Τι λέει σχετικά ο νομπελίστας Ivar Giaever

Ο Ivar Giaever, βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής το 1973, έδωσε μια αξιοσημείωτη διάλεξη στη συνάντηση των βραβευθέντων με Νόμπελ Lindau το 2012: «Η παράξενη περίπτωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη». Από το λεπτό 32:22, ο Giaever εξηγεί ουσιαστικά:

Το CO₂ ακολουθεί τη θερμοκρασία και όχι το αντίστροφο.

Αυτό είναι επίσης ξεκάθαρο από τα δεδομένα από τους πυρήνες πάγου Vostok (Florides &; Christodoulides, 2008):

• Το Σχήμα 2 των δεδομένων του Vostok δείχνει: Το CO₂ ακολουθεί τη θερμοκρασία.

• Το Σχήμα 3 δείχνει ότι το μεθάνιο ακολουθεί επίσης τη θερμοκρασία.

Επάνω γράφημα (αντιστοιχεί στο Σχήμα 2 της εργασίας):
Δεδομένα Vostok για περίπου 420.000 χρόνια. Η καμπύλη θερμοκρασίας (μπλε) ανεβαίνει και πέφτει. Η καμπύλη CO₂ (κόκκινο) την ακολουθεί με καθυστέρηση συνήθως 600–1.000 ετών (βλ. πράσινο βέλος). Αυτό είναι το κλασικό μοτίβο των πυρήνων πάγου Vostok: η θερμοκρασία οδηγεί, το CO₂ ακολουθεί.

Κάτω γράφημα (αντιστοιχεί στο Σχ. 3 της εργασίας): Ίδιο χρονικό παράθυρο, τώρα με μεθάνιο (CH₄). Και εδώ, η συγκέντρωση μεθανίου (πράσινο) ακολουθεί τη θερμοκρασία με παρόμοια καθυστέρηση.

Στους πυρήνες πάγου, η θερμοκρασία αυξάνεται πρώτα και μετά — με καθυστέρηση αρκετών εκατοντάδων ετών — ακολουθεί το CO₂. Αυτό έχει φυσικό νόημα: οι θερμότεροι ωκεανοί εκπέμπουν CO₂ (νόμος του Henry). Η αιτιώδης κατεύθυνση είναι ακριβώς το αντίθετο από την πολιτική αφήγηση.

Φλωρίδης & Χριστοδουλίδης: Το CO₂ θερμαίνεται κατά 0,01–0,03 °C

Η μελέτη του 2008 από τους Γεώργιο Α. Φλωρίδη και Παύλο Χριστοδουλίδη — που δημοσιεύτηκε στο Environment International, ένα περιοδικό με κριτές — καταλήγει σε ένα καταστροφικό συμπέρασμα για τον πανικό του CO₂:

Το CO₂ θερμαίνει την ατμόσφαιρα κατά 0,01 έως 0,03 °C και ακολουθεί τη θερμοκρασία.

Η περίληψη και το Σχήμα 6 της μελέτης το δείχνουν ξεκάθαρα. Όχι 2 °C, όχι 4 °C, όχι «κλιματική κατάρρευση» — αλλά συμβολή θερμοκρασίας στα εκατοστά του βαθμού. Ολόκληρη η κλιματική υστερία περιστρέφεται γύρω από ένα ίχνος αερίου, του οποίου η πρόσθετη θερμαντική επίδραση χάνεται στον θερμοδυναμικό θόρυβο.

Paul Crutzen: «Το πρόσθετο CO₂ δεν παίζει πλέον σημαντικό ρόλο»

Ο Paul J. Crutzen, νικητής του βραβείου Νόμπελ Χημείας το 1995 "για την εργασία του σχετικά με τη χημεία της ατμόσφαιρας της γης, ιδίως σχετικά με το σχηματισμό και την εξάντληση του όζοντος", έγραψε το 1993 σε ένα εγχειρίδιο (T. E. Graedel, Paul J. Crutzen, Chemie der Atmosphäre, Spektrum Akademischer Verlag Heidelberg, Berlin, Oxford, 1993, p. 414):

«Υπάρχει ήδη τόσο πολύ CO₂ στην ατμόσφαιρα που σε πολλές φασματικές περιοχές η απορρόφηση από το CO₂ είναι σχεδόν πλήρης και το πρόσθετο CO₂ δεν παίζει πλέον σημαντικό ρόλο».

Αυτή είναι η ουσία του θέματος: ο κορεσμός. Οι ζώνες απορρόφησης CO₂ είναι ήδη σε μεγάλο βαθμό κορεσμένες στην κεντρική περιοχή μήκους κύματος γύρω στα 15 μm. Το πρόσθετο CO₂ δεν μπορεί πλέον να απορροφήσει άλλη υπέρυθρη ακτινοβολία εκεί — επειδή απλά δεν έχει απομείνει τίποτα για απορρόφηση. Μόνο στις εξωτερικές πλευρές των ζωνών, με χαμηλότερη απορρόφηση, μπορεί το πρόσθετο CO₂ να έχει ακόμα αποτέλεσμα. Και εκεί το αποτέλεσμα μειώνεται λογαριθμικά.

Το CO₂ επιτυγχάνει ήδη την υψηλότερη ικανότητα απορρόφησής του με περιεκτικότητα σε αέρα 20 ppm — περισσότερο από τα υποτιθέμενα 140 ppm που εκπέμπονται από τον άνθρωπο από την εκβιομηχάνιση μαζί. (Η ισχύς απορρόφησης που μετατρέπεται σε βαθμούς Κελσίου βασίζεται στη συμβατική μέθοδο υπολογισμού. Ωστόσο, το γράφημα αντικατοπτρίζει σωστά τις τάξεις μεγέθους της ισχύος απορρόφησης.)

Η γερμανική Bundestag επιβεβαιώνει: Ο κορεσμός είναι πραγματικός

Οι Επιστημονικές Υπηρεσίες της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής έχουν τεκμηριώσει ακριβώς αυτό το γεγονός στην εκπόνησή τους WD 8 – 3000 – 014/20 με τίτλο «Διοξείδιο του άνθρακα – κορεσμός των ζωνών απορρόφησης». Το έγγραφο αναφέρει κατηγορηματικά:

«Αυτό σημαίνει ότι το πρόσθετο διοξείδιο του άνθρακα που απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα δεν έχει καμμία επίδραση στην απορρόφηση σε αυτό το τμήμα της ζώνης, επειδή το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα απορροφά ήδη πλήρως τα μήκη κύματος στην περιοχή».

Η κεντρική περιοχή της ζώνης των 15 μm είναι κορεσμένη στη σημερινή συγκέντρωση CO₂. Ακόμη και ένας τετραπλασιασμός της περιεκτικότητας σε CO₂ θα διεύρυνε ελαφρώς την κίτρινη, επιπλέον κορεσμένη περιοχή. Οι πλευρικές περιοχές παραμένουν ανοικτές — αλλά η αύξηση εκεί είναι, όπως είπα, λογαριθμική και επομένως όλο και λιγότερο αποτελεσματική.

Η επεξεργασία της Bundestag επιβεβαιώνει επίσης ότι στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας - όπου λαμβάνει χώρα η ακτινοβολία στο διάστημα - ο αέρας είναι πολύ λεπτότερος και ψυχρότερος, έτσι ώστε να μην υπάρχει κορεσμός εκεί.

Είναι ακριβώς αυτό το φαινόμενο που αναφέρεται στη δημόσια συζήτηση ως «απόδειξη» ότι το CO₂ λειτουργεί. Αυτό που αποκρύπτεται είναι ότι το πρόσθετο αποτέλεσμα είναι επίσης μικροσκοπικό εκεί, επειδή ο νόμος Stefan-Boltzmann (E ∝ T^4) περιορίζει δραστικά την ακτινοβολία στα ψυχρά ανώτερα στρώματα.

Για να είστε ασφαλείς, το έγγραφο της Bundestag σε περίπτωση που χαθεί σε συντριβή διακομιστή: WD-8-014-20-pdf

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο: υδρατμοί

Κανένας αξιόπιστος φυσικός δεν αμφισβητεί ότι οι υδρατμοί είναι το κυρίαρχο αέριο του θερμοκηπίου - αντιπροσωπεύοντας περίπου το 95% του συνολικού φαινομένου του θερμοκηπίου. Το CO₂ συνεισφέρει περίπου 3-5%, ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού του. Και οι υδρατμοί απορροφούν σε ευρύτερο φασματικό εύρος από το CO₂, με σημαντική επικάλυψη στην περιοχή των 15μm.

Η καθιερωμένη επιστήμη του κλίματος δηλώνει ότι οι υδρατμοί είναι μια απλή «ανατροφοδότηση» - ένα αφηγηματικό κατόρθωμα που επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ανθρωπογενές CO₂. Φυσικά, αυτό είναι αμφισβητήσιμο: Το να αποκαλούμε ένα αέριο που αντιπροσωπεύει το 95% του αποτελέσματος «ανάδραση» ενώ δηλώνουμε ότι ένα αέριο ίχνος με περιεχόμενο ατμόσφαιρας 0,04% είναι η μόνη «πρόωση» είναι λιγώτερο φυσική παρά πολιτική σκοπιμότητα.

Τα δεδομένα Vostok: Το CO₂ ακολουθεί, δεν οδηγεί

Οι πυρήνες πάγου Vostok της Ανταρκτικής χρονολογούνται πριν από 420.000 χρόνια και δείχνουν οκτώ πλήρεις παγετώδεις-μεσοπαγετώδεις κύκλους. Σε κάθε μεμονωμένο κύκλο, η θερμοκρασία αυξάνεται πρώτα — και το CO₂ ακολουθεί με καθυστέρηση 400 έως 800 ετών. Αυτό τεκμηριώνεται ακριβώς από τη διαφορά ηλικίας αερίου στους πυρήνες πάγου.

Ο φυσικός μηχανισμός είναι γνωστός εδώ και πολύ καιρό: οι θερμότεροι ωκεανοί απελευθερώνουν διαλυμένο CO₂ (νόμος του Henry). Οι ωκεανοί περιέχουν περίπου 50 φορές περισσότερο CO₂ από την ατμόσφαιρα. Ακόμη και μικρές αλλαγές στη θερμοκρασία των ωκεανών προκαλούν μεγάλες εκλύσεις CO₂ — όχι το αντίστροφο.

Γιατί το ψέμμα του CO₂ επιβιώνει

Η Φυσική είναι ξεκάθαρη. Τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα. Οι δηλώσεις των νικητών του βραβείου Νόμπελ είναι σαφείς:

1. Το φαινόμενο CO₂ ακολουθεί τη λογαριθμική καμπύλη — κάθε επιπλέον τόνος αποδίδει λιγώτερο από τον προηγούμενο.

2. Οι ζώνες απορρόφησης είναι κορεσμένες στο κέντρο — το πρόσθετο CO₂ δεν έχει πλέον καμία επίδραση εκεί (Bundestag WD 8-014/20).

3. Το CO₂ ακολουθεί τη θερμοκρασία — όχι το αντίστροφο (Vostok, Giaever, Florides & Christodoulides).

4. Η απόλυτη συμβολή του CO₂ στη θερμοκρασία κυμαίνεται από 0,01–0,03 °C (Florides &; Christodoulides, 2008).

5. Οι υδρατμοί ευθύνονται για το 95% του φαινομένου του θερμοκηπίου και περιθωριοποιούνται ως «ανάδραση».

Γιατί λοιπόν ο πανικός για το CO₂ επιμένει; Η απάντηση δεν βρίσκεται στη Φυσική, αλλά στην πολιτική. Το CO₂ μπορεί να φορολογηθεί, να ρυθμιστεί, να διαπραγματευτεί.

Οι εκπομπές CO₂ μπορούν να αποδοθούν σε έθνη, οι ρυπαίνοντες μπορούν να κατονομαστούν, οι ένοχοι μπορούν να χαρακτηριστούν. Οι υδρατμοί όχι. Τα ηφαίστεια δεν μπορούν. Ούτε ο ήλιος. Ούτε και τα σύννεφα μπορούν.

Η λατρεία του CO₂ δεν είναι επιστήμη - είναι ένα πολιτικό-οικονομικό εργαλείο ελέγχου που χρησιμοποιεί φυσικά γεγονότα μόνο διακοσμητικά.

Οι νικητές του βραβείου Νόμπελ Planck, Giaever και Crutzen ήξεραν καλύτερα. Τα έργα τους είναι δημόσια. Απλά πρέπει να τα διαβάσετε.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον αναγνώστη μας Michael Rosenmeyer, ο οποίος συνόψισε όλους αυτούς τους συνδέσμους και τις ιδέες σε ένα σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο. 

Chapeau!

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:

Μichael Rosenmeyer 19 Ιουνίου 2026 9:28 πμ